Αλλάζει ο χάρτης

Του Γιώργου Κογκαλίδη 28/12/2010 (12:43) Η ασθένεια (για άλλη μια φορά ευχόμαστε ολόψυχα "περαστικά" και "ταχεία ανάρρωση") του Γιώργου Βασιλακόπουλου, φέρνει στην επιφάνε
Αλλάζει ο χάρτης
Του Γιώργου Κογκαλίδη
28/12/2010 (12:43)

Η ασθένεια (για άλλη μια φορά ευχόμαστε ολόψυχα "περαστικά" και "ταχεία ανάρρωση") του Γιώργου Βασιλακόπουλου, φέρνει στην επιφάνεια το θέμα που ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ θα μας απασχολήσει πιο γρήγορα απ' ότι φαντάζονταν οι "αυλικοί": Το μπάσκετ της επόμενης μέρας, της αμέσως επόμενης, δεν θα έχει καμία σχέση με το μπάσκετ που γνωρίσαμε από το '87 και δώθε.
Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος και η διοίκησή του δεν έχει περισσότερες βιολογικές αντοχές. Μεγάλωσε, τόσο αυτός, όσο και οι πιστοί ακόλουθοί του κι ο χρόνος είναι αμείλικτος.

Ακόμα, όμως, και αν βιολογικά έχουν κάποια χρόνια μπροστά τους (εννοώ, για να μην υπάρξει η παραμικρή παρεξήγηση, χρόνια ενεργούς δράσης στον χώρο και όχι χρόνια ζωής, τα οποία εύχομαι να είναι πάνω από 100 για τον καθένα ξεχωριστά), στην πραγματικότητα δεν έχουν κάτι νέο να δώσουν, δεν έχουν άλλα ιχνοστοιχεία προσφοράς στο άθλημα.

Η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με ένα αναχρονιστικό σύστημα διοίκησης σε όλες τις βαθμίδες, τα μονοπρόσωπα κέντρα λήψης αποφάσεων, η αδυναμία αναζήτησης σύγχρονου μοντέλου διοίκησης και λειτουργίας, έχουν οδηγήσει το μπάσκετ σε μαρασμό. Την ώρα που ομάδες κατεβάζουν ρολά, την ώρα που περισσότερο μπάσκετ παίζεται στις αίθουσες των δικαστηρίων παρά στα γήπεδα, την ώρα που θεσμοί με παράδοση (όπως η διαιτησία) κλονίζονται, οι επίγονοι έχουν ξεκινήσει κούρσα διαδοχής.

Όλοι στέκονται στο πλευρό του "πατερούλη", αλλά σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Αθήνα, τα επιτελεία των αυλικών έχουν πάρει φωτιά, προκειμένου να είναι έτοιμοι όταν ο αφέτης δώσει το σύνθημα. Άπαντες ελπίζουν πως θα πάρουν το "δαχτυλίδι" από τον Βασιλακόπουλο, καθένας εκ των τριών βασικών διεκδικητών του "θρόνου" προσπαθεί να μεγαλώσει την… αυλή του.

Στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει το ειδικό βάρος να διαδεχθεί τον Βασιλακόπουλο και να συνεχίσει το μοντέλο της μονοπρόσωπης απολυταρχικής διοίκησης. Αφενός γιατί κανείς δεν έχει το εκτόπισμα του Βασιλακόπουλου, αφετέρου γιατί ο ίδιος ο "ισχυρός ανήρ" φρόντισε να κρατήσει τους λιγότερο ικανούς κοντά του (κι αυτό ήταν συνειδητή επιλογή).

Συνέπεια όλων αυτών είναι να οδηγηθούμε σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, όπου οι αποφάσεις θα είναι συλλογικές, όπως και η διοίκηση του αθλήματος. Και είναι μια εποχή όπου μια σειρά προβλημάτων και θεμάτων θα πρέπει να βρουν λύσεις και απαντήσεις.

Τί πρωτάθλημα θέλουμε στην Α1, αν η Α2 θα είναι αμιγώς επαγγελματική ή όχι, αν θα υπάρξει αναδιάρθρωση των κατηγοριών, αν θα οδηγηθούμε σε ομάδες πόλεις και σε περιορισμό των μικροσυλλόγων των μεγάλων αστικών κέντρων, αν η διαιτησία θα είναι επαγγελματική στην κορυφή της πυραμίδας και αν θα υπάρξει διαχωρισμός των δραστηριοτήτων της ΟΔΚΕ και της ΚΕΔ, αν η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας θα πάψει να είναι ΚΕΔ/ΕΟΚ και θα ανεξαρτητοποιηθεί, αν θα ασχοληθεί κάποιος, κάπου, κάποτε με το γυναικείο μπάσκετ.

Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα, υπάρχουν δεκάδες ερωτήσεις που δεν έχουν βρει απάντηση κι αυτό δεν είναι αποτέλεσμα της περιπέτειας της υγείας του Γιώργου Βασιλακόπουλου. Είναι όλα όσα έπρεπε να μας απασχολούν και τα έχουμε προσπεράσει, είναι τα… σκουπίδια που κρύψαμε κάτω από το καλάθι και τώρα παρουσιάζουν εικόνα κάδων, εν καιρώ απεργίας των εργαζομένων στον τομέα της καθαριότητας.

Ειδικά σήμερα, σε μια εποχή που το κράτος αρχίζει και κρατά αποστάσεις από τον αθλητισμό, προκειμένου να αποφύγει την κρατική επιχορήγηση, το μπάσκετ θα αλλάξει (υποχρεωτικά) ταυτότητα.
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο