Avance header ad

Η έλλειψη αυτογνωσίας είναι χειρότερη από το 0-2

Ο Νίκος Μπουρλάκης γράφει για τα… κραξίματα στον Καλάθη, για το πώς έγιναν άχρηστοι όσοι ήταν υπερήρωες πριν 2-3 εβδομάδες και φυσικά για την καθαρή ανωτερότητα της Ρεάλ
Η έλλειψη αυτογνωσίας είναι χειρότερη από το 0-2

Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ποτέ φαβορί κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης, ούτε φέτος ούτε και πέρυσι κι ας είχε πλεονέκτημα έδρας. Το γεγονός ότι βρισκόταν σε καλό ρυθμό, ότι είχε αποκτήσει αρχές και προσωπικότητα στο παιχνίδι του χάρη στον σπουδαίο Ρικ Πιτίνο, άφηνε κάποιες ελπίδες. Για τι; Ότι θα μπορούσε να παρουσιάσει ένα καλύτερο πρόσωπο από τις προηγούμενες σεζόν στα πλέι οφ.

Μέχρι εκεί… Κι ό,τι ήταν να βγει θα το βλέπαμε στο παρκέ.

Στον πρώτο αγώνα όντως ο Παναθηναϊκός πλησίασε στην ανατροπή, έδειξε χαρακτήρα αλλά στο τελευταίο τετράλεπτο είτε τα ανάποδα σφυρίγματα είτε οι επιθέσεις της πυρκαγιάς αλλά φυσικά και η αντίδραση της Ρεάλ, εμπόδισαν το break.

Η μεγάλη διαφορά φάνηκε στον δεύτερο αγώνα. Στο πως προσέγγισαν οι δύο ομάδες την αναμέτρηση και τι παρουσίασαν. Κι εκεί ακριβώς φάνηκε ποια ομάδα βρίσκεται στο επίπεδο του φάιναλ φορΡεάλ) και ποια ακόμα έχει πολλά να μάθει.

Αντικειμενικός για την Ρεάλ δεν είμαι. Κι αυτό γιατί αυτή η ομάδα μου αρέσει πολύ. Ο τρόπος με τον οποίο προσαρμόζεται σε όλες τις καταστάσεις, η ικανότητά της στην άμυνα και στην επίθεση, η παραγωγή και δημιουργία της, η σκληράδα και η ομοιογένειά της είναι μοναδικά φαινόμενα…

Το να βλέπεις παίκτες να… ορμάνε σε κάθε διεκδίκηση… Το να βλέπεις αυτόν τον δαίμονα, τον Καμπάτσο να κρατάει δύο ματς μόνος του, ελλείψει Γιουλ… Το να βλέπεις τον Τέιλορ να κάνει βήμα μπροστά και να είναι ο παίκτης- κλειδί στις πρώτες αναμετρήσεις… Κι ακόμα τον Κοσέρ να έρχεται από τον πάγκο και να αλλάζει το ρυθμό ή τον Πρέπελιτς, 13ο παίκτη μέχρι πριν τα πλέι οφ να βγαίνει μπροστά… Δεν τα συναντάς συχνά. Και γι’ αυτό σέβομαι ιδιαίτερα τόσο τον Πάμπλο Λάσο όσο και την Ρεάλ συνολικά.

Πάμε παρακάτω… Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται καθαρά στο 0-2 από μια ομάδα σαφώς καλύτερη απ’ εκείνον. Κι αυτό μπορούν να το καταλάβουν όλοι. Το χειρότερο δεν είναι αυτό όμως, όσο το ότι κινδυνεύει να… χαθεί η μπάλα!

Παρατηρώ αντιδράσεις που με αφήνουν άφωνο! Φυσικά ο καθένας έχει την άποψή του που είναι σεβαστή. Ας καταθέσω κι εγώ τη δική μου.

Κανείς δεν είπε ότι ο Καλάθης είναι Διαμαντίδης. Γιατί Διαμαντίδης δεν θα ξαναϋπάρξει. Κανείς δεν είπε ότι ο Καλάθης μπορεί να πάρει ματς μόνος του αν και το έχει κάνει. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να λέει ότι ο Καλάθης είναι σουτέρ και σκόρερ. Όμως το πρόβλημα δεν είναι ο Καλάθης, αλλά τι υπάρχει πίσω και γύρω απ’ εκείνον. Αυτά…

Ο Νικ έφτασε τον Παναθηναϊκό ως εδώ και του αξίζει σεβασμός. Κι όσοι ισοπεδώνουν τον Καλάθη, τους παρακαλούμε πολύ να φανταστούν τον Παναθηναϊκό χωρίς τον Καλάθη

Γιατί το χειρότερο δεν είναι ο πιθανός αποκλεισμός όσο το να χάσεις τον δρόμο της λογικής. Ειδικά τώρα που η ομάδα αποδεικνύει ότι ΟΝΤΩΣ έχει μέλλον.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο