LUAVI header ad

Δάφνη Δαφνίου: Η παρέα που έφτασε την ομάδα στην Α2

Η Δάφνη Δαφνίου πήρε την άνοδο για την Α2 και ο πρόεδρος της ομάδας, Βασίλης Νέγρης και ο γενικός αρχηγός, Ντένης Γαλανός, μιλούν στο basketblog.gr για τη μεγάλη τους αγάπη.
Δάφνη Δαφνίου: Η παρέα που έφτασε την ομάδα στην Α2

Η Δάφνη Δαφνίου πέτυχε φέτος κάτι που μέχρι πριν λίγα χρόνια φάνταζε ως ένα όνειρο, πήρε την άνοδο στην Α2, το δεύτερο τη τάξει πρωτάθλημα της χώρας. Μία ομάδα της γειτονιάς, η ομάδα του Χαϊδαρίου, ισχυροποιήθηκε, ωρίμασε και ξεκίνησε βήμα ταχύ την άνοδο από τα τοπικά πρωταθλήματα και τη Β’ ΕΣΚΑ, να πανηγυρίζει την άνοδο στην Α2.

Μπορεί τα πρόσωπα σε όλα αυτά τα χρόνια να άλλαξαν, παίκτες και προπονητές να πέρασαν και να φόρεσαν τη φανέλα της ομάδας και να τίμησαν ο καθένας με το δικό του, ξεχωριστό τρόπο, την πράσινη φανέλα, υπάρχει όμως μια παρέα ανθρώπων, η διοίκηση του συλλόγου, η οποία με μεράκι γράφει βήμα βήμα τη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου.

Ο Βασίλης Νέγρης και ο Ντένης Γαλανός αποτελούν δύο από τους πρωτεργάτες του project της Δάφνης Δαφνίου και μίλησαν στο basketblog.gr για τη μεγάλη επιτυχία της ανόδου στην Α2, τις στιγμές που έχουν έντονες στις μνήμες τους, το πλάνο της επόμενης ημέρας αλλά και τα όσα εμπόδια έχουν βρει στο διάβα τους.

·        Πώς νιώθετε καταρχάς για τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του συλλόγου, την άνοδο στην Α2;

Ντένης Γαλανός: «Είμαστε ευχαριστημένοι, πολύ ευχαριστημένοι και αγχωμένοι για το μέλλον. Έχουμε προχωρήσει πολύ γρήγορα και είμαστε λίγο απροετοίμαστοι για την όλη κατάσταση. Είχαμε ένα όραμα, ένα στόχο στο μυαλό μας μακρινό, ο οποίος βγήκε τελικά».

Βασίλης Νέγρης: «Εγώ θα συμφωνήσω με το Ντένη. Αισθανόμαστε χαρούμενοι, δικαιωμένοι, σε ένα επίπεδο ενός τρελού ονείρου που είχαμε ψιθυρίσει ο ένας στον άλλο, νομίζω ότι μέσα μας έχουμε ευτυχία. Νομίζω ο άνθρωπος δεν σταματά ποτέ να λειτουργεί. Είμαστε αγχωμένοι γιατί θα συναντήσουμε κάτι καινούριο, όμως κάθε χρόνο είμαστε στην ίδια κατάσταση. Το ζήσαμε και τα πρώτα χρόνια όταν ήμασταν στη Β’ ΕΣΚΑ, μετά το ζήσαμε ξανά όταν ήρθε η άνοδος στην Α’ ΕΣΚΑ, μετά μπήκαμε στις εθνικές κατηγορίες και εκεί ήταν κάτι καινούριο για την ομάδα και τα καταφέραμε και εκεί. Φτάσαμε στη Β’ Εθνική που είχε τεράστιες διαφορές σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Τότε ήρθε η επιθυμία να κάνει η ομάδα μια «στάση», να δούμε πώς είναι τα πράγματα για να συνεχίσουμε και την περσινή χρονιά ομολογουμένως προέκυψε η συνεργασία με το Περιστέρι που ήταν ένα μεγάλο project που είχαμε στο μυαλό μας και επετεύχθη μετά από μακρόχρονες συνομιλίες με τη διοίκηση της ομάδας. Στόχος δεν ήταν η ομάδα να ανέβει στην Α2, αυτό προέκυψε στη συνέχεια. Όμως στόχος ήταν να βγει ποιότητα και να παίξουμε καλό μπάσκετ, να χρησιμοποιηθούν νέα παιδιά τα οποία ανέλαβε ένας ικανότατος προπονητής, όπως ο Μάης Κωνσταντινίδης, με όλη την ιστορία που έχει από πίσω του. Πέτυχε για μένα κάτι που δεν ξέρω πόσοι προπονητές μπορούν να το πετύχουν, διαχειρίστηκε 12 προσωπικότητες με άριστο τρόπο. Είναι κάτι μοναδικό αυτό που πέτυχε».

·        Αυτή η παρέα που έχετε δημιουργήσει κλείνει 8 χρόνια παρουσίας στη διοίκηση της Δάφνης Δαφνίου. Πέρασε ποτέ από το μυαλό σας, έστω και σαν αστείο, ότι θα ερχόταν αυτή η μέρα να πανηγυρίζετε την άνοδο στην Α2;

Ν.Γ. «Καταρχήν τα δύο πρώτα χρόνια δεν είχαμε βάλει καθόλου σαν στόχο κάποια άνοδο. Προσπαθήσαμε και βάλαμε την υποδομή της ομάδας που ήταν παρατημένη γιατί οι προηγούμενες διοικήσεις βρίσκονταν σε κορεσμό και δεν είχαν πλέον την απαιτούμενη όρεξη. Έπρεπε να οργανώσουμε συγκεκριμένα λειτουργικά ζητήματα και μέχρι ενός σημείου θεωρώ ότι τα καταφέραμε και γρήγορα σχετικά, φέρνοντας κάποιους έμπειρους ανθρώπους όπως το Βαγγέλη Γλυκό. Είχαμε σα στόχο να μην πέσουμε και το πετύχαμε και την τρίτη χρονιά πλέον, όταν είχαν νοικοκυρευτεί τα πράγματα είπαμε να δούμε και το κομμάτι της ανόδου. Τώρα, το πόσο παραπάνω, το βλέπαμε βήμα βήμα. Επειδή τρώγοντας ανοίγει η όρεξη, λέγαμε ότι υπάρχει χώρος να πάμε αρκετά ψηλότερα. Το όνειρο της Α2 το λέγαμε μεταξύ μας περισσότερο μεταξύ αστείου και σοβαρού. Όσο ανεβαίναμε είδαμε ότι ήταν κάτι εφικτό. Ήμασταν μια παρέα, οργανωμένοι, είδαμε ότι μας παίρνει και φτάσαμε ως εδώ».

Β.Ν.: «Αυτή η παρέα όπως είπες, γιατί είναι όντως μια παρέα, τα παιδιά είναι πιο πριν από μένα στην ομάδα, εγώ είμαι τα τελευταία 5 χρόνια, όταν άρχισαν να γίνονται τα βήματα προς τα πάνω. Η οργάνωση και το νοικοκύρεμα ήταν οι βασικές αρχές της ομάδας, δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα, να κάνει ένα μπαμ να μας γράψουν τα μέσα και μετά να εξαφανιστούμε. Υπήρχε από πίσω ένας άλλος στόχος. Ο στόχος ήταν αυτή η ομάδα να αναγεννηθεί από τις στάχτες της και να γίνει μια ομάδα της ευρύτερης περιοχής του Χαϊδαρίου, να αναδείξει παιδιά μέσα από τις ακαδημίες της. Τα παιδιά είχαν οργανώσει το κομμάτι των Ακαδημιών και υπήρχε σωστή λειτουργία. Είχε δημιουργηθεί μια ομάδα της γειτονιάς, της ευρύτερης περιοχής, η οποία ήταν οργανωμένη στα οικονομικά της, στα προγράμματα της, είχε αποκτήσει με τον κόσμο και τα παιδιά μια σχέση εμπιστοσύνης. Ήξεραν οι γονείς ότι θα φέρουν τα παιδιά τους και θα γίνει ότι λέει το πρόγραμμα. Φυσικά αυτό συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια παράλληλα με την πορεία της ανδρικής ομάδας και να προοδεύει κιόλας. Οι ακαδημίες από 60-80 παιδιά έφτασαν να είναι στα 300 παιδιά και κάποια στιγμή βάλαμε στόχο επειδή δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε περισσότερα παιδιά λόγω των εγκαταστάσεων μας. Τότε λοιπόν όταν ήρθα και εγώ είπαμε ότι καλό θα είναι και η ανδρική ομάδα, γιατί αυτή είναι η βιτρίνα του συλλόγου, και ξεκίνησε αυτή η πορεία που ουσιαστικά χρόνο με το χρόνο, με εξαίρεση την περασμένη σεζόν γιατί ήταν διαφορετική κατάσταση, κάθε τέλος εμείς αντιμετωπίζουμε κάτι καινούριο και μια νέα πρόκληση. Είχε παίξει και στο παρελθόν η ομάδα στη Γ’ Εθνική, συνεπώς και η Β’ Εθνική ήταν το μεγαλύτερο σκαλί που είχε φτάσει. Εμείς οι δύο λέγαμε ότι θέλαμε να φτάσουμε μέχρι την Α2 και αυτό είναι το ταβάνι της ομάδας γιατί η Α1 είναι επαγγελματική κατηγορία, με επαγγελματίες παράγοντες. Εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες παράγοντες, είμαστε διαφορετικές προσωπικότητες ο καθένας στο χώρο. Εγώ με το Ντένη είμαστε κουμπάροι, γνωριστήκαμε μέσα από το μπάσκετ και ήρθα σε μια γειτονιά που δεν είχα εγώ. Μεγάλωσα στους Αμπελόκηπους, αγάπησα όμως το Χαϊδάρι και έχουμε γίνει φίλοι με όλη αυτή την παρέα και το όνειρο μας ήταν η Α2. Αυτό που έχουμε πετύχει τώρα είναι το αρχικό στάδιο. Για εμάς ο απόλυτος στόχος είναι να βγάλουμε παιδιά που θα στελεχώσουν τις εθνικές ομάδες, μεγαλύτερες ομάδες και θα έχουν ατομικές διακρίσεις. Είναι αυτό που θα λάβουμε εμείς σαν ευχαρίστηση και δεν είναι εύκολο αυτό που κάνουμε γιατί προστίθενται στη ζωή μας αγωνίες μεγάλες. Εμείς τη Δάφνη την αγαπάμε σαν παιδί μας, είναι το δημιούργημα μας. Αυτό που πετύχαμε με το Περιστέρι είναι η μεγάλη μας χαρά και η άνοδος στην Α2 δείχνει την επιτυχία του πρότζεκτ και θα είμαστε ακόμα πιο χαρούμενοι όταν θα δούμε παιδιά που πέρασαν από τη Δάφνη να βγουν και να επανδρώσουν την Εθνική μας. Αυτό θέλαμε από την αρχή. Φτάνεις σε ένα σημείο και λες κάποια στιγμή «στοπ». Κοιτάς να δεις τι έχεις κάνει και βλέπεις ότι προσφέρεις μόνο στο σύλλογο».

·        Από αυτά που λέτε καταλαβαίνω ότι η Δάφνη έχει φτάσει στο ταβάνι της. Ποιος είναι ο επόμενος στόχος τότε, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει το ένα σκαλί παραπάνω;

Β. Ν.: «Να παίξουμε πολύ ωραίο μπάσκετ, καλύτερο από πέρυσι. Θεωρώ ότι μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Θέλουμε να φτιάξουμε μια ομάδα που θα μπορεί να σταθεί στην Α2. Είναι μια καινούρια πρόκληση για εμάς, μιας θα  και έχουμε πιο δυνατούς αντιπάλους, περισσότερα και πιο μακρινά ταξίδια. Φυσικά να διατηρήσουμε το πρότζεκτ με τους νεαρούς παίκτες, αυτό βέβαια αφορά τον προπονητή και θα καθίσουμε όλοι μαζί να συζητήσουμε τον προγραμματισμό. Ακόμα βέβαια δεν έχουμε χωνέψει τι έχουμε καταφέρει και θέλουμε να το ζήσουμε».

Ν. Γ.: «Και θέλουμε να προσελκύσουμε κυρίως νέα παιδιά, όχι βετεράνους του αθλήματος που θα θέλουν να διατηρήσουν την ομάδα στην κατηγορία. Εμείς θέλουμε παιδιά με όραμα που να θέλουν να παίξουν καλό μπάσκετ και να έρθουν και μέσα από τη Δάφνη να προοδεύσουν και οι ίδιοι και να πάνε ακόμα ψηλότερα».

 

«Κερδίσαμε χρόνο με την άνοδο»

 

Η συνεργασία με το Περιστέρι ήταν επιτυχής. Υπάρχει ενδεχόμενο ανανέωσης της συνεργασίας και σε τι επίπεδο κιόλας;

Β. Ν.: «Αυτή τη στιγμή δεν είμαι έτοιμος να πω με σιγουριά αλλά υπάρχει. Όταν ένα πρότζεκτ το δουλεύεις και σου βγαίνει τόσο καλά είναι λογικό να υπάρχει συνέχεια και δεν ήταν κάτι το οποίο κάναμε εν μία νυκτί, υπήρχε κάτι βαθύτερο εξ αρχής σε αυτή τη συνεργασία. Ξεκινήσαμε να δούμε πώς θα πάει, δεν είχαμε βάλει στόχο, επειδή ήταν κάτι νέο και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε».

Ν. Γ.: «Είχαμε πει στην αρχή της σεζόν πως στόχος αυτή τη χρονιά ήταν να παραμείνουμε στην Β’ Εθνική και εφόσον προχωρήσει το πρότζεκτ να βλέπαμε την επόμενη σεζόν το ενδεχόμενο ανόδου στην κατηγορία, επειδή είναι πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, θα είχαν άλλες παραστάσεις τα παιδιά και θα έπαιζαν σε πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Θεωρητικά με αυτή την άνοδο κερδίσαμε χρόνο στο αρχικό πλάνο οπότε όλοι είμαστε ευχαριστημένοι. Και η δική μας πλευρά για την επιτυχία μας και η πλευρά του Περιστερίου γιατί ξεπεράστηκε αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Τη νέα χρονιά θα είναι ακόμα πιο ευνοϊκό το κλίμα γιατί ήδη υπάρχουν νεαρά παιδιά που έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους να έρθουν να παίξουν σε εμάς. Και το Περιστέρι για να συνεχίζει αυτή τη συνεργασία προφανώς κάτι έχει στο μυαλό του και αυτό είναι να αξιοποιήσει κάποια από αυτά τα παιδιά στο μέλλον για τη δική του ομάδα». 

·        Όπως δημιουργήθηκε το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής φέτος, έλειπε το μεγάλο φαβορί, δεν υπήρχε μία πολύ δυνατή ομάδα σε επίπεδο μπάτζετ όπως ο Ιωνικός ή ο Διαγόρας. Αυτό λειτούργησε σαν ένα παραπάνω κίνητρο για να κάνει η Δάφνη το βήμα παραπάνω;

Β. Ν.: «Νομίζω ότι δεν ξεκίνησε η ομάδα για να ανέβει στην Α2. Ο κόουτς διαχειρίστηκε την ομάδα άψογα με στόχο να κάνει αυτούς τους παίκτες ομάδα. Υπήρχε παίκτης που πέρυσι αγωνίστηκε στην ΕΣΚΑΝΑ και φέτος έπαιξε σε εμάς 10’ λεπτά. Πήρε παιχνίδια. Δεν υπήρχε το βάρος να πάμε για την άνοδο, δεν υπήρχε η απαίτηση να πάρουν την άνοδο. Τα παιδιά έβαλαν ουσιαστικά το στόχο με τον τρόπο που έπαιζαν. Για εμάς ο στόχος ήταν η όσο το δυνατό πιο γρήγορη παραμονή. Προφανώς το γεγονός ότι αφού δεν υπήρχε μεγάλος αντίπαλος, βοήθησε για να φτάσουμε στην άνοδο».

Ν. Γ.: «Όπως έχει πει και ο κόουτς της ομάδας, η ομάδα δεν είχε μακροπρόθεσμους στόχους γιατί ήταν μικρές οι ηλικίες των παικτών. Ο στόχος ήταν να γίνει μια καλή ομάδα, να δημιουργηθεί ένα σύνολο που θα παίξει καλό μπάσκετ και να σωθεί η ομάδα όσο το δυνατό συντομότερα. Επειδή ο στόχος αυτός επετεύχθη πολύ σύντομα, μετά είδαμε σαν στόχο να βρεθούμε στην πρώτη πεντάδα. Αφού είδαμε ότι παίζαμε καλό μπάσκετ και είχαμε προοπτική, είδαμε και ψηλότερα. Τους τελευταίους δύο μήνες προσπαθήσαμε να διαχειριστούμε το στόχο της ανόδου, μιας και 6-7 αγωνιστικές πριν το τέλος, ήμασταν στην κορυφή και τα καταφέραμε».

 

«Ο κόσμος έχει φύγει από το μπάσκετ»

 

·        Τι αντίκτυπο έχει αυτή η επιτυχία στην περιοχή, με δεδομένο ότι μιλάμε για μία από τις μεγαλύτερες αθλητικές επιτυχίες του Χαϊδαρίου;

Ν. Γ.: «Από καθόλου έως ελάχιστο πιστεύω. Ακόμα δεν έχω βρει το γιατί. Η αλήθεια είναι ότι εμείς έχουμε κάνει πολλές προσπάθειες, μπορεί να έχουμε κάνει και λάθη, δεν εννοώ διοικητικά, αλλά για να φέρουμε τον κόσμο στο γήπεδο, να έρθει να δει τις προσπάθειες μας. Η αλήθεια είναι ότι η συμμετοχή είναι απογοητευτική. Μπορεί να έχουμε κάνει κάποιο λάθος εμείς, δεν ξέρω. Γενικότερα βέβαια και σε άλλες ομάδες που βλέπω στην περιοχή ευρύτερα, υπάρχει πρόβλημα από την παρουσία του κόσμου. Υπάρχει μία αδιαφορία στην πραγματικότητα από τον κόσμο. Ίσως είναι τα προβλήματα που έχει ο κόσμος, ίσως φταίμε και εμείς, ακόμα δεν έχω βρει απάντηση. Θεωρούσαμε ότι επειδή υπάρχει μια δυναμική και ένας ενθουσιασμός, ότι θα κέντριζε το ενδιαφέρον».

Β. Ν.: «Προσωπικά είναι ένα θέμα που με έχει στενοχωρήσει και όντας λιγότερα χρόνια στο χώρο. Εγώ δεν ξέρω την περιοχή και είχα αυτή την πίκρα ότι ο κόσμος δεν έρχεται. Επειδή προβληματίστηκα πολύ, κατάλαβα ότι υπάρχει γενικότερη απομάκρυνση του κόσμου από το άθλημα. Εμάς μας καίει γιατί εδώ είναι το Δάσος και η ομάδα μας, αλλά κατάλαβα ότι αυτό το πράγμα συμβαίνει και δίπλα μας. Θα έλεγα κιόλας ότι σε σχέση με άλλες αθηναϊκές ομάδες, δεν συγκρίνω ομάδες της επαρχίας που είναι άλλο πράγμα, ότι τα παιχνίδια γίνονταν μεταξύ συγγενών και φίλων. Για παράδειγμα ο Διαγόρας έχει μια καταπληκτική ομάδα, με εξαιρετικούς παίκτες. Εκεί όμως και αν είναι μεταξύ συγγενών και φίλων. Παρά την πορεία που έκανε, η ομάδα έπαιζε με ελάχιστο κόσμο. Πέρυσι που παίξαμε αντίπαλοι στην έδρα τους, είχαμε περισσότερο κόσμο. Ο κόσμος έχει φύγει από το μπάσκετ, έχει φύγει και από την Α1. Ο κόσμος θα έρθει μόνος του όταν θελήσει να έρθει, όταν δει κάτι διαφορετικό. Είμαι αισιόδοξος όμως ότι με υπομονή και ενώ η ομάδα παίζει καλύτερο μπάσκετ, θα έρθει ο κόσμος».

 

«Δεν μπορούμε να βάλουμε ούτε βίδα στο γήπεδο»

 

·        Από όσο γνωρίζω έγινε το περασμένο καλοκαίρι έγιναν κάποιες εργασίες στο κλειστό για την πλαϊνή εξέδρα. Πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι τελικά οι εγκαταστάσεις για τη Δάφνη, με δεδομένο μάλιστα ότι έχει και ένα μεγάλο αριθμό παιδιών στις ακαδημίες και του χρόνου θα παίζει στην Α2;

Ν. Γ.: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα μας είναι για τη μεγαλύτερη ανάπτυξη μας. Είναι ένα πρόβλημα δυσεπίλυτο έως άλυτο. Και δεν περνάνε πολλά πράγματα από τα χέρια μας για να αλλάξουμε κάτι. Το γήπεδο έχει βασικά θέματα λειτουργίας για το επίπεδο της ομάδας. Δεν έχει κλιματισμό, θέρμανση, ο φωτισμός είναι ελλιπής, τα αποδυτήρια είναι σε τραγική κατάσταση και οι κερκίδες είναι το λιγότερο πρακτικά».

Β. Ν.: «Είναι τροχοπέδη στα όνειρα και τις προσπάθειες μας για αυτή την ομάδα. Ακόμα και η κερκίδα που είπες είναι σαν να μην υπάρχει. Δεν έχει πάρει άδεια και δεν προβλέπεται να πάρει μάλλον. Εμείς ως Δάφνη καθότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες του γηπέδου, δεν μπορούμε να βάλουμε βίδα, ούτε ένα γάντζο να κρεμάμε ένα παλτό, γιατί έτσι είναι η νομοθεσία, μιας και το γήπεδο ανήκει στο Δήμο Χαϊδαρίου».

·        Έχει γίνει συζήτηση με το Δήμο για το θέμα του γηπέδου;

Β. Ν.: «Εγώ επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής γιατί είναι μία περίεργη περίοδος λόγω εκλογών, η Δάφνη δεν έχει καμία σχέση με κανένα πολιτικό χώρο και ούτε και θα έχουμε ποτέ, η Δάφνη δεν πρεσβεύει κανένα και τίποτα. Εμείς αντιμετωπίσαμε την πολύ καλή διάθεση των ανθρώπων του Δήμου και συγκεκριμένα του κ. Καραγιάννη, ο οποίος είναι αντιδήμαρχος στο κομμάτι του αθλητισμού και του κ. Μοσχονά που είναι αντιδήμαρχος στον τομέα των οικονομικών και του ίδιου του δημάρχου, ωστόσο επί της ουσίας είτε χτυπάγαμε τοίχο γιατί υπήρχαν γραφειοκρατικές δυσλειτουργίες που σε φτάνουν σε ένα αδιέξοδο και θέλω να καταθέσω ότι πράγματι αυτοί οι άνθρωποι είχαν όλη την καλή διάθεση. Επειδή μιλάμε για ένα χώρο που υπάρχει το κλειστό του ανδρικού τμήματος, γύρω από αυτό ανοιχτά γήπεδα, υπάρχει, σύμφωνα με τα όσα μας έχουν πει οι αρμόδιοι, κονδύλι στην περιφέρεια για να κλείσουν αυτά τα γήπεδα με μπαλόνια, αυτό μάλιστα έχει ειπωθεί 2-3 ετών και μπορεί να πάει σήμερα κανείς να δει τι γίνεται. Για το θέμα των ακαδημιών που εμάς μας καίει, τα ανοιχτά εμάς μας δημιουργούν πρόβλημα, γιατί με τις καιρικές συνθήκες δεν μπορούν να κάνουν τα παιδιά προπόνηση, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πρόβλημα που εμείς δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε».

Ν. Γ.: «Εκτός από τα πρακτικά θέματα του κλειστού που αναφέρθηκαν πριν, έχουμε γενικότερα θέματα. Υπάρχει πρόβλημα με τους χρόνους που μπορούμε να χρησιμοποιούμε το κλειστό. Ομάδα Β’ Εθνικής τερματίζει εκεί που τερματίζει και έκανε προπόνηση λιγότερο από 1,5 ώρα την ημέρα. Ο χρόνος που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το γήπεδο είναι ελάχιστος. Οι ακαδημίες μπαίνουν ελάχιστα στο γήπεδο. Δεν βγαίνουν οι χρόνοι. Και δεν μπορούμε έτσι να βγάλουμε παιδάκια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Δήμου που τώρα είναι στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, βρέθηκε σε εμάς πρώτα, όμως λόγω των συνθηκών που είχαμε, δεν μπορούσε να συνεχίσει εδώ. Αναγκαστικά όλα τα παιδιά που έχουν το ταλέντο, θα πάνε σε μία ομάδα με καλύτερες εγκαταστάσεις. Και εγώ να ήμουν στη θέση του θα πήγαινα αλλού, όχι σε ομάδα με τσιμεντένιο γήπεδο».

·        Είπατε ότι είστε φιλοξενούμενοι στο γήπεδο. Από την πλευρά σας έχετε καταθέσει κάποια πρόταση για αξιοποίηση των χώρων του γηπέδου στο δήμο;

Β. Ν.: «Σε θεωρητικό επίπεδο έχουμε καταθέσει προτάσεις, αλλά σταματάνε εκεί. Όταν κάτι είναι ιδιοκτησία του Δημοσίου, χρειάζεσαι τη συναίνεση του για να προχωρήσει στην όποια κίνηση. Είχαμε ψάξει για χορηγία ώστε να κλείσουμε με μπαλόνια τα εξωτερικά γήπεδα και το μπαλόνι θα έφερε το όνομα του ανθρώπου που θα έκανε τη χορηγία. Τελείωσε η συζήτηση εκεί. Υπήρχε ένα ενδιαφέρον, όμως δεν μπορούσε να γίνει. Δεν μπορούμε να βάλουμε ούτε καρφί στον τοίχο του γηπέδου».

Ν. Γ.: «Υπάρχουν πολλές αγκυλώσεις στο θέμα του γηπέδου και της λειτουργίας του. Γνωρίζω από προσωπική εμπειρία ότι το πρόβλημα με το γήπεδο και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουμε δεν είναι από τον Δήμαρχο και 2-3 αντιδημάρχους, ένας Δήμος δεν διοικείται από 3 πρόσωπα, υπάρχουν κι άλλα άτομα πιο πίσω, οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους αφήνουν αυτές τις αγκυλώσεις».

·        Η ομάδα ανεβαίνει στην Α2 και αποτελεί διαφήμιση για την περιοχή. Πιστεύετε ότι θα ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα, με δεδομένη και την προβολή που θα έχει η περιοχή;

Ν. Γ.: «Δεν ξέρω αν είναι θέμα η κατηγορία και δεν ξέρω αν είναι στο χέρι κάποιου ώστε να αλλάξει κάτι».

Β. Ν.: «Εγώ έχω καταλάβει από όταν πήραμε την άδεια για να αγωνιστούμε στο γήπεδο όταν ανεβήκαμε στη Γ’ Εθνική και παίζαμε τα πρώτα παιχνίδια στο κλειστό της Μάνδρας, είδα εγώ ένα απίστευτα δαιδαλώδες σκηνικό για να πάρει ένα γήπεδο άδεια για να φιλοξενεί αγώνες της κατηγορίας, είχε γίνει ταινία. Είναι μία αφάνταστη γραφειοκρατία».

Ν. Γ.: «Και προφανώς εκεί κολλάει και η άδεια της εξέδρας. Δεν έχει κάτι παράνομο. Υπάρχουν πολλά γήπεδα που είναι πανομοιότυπα με το δικό μας γιατί είναι προκάτ από την ίδια εταιρεία και όμως έχουν κανονικά τις εξέδρες στα πλαϊνά. Το Ζηρήνειο για παράδειγμα είναι ένα γήπεδο 800 θέσεων και είναι με το δικό μας, έχει ακριβώς το ίδιο γήπεδο και του Μανδραϊκού επίσης».

Β. Ν.: «Για μένα δηλαδή με βάση αυτά που λέμε, υπάρχει η νομοθεσία για να γίνει η οποία αλλαγή. Το θέμα είναι ποιος θέλει να κάνει αυτή την αλλαγή».

·        Κάνατε ένα σχόλιο στα social media, ευχαριστώντας για την άνοδο τόσο αυτούς που βοήθησαν όσο και αυτούς που δεν βοήθησαν και έβαλαν και εμπόδια στην προσπάθεια σας.

Ν. Γ.: «Είναι δύσκολη η θέση μου να πω συγκεκριμένα πράγματα. Η γρήγορη αυτή άνοδος φέρνει πιο πολλές κριτικές και κακά σχόλια προς την ομάδα, είναι πιο πολλοί οι καλοθελητές που θέλουν να κρίνουν για τον τρόπο που λειτουργούμε. Εμείς πετύχαμε γιατί αυτή η ομάδα είναι παρέα και κανείς δεν ενδιαφέρεται για την ατομική προβολή του. Υπάρχουν άλλοι πέρα από εμάς που είτε είναι στο συμβούλιο είτε όχι, βοηθούν ουσιαστικά και δεν τους γνωρίζει κανείς. Συμμετέχουν όμως πολύ ουσιαστικά. Κανείς όμως δεν ήθελε να ακουστεί το όνομα του. Για μένα αυτός είναι και ο λόγος επιτυχίας διοικητικά. Υπάρχει πολύς κόσμος που θέλει να βγάλει την κακία του, δεν μας κάνει εντύπωση. Δεν γίνεται μόνο στις ομάδες, παντού γίνεται. Συνήθως αυτοί που ακούγονται περισσότερο είναι και αυτοί που ζηλεύουν. Επειδή έγινε και ένα σχόλιο δημόσια γι’ αυτό και το έγραψα».

Β. Ν.: «Όλοι ζήσαμε και ζούμε τα εμπόδια. Εγώ είμαι συνηθισμένος, δεν μου κάνει καμία εντύπωση. Κλείνω τα αυτιά μου, βλέπω το στόχο μου, δεν με απασχολεί καθόλου. Δεν κοιτάω τα social media. Πολύ καλά έκανε ο Ντένης και ανέδειξε αυτό το θέμα. Μιλάνε τα αποτελέσματα και η ιστορία. Εγώ χαμογελάω σε ότι γράφεται και προχωράω. Η παρέα αυτή που ασχολείται με την ομάδα, μεταξύ μας μιλάμε και γελάμε και προχωράμε. Δεν αναλώνουμε χρόνο σε αυτά. Πεισμώνουμε και κοιτάμε την επόμενη πρόκληση και δυσκολία».

 

«Κορυφαία η νίκη στον Τρίτωνα»

 

·        Ποια ήταν η πιο χαρμόσυνη στιγμή που έχετε πιο έντονα στο μυαλό σας και ποια η πιο πικρή;

Ν. Γ.: «Για μένα νομίζω η καλύτερη στιγμή είναι η νίκη στον Τρίτωνα που ουσιαστικά κλειδώσαμε την άνοδο και ήταν μια μεγάλη νίκη. Πικρή δεν νομίζω να ήταν, ίσως η ήττα από την Πεντέλη γιατί έγινε στη φιέστα μας και δεν θέλαμε να τελειώσει έτσι η σεζόν».

Β. Ν.: «Η νίκη στον Τρίτωνα ήταν για μένα η πιο χαρούμενη στιγμή. Ήταν ένα ντέρμπι εκτός έδρας με πολύ ένταση, με φωνές, ωραίο παιχνίδι και ήταν μια μεγάλη νίκη που μας έδωσε μεγάλη ώθηση για την άνοδο γιατί αν χάναμε μπαίναμε σε περιπέτειες. Προσωπικά για μένα ίδιες πικρές στιγμές είναι κάθε ήττα. Η οποιαδήποτε ήττα με στενοχωρεί το ίδιο. Είναι καθαρά προσωπικό. Έχει ένα προβάδισμα η ήττα από την Πεντέλη, αλλά δεν κοιμάμαι μετά από κάθε ήττα, από τη Β’ ΕΣΚΑ μέχρι σήμερα. Και ένα άλλο πράγμα που με στενοχώρησε ιδιαίτερα ήταν ο τραυματισμός του Σάλεχ. Γιατί δεν θέλουμε να έχουμε οι αθλητές θέματα με την υγεία τους, αυτό προέχει πάντα».

·        Η ομάδα στηρίχθηκε φέτος στον Μάη Κωνσταντινίδη στον πάγκο της ομάδας, άνθρωπο που έχει ζήσει τη Δάφνη και ως παίκτης. Πέρυσι την τεχνική ηγεσία ανέλαβε στην αρχή ο Νίκος Ρήγγας, επίσης άνθρωπος της Δάφνης. Γενικά η ομάδα έχει μία τάση να στηρίζεται στην περιοχή. Είναι κάτι που θέλετε να συνεχίσετε;

Β. Ν.: «Το αν θέλει είναι δεδομένο. Το θέμα είναι τι μπορούμε. Δεν έχουμε αυτή τη στιγμή υποδομές για να βγάλουμε παιδιά που θα παίξουν στην Α2. Θα είχαμε αν δεν έφευγαν. Είναι όλα αλυσίδα. Όλα χτίζονται από κάτω προς τα πάνω. Εμείς στο επίπεδο των Ακαδημιών κάνουμε το καλύτερο δυνατό, ανάλογα και με τις αντικειμενικές συνθήκες που αντιμετωπίζουμε. Αυτό που δουλέψαμε εμείς φέτος και θέλουμε να δουλέψουμε και φέτος είναι ένα μακρόχρονο project. Το πώς θα εξελιχθεί αυτή η δουλειά και πώς θα συνεχιστεί η συνεργασία με το Περιστέρι, δεν μπορούμε να το ξέρουμε από τώρα. Παιδιά από τις ακαδημίες δεν μπορούν να βγουν, αλλά σίγουρα θα έχουμε νεαρά παιδιά στην ομάδα. Για το Νίκο Ρήγγα, αποφασίσαμε πέρυσι σαν διοίκηση να στηρίξουμε έναν εξαιρετικό άνθρωπο και προπονητή και όλα τα δείχνουν τα αποτελέσματα».

·        Η Δάφνη έχει στην αποστολή της Εθνικής Νέων δύο παιδιά από το φετινό ρόστερ και είναι μία από τις δύο ομάδες που έχει δύο αθλητές στην προεπιλογή. Πόσο τιμητικό είναι αυτό για την ομάδα;

Ν. Γ.: «Είναι αυτό που λέμε, αυτή είναι η επιτυχία της ομάδας και μακάρι να είναι και στην τελική επιλογή τα παιδιά, θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον ένας από τους δύο θα είναι στην τελική αποστολή».

·        Ενδεχομένως αν προχωρήσει η αναδιάρθρωση θα πρέπει τη νέα σεζόν να βρεθείτε σε ένα πρωτάθλημα που θα υποβιβαστούν 6 ομάδες. Πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση;

Β. Ν.: «Προφανώς μας προβληματίζει γιατί στην πρώτη μας παρουσία στην Α2 θα έχουμε ένα βουνό που δεν έχει ζήσει καμία άλλη ομάδα. Πρέπει να δούμε τι θα γίνει για να κινηθούμε αναλόγως, είναι όμως ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε για πρώτη φορά και εμείς και κάθε ομάδα δηλαδή της Α2»

·        Τι θα θέλατε να ευχηθείτε για τη νέα σεζόν; Ποιο θα ήταν το ιδεατό σενάριο για εσάς για τη νέα σεζόν;

Ν. Γ.: «Εγώ θα ήθελα να έχουμε μία νεανική ομάδα με παιδιά που θα έχουν όρεξη για συνεχή πρόοδο και θα είναι διεθνείς, θα ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στο εγχείρημα της Δάφνης, να τερματίσουμε στα playoffs, να έχουμε υγεία και να έχουμε μια καλή συνεργασία με το Περιστέρι ώστε να συνεχιστεί το πλάνο λειτουργία του συλλόγου».

Β. Ν.: «Αυτά που είπε ο Ντένης, υγεία πάνω από όλα. Να συνεχίσει η ομάδα να βγάζει αυτή την υγεία που έχει βγάλει σε όλα τα επίπεδα, το διοικητικό, το αγωνιστικό και να πετύχει αυτά που είπε ο Ντένης και είναι οι στόχοι μας. Αυτά τα χρόνια πέρασαν πολλά άτομα από την ομάδα, συνεργαστήκαμε με πολύ κόσμο σε όλες τις θέσεις. Σε όλο αυτό τον κόσμο ανήκει η επιτυχία της Δάφνης και θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε όλους γιατί ο κόσμος αυτός έβαλε ένα λιθαράκι για το σημερινό οικοδόμημα. Κάναμε και μια προσπάθεια, καλέσαμε κάποιους παίκτες στη φιέστα μας, εμείς θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε όλους γιατί ήταν όλοι πρωταγωνιστές σε ότι πετύχαμε εμείς».

 

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο