LUAVI header ad

Αν δεν το ακούσατε ούτε τώρα το καμπανάκι…

Ο Νίκος Μπουρλάκης επιμένει για την Εθνική ομάδα U19 και στέκεται στην προβληματική παρουσία όλων των «μικρών» Εθνικών τα τελευταία χρόνια συν την κακή νοοτροπία που προέρχεται από την παντελή απουσία πλάνου και φιλοσοφίας
Αν δεν το ακούσατε ούτε τώρα το καμπανάκι…

Ξέρετε ποιο μπασκετάκι έχω πεθυμήσει; Αυτό που ζούσαμε ως παίδες ή έφηβοι την δεκαετία του ’80 ακόμα κι εμείς που δεν είχαμε καμία προοπτική να φτάσουμε ψηλά. Που το όνειρό μας ήταν απλά να μπούμε στο γήπεδο. Να πάρουμε τη μπάλα και μαζί την ευκαιρία. Να είναι το κίνητρό μας η επόμενη προπόνηση. Και πρώτος στόχος; Όχι τα… περίφημα κλιμάκια της ΕΣΚΑ αλλά να κάνουμε προπόνηση και μετά να είμαστε στην 10άδα (τότε) της αντρικής ομάδας.

Δεν θέλω να πω ότι ήταν ιδανικά τα πράγματα τότε. Η πλειοψηφία των αγώνων γινόταν σε ανοιχτά γήπεδα. Τα τσιμέντα (και από πάνω η στρώση του πλαστικού) κατάστρεφαν τα γόνατα. Όμως υπήρχε ένας στόχος: Να παίξουμε στο αντρικό. Να πάμε παραπάνω.

Τώρα δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο στόχος στους αντίστοιχους μικρούς. Με τα παιδιά πλέον να περιορίζονται, να μην υπάρχει η αλάνα, με τους γονείς να είναι… από πάνω τους, με την προοπτική του εύκολου κέρδους (λες και ολοι είναι Σπανούλης ή Διαμαντίδης), με πάμπολλα ερεθίσματα αμφιβόλου ανάγνωσης και απόδοσης.

Εγραψα και τις προηγούμενες ημέρες ότι σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα αλλά να παίζουν σωστά. Μα δεν παίζουν… Κι αυτό- επιμένω- δεν αρχίζει από την Εθνική αλλά αυτά που μεταφέρουν εκεί. Ολη τη νοσηρή κατάσταση που βιώνουν και η οποία τους ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ να τρέξουν να πετύχουν πράγματα χωρίς πραγματικά να προσπαθήσουν.

Να βρίσκονται στο κέντρο της επικαιρότητας και των συζητήσεων χωρίς ακόμα να έχουν περάσει από τα στάδια που έπρεπε. Σούπερ ταλέντο ο ένας, πάρε κι ένα scouting report στο YouTube. Από τα 13 και τα 14… Αλήθεια, τι πράγματα είναι αυτά;

Δεν μένω στο αποτέλεσμα των μικρών ποτέ. Όμως επειδή οι μανατζαραίοι θα βγουν πάλι στην πιάτσα να φωνάζουν ότι πρέπει να παίζουν οι Ελληνες, ας ασχοληθώ και με αυτά.

Τι συμβαίνει λοιπόν την τελευταία πενταετία;

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και στην ομάδα U20 έχουμε μια πρώτη θέση το 2017 κι απ’ εκεί και πέρα: 13η το 2018, συμμετοχή στην Β’ Κατηγορία το 2016 καθώς υπήρχε η 18η θέση του 2015 και μια 6η θέση το 2014.

Στην ομάδα U18 έχουμε: 14η θέση (2018), 7η (το 2017), 9η (το 2016), 1η (το 2015) και 4η (το 2014). Τέλος στην ομάδα U16 έχουμε αντίστοιχα: 6η θέση (2018), 8η (το 2017), 16η (το 2016), 13η (το 2015) και 9η (το 2014).

Πάμε παρακάτω… Σε ποιο σύστημα μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά; Υπάρχει κάποιο πλάνο εξέλιξης; Ποιος είναι ο σχεδιασμός σε αυτές τις μικρές ηλικίες. Πως προστατεύονται από τα ερεθίσματα που δέχονται; Πως είναι δυνατόν οι ατζέντηδες να μπαινοβγαίνουν σε ξενοδοχεία και προπονήσεις; Με ποιο κριτήριο επιλέγονται οι προπονητές των υποδομών; Με ποιους κανόνες παίζουν; Διότι έχω μάθει ότι οι κανόνες διαφέρουν ανά… περιοχή! Κι αν ισχύει είναι ντροπιαστικό, τουλάχιστον.

Τι κάνει η Ομοσπονδία προκειμένου να προστατέψει αυτά τα παιδιά από τις επιχειρήσεις που έχουν στηθεί; Αυτά αποτελούν το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ.

Ας μάθουν πρώτα τα παιδιά να αγαπούν το μπάσκετ. Ας μάθουν ότι σ’ αυτή την ηλικία ο στόχος και το κίνητρό τους είναι η επόμενη προπόνηση.

Ας αξιοποιηθούν προπονητές που ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ έχουν φάει τη ζωή τους στην παραγωγή και στα προγράμματα ανάπτυξης. Δεν ξέρουν όλοι τα πάντα.

Αν δεν το έχετε καταλάβει το μπάσκετ οδεύει προς τις χειρότερες μέρες του. Και φοβάμαι ότι ο κρότος θα είναι τόσο ισχυρός που θα μας φέρει… πριν το ’80 που ανέφερα πριν.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο