LUAVI header ad

Ένας χρόνος χωρίς τον Μάικ! (pic+vid)

Ένας χρόνος πέρασε από την ημέρα που ο Μάικ Ευαγγελίτσης έφυγε από τη ζωή και το Basketblog.gr θυμάται μερικές στιγμές από τη ζωή του.
Ένας χρόνος χωρίς τον Μάικ! (pic+vid)

Ο Μάικ Ευαγγελίτσης δεν είναι πια εδώ. Έφυγε από τον κόσμο τούτο πριν από ακριβώς ένα χρόνο. Ήταν οι πρώτες πρωινές ώρες όταν η είδηση του θανάτου του έσκασε σαν βόμβα τόσο στις ψυχές των ανθρώπων που τον ζούσαν καθημερινά, ως φίλο, ως προπονητή, ως άνθρωπο, όσο και στις ψυχές των ανθρώπων που τον είχαν γνωρίσει μέσω του μπάσκετ.

Ο Μάικ όπως τον φώναζαν όλοι πέθανε σε ηλικία 38 ετών με την καρδιά του να τον προδίδει και να τον νικά σε μια άνιση μάχη. Είχε κερδίσει πιο πριν αρκετές μάχες. Μάχες μακριά από τον αγαπημένο του χώρο, το παρκέ. Είχε χτυπηθεί από την αρρώστια της εποχής μας, τον καρκίνο, όμως ο Μάικ είχε φανεί παλικάρι και τον νίκησε! Ακόμα και όταν είχε τροχαίο με τη μηχανή, πάλι σηκώθηκε κατευθείαν στα πόδια του, έχοντας στο μυαλό του την οικογένεια του και την πιο μεγάλη οικογένεια του, τα παιδιά με τα οποία περνούσε ώρες ατελείωτες στα γήπεδα προκειμένου να τους μεταλαμπαδεύσει τα μυστικά του μπάσκετ.

Ο Μάικ Ευαγγελίτσης δεν πέρασε εύκολα παιδικά χρόνια. Μετανάστης εκ Τσεχίας και γεννημένος στο Μπρνο, ήρθε με την οικογένεια του στην Ελλάδα. Το ταλέντο του για το μπάσκετ δεν άργησε να φανεί, μιας και από μικρή ηλικία ήταν αρκετά ψηλός (σε ηλικία 7-8 ετών είχε ύψος 1,60μ) και σωματώδης με αποτέλεσμα να υπερέχει των άλλων παιδιών. Ο Πανελλήνιος ήταν η ομάδα που τον ανακάλυψε και μέσα σε ένα χρόνο ο τότε Μάικ Μάρεκ έγινε Μάικ Ευαγγελίτσης και έμαθε ελληνικά.

Το μπασκετικό ταξίδι του Ευαγγελίτσης ξεκινά στα 14 όταν μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη για χάρη του Άρη. Από εκεί θα βρεθεί ξανά στην Τσεχία, όμως το 2000 ήταν η ώρα της επιστροφής στην μετέπειτα πατρίδα του, την Ελλάδα, για χάρη του Σπόρτιγκ. Ακολουθεί μία καριέρα με αρκετές στάσεις, μιας και πέρασε από ομάδες όπως ο Άλιμος (2001-02), η Ξάνθη (2002-03), τα Σιάτιστα (2003-04), ο Πανερυθραϊκός (2004-05), ο Έσπερος (2005-06), η ΕΑΠ (2006-07), ο Ίκαρος Καλλιθέας (2007-08), ο Μίλωνας (2008-09), το Ψυχικό (2009-10), η Νίκη Αμαρουσίου (2010-12), ο ΓΣ Χαλανδρίου (2012-13), ο Ερμής Πειραιά (2013-14) και ο Πορφύρας (2014-15).

Ο Μάικ δεν μπορούσε να αποχωριστεί το μπάσκετ και όταν αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια, θέλησε να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του και ασχολήθηκε με την προπονητική. Έγινε ένας από τους προπονητές που συνέδεσαν το όνομα του με τη δουλειά που γίνεται στις ακαδημίες, ενώ παράλληλα οργάνωνε κάθε χρόνο καλοκαιρινά καμπ. Το πιο ενδιαφέρον στην μετεξέλιξη της καριέρας του ως προπονητής ήταν πως ζούσε με τα παιδιά, ανέπτυσσε τον απαραίτητο σεβασμό ανάμεσα σε προπονητή και παίκτη, ήξερε όμως τα προβλήματα και τις σκέψεις των παιδιών. Χαρακτηριστική είναι άλλωστε η συνέντευξη που είχε γίνει στο basketblog.gr πριν μερικά χρόνια, όταν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, τα παιδιά, μιλούσαν για τον Μάικ Ευαγγελίτση.

Ο Μάικ ζούσε για το μπάσκετ. Ζούσε για να μεταδώσει το μπάσκετ, ζούσε για να βρεθεί δίπλα σε κάθε άνθρωπο. Χαρακτηριστική ήταν η κίνηση του τον Ιούλιο του 2018, όταν την ώρα που καιγόταν το Μάτι από τις φονικές πυρκαγιές, αυτός διέθεσε το σπίτι του σε όσους είχαν ανάγκη.

Παράλληλα, επειδή είχε ζήσει ως παιδί το bullying προσπαθούσε να διαδώσει το μήνυμα της ισότητας και της εξάλειψης αυτής της μάστιγας ειδικά ανάμεσα στα παιδιά, ενώ και ως αθλητής ήθελε να βοηθά με το δικό του τρόπο, με το μπάσκετ, σε μη φιλανθρωπικές οργανώσεις, διοργανώνοντας αγώνες.

Όλοι είχαν ένα καλό να πουν για τον προπονητή, το φίλο, τον άνθρωπο Μάικ. Και η αλήθεια πως ο Μάικ έφυγε πολύ νωρίς.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο