Τα παιδιά της… κρίσης!

Του Γιώργου Κογκαλίδη 18/01/2011 Καθημερινά -κι εμείς, από τούτο εδώ το βήμα- γίνεται λόγος για την κρίση που βιώνει το μπάσκετ (ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας), τ
Τα παιδιά της… κρίσης!
Του Γιώργου Κογκαλίδη
18/01/2011

Καθημερινά -κι εμείς, από τούτο εδώ το βήμα- γίνεται λόγος για την κρίση που βιώνει το μπάσκετ (ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας), το πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση, πόσο λεπτές οι ισορροπίες και πόσο μεγάλος ο κίνδυνος διάλυσης. Δεν σκοπεύω να ανατρέψω την πραγματικότητα που βιώνουμε, όμως -μέσα στον παροξυσμό της εποχής- μήπως πρέπει να καθίσουμε να δούμε ποιους χτυπά η κρίση;

Είναι γενικευμένη, μοιάζει με ανεμοστρόβιλο που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, είναι σαν τις βιβλικές καταστροφές, ή έχει… επιλεκτική διάθεση;

Αν μιλάμε για μπάσκετ, εκτός από την κρίση εγώ βλέπω κι άλλα πράγματα.
Βλέπω μια εξαιρετική Καβάλα κι έναν εξίσου σπουδαίο Κολοσσό, να ρίχνουν σωστή ποσότητα αλατοπίπερου στο πρωτάθλημά μας, να είναι εξόχως ανταγωνιστικοί, να προσφέρουν ουσία και θέαμα.

Βλέπω έναν νοικοκυρεμένο Ίκαρο να έχει αξιοπρεπέστατη παρουσία στην Α1, να πληροί όλες τις προϋποθέσεις και να παίρνει αποτελέσματα που πολύ μεγαλύτερα ονόματα και σωματεία με μεγαλύτερη ιστορία θα ζήλευαν.

Βλέπω δύο προέδρους, τον κ. Αγγελόπουλο του Ικάρου (και πάλι) και τον κ. Λιανό του Πανιωνίου, να φέρονται με άψογο τρόπο σε ξένους που τραυματίστηκαν (Κάρολ και Βούγιανιτς), δείχνοντας πως στη χώρα μας περισσεύει το φιλότιμο.

Πριν συνεχίσω θεωρώ περιττό να σημειώσω ότι δεν αναφέρομαι στους δύο "αιώνιους", γιατί αυτοί έτσι κι αλλιώς είναι -ευτυχώς- πάνω από την κρίση.

Βλέπω στο Περιστέρι να υπάρχει παραγωγική διαδικασία, να παίζει βασικός πλέι μέικερ ένας πιτσιρικάς (Μάντζαρης), κάτι που συμβαίνει και με τον Παππά στη Ρόδο.

Πάμε πιο χαμηλά:
Βλέπω μια ομαδάρα από τη Δράμα να έρχεται καλπάζοντας στην Α1 και από κοντά να ακολουθεί και το Ρέθυμνο. Δεν προδικάζω αποτελέσματα, αλλά αν -υπόθεση εργασίας- αυτοί οι δύο ανεβούν, απλώνεται το μπάσκετ σε μεγαλύτερη επιφάνεια στην ελληνική επικράτεια.

Βλέπω αξιοπρεπέστατες ομάδες, με σοβαρότατες διοικήσεις, στο Άργος, στην Κατερίνη, στην Αμαλιάδα, στην Τρίπολη. Νοικοκυρεμένα πράγματα.

Βλέπω (κι αν δεν το έβλεπα, μου το έδειξε ο Δημήτρης Τσοπανάκης) την Κρήτη να πρωταγωνιστεί σε όλες τις κατηγορίες, βλέπω την Πάτρα να αντέχει, βλέπω νέες δυνάμεις να αναπτύσσονται.

Χωρίς τη βοήθεια της πολιτείας (επιχορηγήσεις). Χωρίς τη βοήθεια της ομοσπονδίας (πρωταθλήματα παρατημένα στην τύχη τους).

Ναι, για κανέναν δεν είναι εύκολη αυτή η εποχή, όμως δεν υπάρχει μόνο κρίση. Υπάρχουν και άνθρωποι που με λιγότερη (οικονομική) άνεση, όχι μόνο τα φέρνουν βόλτα, αλλά μπορούν και να πρωταγωνιστούν, και να δουλεύουν σε παραγωγικό επίπεδο, και να προσφέρουν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο μπάσκετ.

Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Δεν είμαι αυτός που θα πω ότι "περνάμε όμορφα" και θα σας καλέσω να ανεβείτε στο… συννεφάκι μου, αλλά δεν είναι και όλα μαύρα. Κι όπως σε κάθε κρίση, έτσι και σ' αυτή, υπάρχουν ζόρια, αλλά υπάρχουν κι ευκαιρίες.

Είναι μεγάλη ευκαιρία για το μπάσκετ να απαλλαγεί από βαρίδια (πολυμορφικά) και να αναδείξει (σε όλα τα επίπεδα) νέες δυνάμεις
.

kogas@enternet.gr
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο