Σκάσε και κολύμπα

Του Γιώργου Κογκαλίδη 11/12/2010 Είναι νωπή η καταγραφή του πρωτοφανούς καβγά δύο διεθνών διαιτητών, του Ηλία Κορομηλά και του Σπύρου Γκόντα, οι οποίοι τιμωρήθηκαν (;)
Σκάσε και κολύμπα
Του Γιώργου Κογκαλίδη
11/12/2010

Είναι νωπή η καταγραφή του πρωτοφανούς καβγά δύο διεθνών διαιτητών, του Ηλία Κορομηλά και του Σπύρου Γκόντα, οι οποίοι τιμωρήθηκαν (;) σιωπηλά, κατά την πάγια (οι κυβερνήσεις πέφτουνε, η μουγγαμάρα μένει) τακτική της ΚΕΔ. Κι η δημόσια συγνώμη απλά μοιάζει με προσπάθεια να διώξουμε τα φαντάσματα, μπαίνοντας κάτω από το σεντόνι.

Η κοινή δήλωση των διαιτητών (δεν ξέρω αν υπαγορεύτηκε, φέρει όμως την υπογραφή τους) είναι στο επίσημο site της ΟΔΚΕ. Κάνει λόγο για ανυπόγραφα άρθρα, για υπερβολές σχετικά με την έκταση του επεισοδίου κτλ. Άρα δεν αφορά εμάς, αφού και επώνυμα αποκαλύψαμε το συμβάν, και αποφύγαμε τις υπερβολές.

Ως εκ τούτου δεν υπήρχε λόγος (κατ' εκτίμησή μας) να αναπαραγάγουμε αυτή τη δήλωση, η οποία άλλωστε δεν είχε κάτι να προσθέσει.

Το ζητούμενο δεν είναι αν διαφώνησαν, αντάλλαξαν ύβρεις, ή μπουνιές. Το ζητούμενο είναι αν έφτασαν στα όρια τους. Κι αυτό δεν χρειάζεται να είμαστε "κοντά στ' αποδυτήρια" για να το αντιληφθούμε. Οι διαιτητές συνολικά έχουν φτάσει στα όρια τους. Όχι επί προσωπικού, όχι οι δύο συγκεκριμένοι. ΣΥΝΟΛΙΚΑ!

Όταν έφυγαν οι 50ρηδες, πολλοί καλοί φίλοι διαιτητές μας έπιασαν και μας ρώτησαν γιατί επιμένουμε στη θέση μας να συνεχίσουν να σφυρίζουν. Για να μην έχουμε αυτά τα φαινόμενα, σύντροφοι.

Γιατί είναι εξαιρετικό παιδί ο Κυριάκος Ταβουλαρέας, αλλά από τρίτος διαιτητής βρέθηκε πρώτος κι η απόσταση είναι μεγάλη, για να διανυθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Κι ο Κυριάκος, τον οποίο χρησιμοποίησα ως παράδειγμα, είναι και αξιόλογος, και σχετικά έμπειρος. Υπάρχουν και πιο… επικίνδυνα πειράματα.

Από την πρώτη στιγμή αυτό φωνάζαμε. Κατεβάστε όσο θέλετε το όριο ηλικίας, μα πριν το κάνετε προετοιμάστε τη διάδοχη κατάσταση.

Αφού είχαν σκοπό να κάνουν κάτι τέτοιο, έπρεπε να βάζουν σε πολλά (και δύσκολα) παιχνίδια εκείνους που θεωρούσαν ότι είναι σε υψηλό επίπεδο, δίπλα στους εμπειρότερους, ώστε να προετοιμαστούν κατάλληλα και να αναλάβουν ηγετικό ρόλο. Αυτό δεν έγινε.

Τη μία μέρα άδειασε η κανάτα από διαιτητές υψηλής εμπειρίας και την άλλη γέμισε με νέα παιδιά, που χωρίς να είναι ψυχολογικά προετοιμασμένοι πήραν στα χέρια τους το τιμόνι. Μοιραίο είναι να υπάρχει πίεση, να υπάρχει εκνευρισμός, να μην είναι διακριτοί οι ρόλοι.

Γιατί, πιστεύει κανείς πως θα είχε γίνει ανάλογο επεισόδιο αν πρώτος διαιτητής ήταν ο Βορεάδης, ο Ζαβλανός, ο Κουκουλεκίδης, ο Παπαδημητρίου; Δεν είναι θέμα ικανότητας (ίσως είναι και ικανότητας), αλλά εμπειρίας. Θα ήξερε πώς να διαχειριστεί την κρίση, πώς να σταματήσει πριν περάσει την κόκκινη γραμμή. Αφήστε που ο άλλος θα τον σέβονταν λίγο παραπάνω.

Το γεγονός ως γεγονός πρέπει να αξιοποιηθεί μόνο ως προς τον διδακτικό του χαρακτήρα. Οι διαιτητές χρειάζονται (υπο)στήριξη, χρειάζονται μια διοίκηση που να αφουγκράζεται τα προβλήματά τους, χρειάζονται περιβάλλον που να τους επιτρέπει να λειτουργήσουν. Χρειάζονται πολλά για να καλύψουν την εμπειρία του πρώτου, που για να την αποκτήσουν πρέπει απλά να την… περπατήσουν
.

Αλλά δεν τα προσφέρει ούτε η ΟΔΚΕ, ούτε η ΚΕΔ. Σε μια εποχή που οι διαφορές ανάμεσα στις ομάδες ίδιας ταχύτητας είναι μικρές, σε μια εποχή που παίζονται πολλά και δεν υπάρχουν πολλά (χρήματα), οι αποφάσεις των διαιτητών δεν πρέπει απλά να είναι σωστές. Ο διαιτητής δεν πρέπει να μην κάνουν λάθη. Αυτό είναι αδύνατον. Πρέπει να εμπνέουν. Και , δυστυχώς, δεν υπάρχουν πολλοί διαιτητές που να εμπνέουν εμπιστοσύνη…

Η ΕΟΚ, η ΟΔΚΕ, η ΚΕΔ, όλοι αυτοί οι καρεκλοκένταυροι που έχουν στα χέρια τους τις τύχες της ελληνικής διαιτησίας, πέταξαν τα παιδιά στον ωκεανό, χωρίς σωσίβιο, με μια εντολή: "Σκάσε και κολύμπα".

kogas@enternet.gr
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο