Ανταρσία, ανυπακοή

Του Γιώργου Κογκαλίδη 18/01/2011 Καθένας από εμάς θέλει να κάνει την επανάστασή του. Θέλει να νιώσει ότι κάνει την επανάστασή του. Μικρή ή μεγάλη. Πόσοι, όμως, την έκανα
Ανταρσία, ανυπακοή
Του Γιώργου Κογκαλίδη
18/01/2011

Καθένας από εμάς θέλει να κάνει την επανάστασή του. Θέλει να νιώσει ότι κάνει την επανάστασή του. Μικρή ή μεγάλη. Πόσοι, όμως, την έκαναν πραγματικά; Εμείς τα καταφέραμε

Όταν σκεφτήκαμε να στήσουμε ένα αμιγώς μπασκετικό site κανείς δεν μας πίστεψε. Ακόμα και οι ίδιοι οι τότε συνεργάτες είχαν τις αμφιβολίες τους.

Όταν συγκρουστήκαμε με "γίγαντες" θεώρησαν πως δεν έχουμε μέλλον. Όλα τα στοιχήματα ήταν εναντίον μας, αλλά τα καταφέραμε και στις περισσότερες των περιπτώσεων βγήκαμε νικητές. Στη χειρότερη ήρθαμε ισοπαλία.

Όταν αποφασίσαμε (εξ αρχής) να μην ποτίσουμε το δέντρο του φανατισμού, να μην προστεθούμε στην παρέα εκείνων που θεωρούν πως όλα πρέπει να γυρίζουν γύρω από τους δύο "αιώνιους" κάποιοι πίστευαν ότι δεν έχουμε τύχη.

Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει. Έχουμε επιτυχίες, έχουμε αποτυχίες, έχουμε σφυρηλατήσει φιλίες, έχουμε κάνει εχθρούς (καλά να 'ναι). Αν κάποιους ενοχλήσαμε, τους ζητάμε ΣΥΓΝΩΜΗ που κάποια στιγμή ίσως χαλαρώσαμε. Στο μέλλον θα είμαστε ΠΙΟ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΙ. Αν κάποιους τους χαλάει η παρουσία μας, ας συνεχίσουν να ξινίζουν τα μούτρα, γιατί θα μας τρώνε καιρό στη μάπα.

Επιλέξαμε (αποκοτιά της παρέας) να πάμε κόντρα σχεδόν σε όλους όσους διοικούν το μπάσκετ. Είτε γράφοντας κατά της καθεστωτικής αντίληψης Βασιλακόπουλου, είτε βρίζοντας κατάμουτρα τον Μπερτομέου (θυμάσαι Γιώργη το 2007, τον Βασίλη Κικίλια να προσπαθεί να μας ηρεμήσει;).

Είτε γράφοντας σαν παλαβοί υπέρ της απεργίας, είτε γράφοντας στα παλιά μας υποδήματα τα εξώδικα που λαμβάναμε. Είτε υπερασπιζόμενοι τον Κουκουλεκίδη και τον Βορεάδη απέναντι σε όλους, είτε ακολουθώντας ως πιστοί φαντάροι, τελευταίοι στη σειρά την Εθνική

Μετράμε φίλους. Τα πελαργόπουλα, τους (μικρούς και ασήμαντους για άλλους, ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥΣ για μας) κριτές και διαιτητές χαμηλών κατηγοριών, ομάδες μικρών κατηγοριών που άλλοι ακόμα απαξιούν να ασχοληθούν, το ταπεινό γυναικείο μπάσκετ, που κάποια στιγμή (αυτή του τίτλου) όλοι θαύμασαν.

Μετράμε καθημερινά εχθρούς. Κι όταν νιώθουμε ότι είναι λίγοι, φροντίζουμε να κάνουμε κι άλλους. Γιατί... εμείς, αντίθετα από τους "βαρβάρους", δεν μετράμε ποτέ το πλήθος του εχθρού στη μάχη.

Καθένας μας προέρχεται από διαφορετική αφετηρία, όμως από κοινού (ακόμα και διαφωνώντας μεταξύ μας) δείχνουμε ανυπακοή. Έχουμε ποτίσει με ανταρσία τα πληκτρολόγιά μας και έτσι πορευόμαστε.

Υπάρχουν (πλέον) πολλοί που ήταν στην παρέα μας και έφυγαν. Τους ευχαριστώ. Είναι χαρά μου που οι 9/10 προοδεύουν, γίνονται καλύτεροι δημοσιογράφοι. Δεν τους κάναμε εμείς. Το είχαν. Ίσως να βοηθήσαμε λίγο…

Η παρέα είναι δυνατή. Αφήνω (για ευνόητους λόγους) έξω τη σύζυγό μου Λένα Καραλή (έτσι κι αλλιώς περνά χειρότερες στιγμές απ' ότι στην κοινή μας συμβίωση στο site) και τη Σοφία (Ράμμου) που το "κάρμα" της (κάτι κακό ήταν σε προηγούμενη ζωή) την έχει φέρει εδώ και χρόνια δίπλα μου (επαγγελματικά, για να μην παρεξηγηθώ, κορίτσι της παντρειάς είναι).

Ο Γιώργος (Νικολάου) ήταν ο πρώτος που μας πίστεψε. Ο Γιάννης (Ψαράκης) θυμήθηκε το '92, αλλά εγώ δεν θα ξεχάσω πόσες φορές άδολα, χωρίς κέρδος, πριν μπει (επισήμως) στην παρέα, έπαιρνε τηλέφωνο για να μας διορθώσει.

Ο Νικήτας (Αυγουλής) είναι ο άνθρωπος που μας φτιάχνει τη μέρα, ο Θωμάς (Αυγέρης) είναι ο άνθρωπος που λατρεύω να πειράζω, ο Γιάννης (Ευδαίμων) είναι η… ήρεμη δύναμη, ο Νίκος (Βαγγέλης) είναι ό,τι πιο αγχωτικό και περίεργο συνάμα έχω συναντήσει στη ζωή μου.

Ο  Φώτης (Δουκάκης) είναι ο νέος… πρόεδρος της παρέας, ο Νίκος (Κώνστας) και ο Νίκος (Δακόλιας) παιδιά που πιστεύω ότι έχουν λαμπρό μέλλον, ο Δημήτρης (Τσοπανάκης) μας αφήνει για να γίνει κάτι σαν την… Αλίκη (σιγά που θα γλίτωνες) στο ναυτικό.

Είναι κι οι άλλοι. Ο Νίκος χαζομπαμπάς (Σπανός), μαρκετινίστας του κερατά, άνθρωπος με απίστευτο επίπεδο και ικανότητες, ο κόουτς Τάκης (Πανούλιας) κουβαλά ό,τι πιο παράξενο μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ("πράσινος" που λατρεύτηκε φορώντας "κόκκινα").

Είναι και οι "τεχνοκράτες" Αλέξης (Μποντικούλης), Γιάννης (Μαυρόπουλος), Χάρης (Λινάρδος), Μάνος (Μίντζης), μα πάνω και πρώτα απ' όλους ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Μίλτος Λαζαρίδης. Τιμή μας και μόνο η παρουσία του.

Έχουμε και τους "γνωστούς άγνωστους": τον Εφιάλτη, τον Human Touch, την Αλίσα, τη Σβετλάνα. Καθένας έχει τον ρόλο του.

Έχουμε και τους καλωδιωμένους τεχνικούς, τον Αλέξη (Φιαγκουσάκης), τον Αντώνη (Κορωνιός), τον Γιώργο (Παπακίτσιος). Αν δουλεύαμε όσο τσακωνόμαστε, θα είχαμε φτιάξει site για τη NASA, αλλά έτσι είμαστε.

Άφησα τελευταίο έναν άνθρωπο που ξεκινήσαμε να μιλάμε επαγγελματικά και καταλήξαμε να μιλάμε περισσότερο απ' ότι με τις γυναίκες μας (δεν είναι κακό). Έχω περισσότερους από έναν λόγους να ευχαριστήσω τον Άκη (Τσόλης), κρατώ όμως τους -κατά τη γνώμη μου- δύο πιο σημαντικούς:

Την αγωνία που έχει καθημερινά για το site, μέσα από μια περφεξιονίστικη αντίληψη που προσπαθεί να περάσει στους συνεργάτες του και το γεγονός ότι παίρνει πάνω του και τις δικές μου κόντρες. Ήταν που ήταν "δημοφιλής", έμπλεξε και με μένα, "έδεσε το γλυκό".

Το μόνο ευχάριστο, αδερφέ, είναι πως το πόσος κόσμος θα έρθει στην κηδεία μας δεν εξαρτάται από το πόσο αγαπητοί είμαστε, αλλά από το τι καιρό θα κάνει

Αστειεύομαι: Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη.
Venceremos!



kogas@enternet.gr
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο