Fridays

(Μ)Εθισμένη πολιτεία

Του Γιώργου Κογκαλίδη 19/01/2011 Μπορεί το DNA να περνά μέσα από τη… φανέλα, από παίκτη σε παίκτη; Μπορεί οι οσμές στα αποδυτήρια να διαμορφώνουν αέρα νικητή; Επιστημονι...
(Μ)Εθισμένη πολιτεία
Του Γιώργου Κογκαλίδη
19/01/2011

Μπορεί το DNA να περνά μέσα από τη… φανέλα, από παίκτη σε παίκτη; Μπορεί οι οσμές στα αποδυτήρια να διαμορφώνουν αέρα νικητή; Επιστημονικά δεν γνωρίζουμε αν αποδεικνύεται κάτι από όλα αυτά, αλλά μήπως εξηγείται επιστημονικά η πορεία του Αμαρουσίου;

Μπορεί κάποιος να θεωρεί υπερβολικά αυτά που αναφέραμε, αλλά τί πιο υπερβολικό, υπερβατικό, εξωπραγματικό, από το γεγονός ότι η ομάδα που μπήκε (από το παράθυρο) την τελευταία μέρα στο πρωτάθλημα, η ομάδα που "χτίστηκε" σε μια νύχτα (σαν αυθαίρετο), από παίκτες που άλλοι δεν εμπιστεύτηκαν, βρίσκεται στην τρίτη θέση;

Πέρυσι ήταν το Μαρούσι που έβγαλε εκτός Ευρώπης αρχικά τον Άρη και στην πορεία τον Παναθηναϊκό. Τα τελευταία χρόνια ήταν το Μαρούσι που πρωταγωνιστούσε στο πρωτάθλημα, καταλαμβάνοντας υψηλές θέσεις, παίζοντας στον τελικό του πρωταθλήματος.

Εντάξει, μέχρι πέρυσι υπήρχε σταθερή διοίκηση, υπήρχαν χρήματα, προγραμματισμός, σχέδιο. Φέτος, η "κυβέρνηση σωτηρίας" παρέλαβε χάος από τον "τυφώνα Γκάμαρη". Χωρίς λεφτά, χωρίς παίκτες, χωρίς προπονητή, χωρίς ελπίδα, ο Βασίλης Κωνσταντίνου πήρε την "καυτή πατάτα" και την παρέδωσε στον Βαγγέλη Αλεξανδρή.

Από μια άποψη το Μαρούσι στάθηκε… τυχερό, καθώς οι παίκτες "προσλήφθηκαν" τον Οκτώβριο και πληρώνονται με τον μήνα. Χάθηκε η προετοιμασία κι αυτό θα βγει (βγαίνει ήδη) στη διάρκεια της χρονιάς, όμως δεν χάθηκε η ελπίδα, αφού το περιορισμένο μπάτζετ μπορεί (με θυσίες, πολλή καλή θέληση και λίγη τύχη) να καλυφθεί.

Ο "τίγρης" πιστώνεται τη μεγάλη πορεία, αλλά και το γεγονός πως με… μαγικό τρόπο καταφέρνει να κερδίζει παιχνίδια στον πόντο: Τον Κολοσσό (76-75), τον Πανελλήνιο (96-94), τον ΠΑΟΚ (81-76), τον Ηλυσιακό (80-75), το Περιστέρι (81-79), την ΑΕΚ (78-82). Από τις οκτώ νίκες οι έξι είναι με διαφορά πέντε πόντων και κάτω!

Ο "τίγρης" διάλεξε και τους παίκτες. Δεν είχε επιλογές. Όσοι ήταν ελεύθεροι και όσοι ήθελαν να μπουν στην… περιπέτεια. Ο Κόμματος και ο Γκαγκαλούδης είχαν τη "στάμπα" του… "προβληματικού". Κανείς τους δεν ξέχασε το μπάσκετ, ούτε ο Μπάγκαριτς. Κι επειδή τα δύσκολα παιδιά στα… δύσκολα φαίνονται, παίρνουν στην πλάτη τους το Μαρούσι και το ταξιδεύουν. Ο Χουέρτας αποδείχθηκε λαχείο, παιδιά που δεν είχαν σημαντικούς ρόλους απέκτησαν αξία, μπασκετική οντότητα και ανταποδίδουν φιλότιμο.

 Το Μαρούσι πέρασε από τη φάση του πλούσιου σωματείου, που με τάξη και πρόγραμμα βρίσκεται στα υψηλά βαθμολογικά στρώματα, στη φάση της μικρής συμμορίας, που χωρίς λεφτά, χωρίς όνομα και -για πολλούς- χωρίς ελπίδα, αποφάσισε να βγάλει τη γλώσσα στους άλλους. Τα βόρεια προάστια έχασαν λεφτά, αλλά απέκτησαν… μαγκιά

Είτε πριν, είτε τώρα, το Μαρούσι είναι εθισμένο να νικά. Παραμένει μεθυσμένη πολιτεία. Κι εξακολουθεί να μαγεύει

kogas@enternet.gr
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο