37 χρόνια κομμάτια

Του Γιώργου Κογκαλίδη 17/11/2010 Έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε που κάποιοι αλήτες με παραβατική συμπεριφορά μετέδωσαν σε έναν ολόκληρο λαό την πίστη, την αποφασιστι...
37 χρόνια κομμάτια
Του Γιώργου Κογκαλίδη
17/11/2010

Έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε που κάποιοι αλήτες με παραβατική συμπεριφορά μετέδωσαν σε έναν ολόκληρο λαό την πίστη, την αποφασιστικότητα, τη δύναμη, να αποτινάξει τη χούντα, να δώσει ουσία σε ιδανικά όπως ελευθερία, δημοκρατία.

Έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε που το τανκ πέρασε -γκρεμίζοντας την πόρτα- το κατώφλι του Πολυτεχνείου. Τότε έπεσε ένα προπύργιο, για να σταθεί στα πόδια της ολόκληρη η Δημοκρατία.

Έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε που τέθηκαν συνθήματα ζωής, όχι έμμετρα, όχι δουλεμένα. Η ανάγκη έγινε σύνθημα. Ψωμί, παιδεία ελευθερία. Λέξεις - συνθήματα - οράματα, που ακόμα δεν έχουν δικαιωθεί.

Οι παλιότεροι έχουν άποψη, οι νεότεροι γενικώς δεν έχουν άποψη (και γι' αυτό ευθύνονται οι παλιότεροι), οπότε δεν πρόκειται να κάνω ιστορική αναδρομή, μέσα από το δικό μου υποκειμενικό πρίσμα.

Το κακό δεν είναι πως μετά από 37 χρόνια τα τότε προβλήματα είναι πιο έντονα από ποτέ.
Το κακό δεν είναι πως μετά από 37 χρόνια θα πούμε το ψωμί… ψωμάκι.
Το κακό δεν είναι πως μετά από 37 χρόνια οι μαθητές είναι πιο απαίδευτοι από ποτέ, παρότι έχουν στα χέρια τους υπερδιπλάσιες πληροφορίες.
Το κακό δεν είναι πως μετά από 37 χρόνια έννοιες όπως "δημοκρατία", "ελευθερία", "εθνική ανεξαρτησία" αποτελούν αντικείμενο παζαριού σε καθημερινή βάση.

Το κακό είναι πως η γενιά του Πολυτεχνείου, αυτοί που ήταν πρωταγωνιστές της μεγάλης σύγχρονης εθνικής μας υπέρτατης στιγμής, είναι υπεύθυνη για το χάλι της χώρας. Αυτοί που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στον αγώνα, αυτοί που έγιναν πιο συντηρητικοί από αυτούς που τότε τους χτυπούσαν στο ψαχνό, είναι αυτοί που αμαυρώνουν κάθε χρόνο την εικόνα του Πολυτεχνείου.

Συνηθισμένο σύνθημα είναι "εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία". Ευτυχώς (ή δυστυχώς) δεν είναι όλες οι γενιές τόσο… "τυχερές". Αν, όμως, τα Πολυτεχνεία του μέλλοντος (αν και όταν) θρέψουν αντίστοιχες γενιές σαν αυτή που κυβερνά τη χώρα (όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο), ας μείνουμε σε αυτό του 1973.

Η χούντα, μην έχοντας τρόπο να σταματήσει την οργή, χρησιμοποίησε τα τανκς. Η οικονομική χούντα (και αυτή ξενοκίνητη) χρησιμοποιεί ακαταλαβίστικους όρους (ΔΝΤ, τρόικα, κτλ.) και τον φόβο της χρεωκοπίας (ατομικής και συνολικής).

Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις ένα τανκ την ώρα που έρχεται καταπάνω σου. Όμως, δεν έχεις να πας πουθενά, η εσωτερική δύναμη σε κάνει να νιώθεις άτρωτος, είσαι στον αγώνα και παλεύεις.
Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις το φάσμα της ανεργίας.
Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις το στίγμα της απόλυσης.
Δεν είναι εύκολο να αποδεχθείς το λουκέτο στο μαγαζάκι που πρώτα έβαλες όνειρα και μετά εμπόρευμα στα ράφια. 

Ειδικά όταν αυτή τη μάχη τη δίνεις μόνος σου, έστω και αν ο διπλανός σου αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα. Στην πορεία είμαστε όλοι μαζί. Στην πείνα, στη δυστυχία, στην ανέχεια, είναι ο καθένας μόνος του. Άλλωστε, μας έμαθαν χρόνια τώρα να είμαστε… νησιά.

Δεν θα εκφράσω εγώ το... μήνυμα του Πολυτεχνείου. Ήμουν πολύ μικρός τότε (παρότι από οικογένεια αριστερών με εξορίες και αντιδικτατορική δράση, παρότι από μικρός με έντονη πολιτική δράση), νιώθω πολύ μικρός τώρα.

Πιστεύω ότι η συνέχιση του αγώνα, η δικαίωσή του είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ σε αυτούς (ανάμεσά τους και στα προβεβλημένα μέλη της γενιάς του) που θέλουν να μας τσακίσουν οικονομικά, να μας υποχρεώσουν να γίνουμε τα πειραματόζωα του πλανήτη. Γιατί, μην γελιέστε, αυτά που σήμερα ζούμε εμείς, την άλλη εβδομάδα θα εφαρμοστούν στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία κι όπου αλλού επιλέξουν.

Το Πολυτεχνείο ζει στη μνήμη μας. Τη γενιά του (έτσι όπως μεταλλάχθηκε) πρέπει να διαγράψουμε… Γιατί αυτή σε 37 χρόνια κατέστρεψε ό,τι ωραίο είχε οικοδομήσει σε… 37 ώρες.

kogas@enternet.gr
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο