Είκοσι χρόνια κομμάτια

Του Γιώργου Κογκαλίδη 28/02/2011 Αφορμή για το σχόλιο μου έδωσε το status στο facebook, του καλού φίλου Βασίλη Ντάκουρη, ο οποίος είναι από αυτούς που έχουν άποψη και θέση για
Είκοσι χρόνια κομμάτια
Του Γιώργου Κογκαλίδη
28/02/2011

Αφορμή για το σχόλιο μου έδωσε το status στο facebook, του καλού φίλου Βασίλη Ντάκουρη, ο οποίος είναι από αυτούς που έχουν άποψη και θέση για τον αθλητισμό.
Έγραψε, λοιπόν:

"Σαν σήμερα 28/02 το 1991, έγινε το πρώτο παιχνίδι μπάσκετ κεκλεισμένων των θυρών στο Αλεξάνδρειο, μεταξύ του Άρη και της Λεβερκούζεν (133-117), για το κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης.

Ο Άρης είχε τιμωρηθεί διότι στον αγώνα της 14/02 εναντίον της Μπαρτσελόνα και ενώ έχανε, έσβησαν ξαφνικά τα φώτα και δημιουργήθηκαν επεισόδια...
Είκοσι χρόνια μετά πόσα έχουμε να πούμε και κυρίως πόσα έχουμε να κάνουμε;"…

Αλήθεια, 20 χρόνια μετά, τί άλλαξε προς το καλύτερο; Σ' ένα πρωτάθλημα που όλο τον πρώτο γύρο (και κάτι ψιλά) είναι ζήτημα αν υπήρχαν 1-2 αγωνιστικές χωρίς κεκλεισμένων των θυρών αγώνα.

Φτάσαμε (στην Α2) να επιλέγει η ομοσπονδία να γίνονται αγώνες χωρίς οπαδούς (Ολυμπιάδα Πατρών), αντί να δίνει μάχη για το αντίθετο.

Φτάσαμε να προτιμούμε να γίνονται οι σημαντικότεροι αγώνες (τελικός κυπέλλου Ελλάδας) με μαθητές, προκειμένου να αποφύγουμε κρούσματα βίας.

Φτάσαμε το πρωτόγνωρο για εκείνη την εποχή μέτρο, να είναι πλέον τόσο αναποτελεσματικό, που πολλοί (μεταξύ αυτών και ο γράφων) συζητούν ανοιχτά για την κατάργησή του.

Το πρόβλημα τής βίας όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, αλλά διογκώθηκε. Η βία είναι ο καθημερινός αθλητικός (και όχι μόνο) σύντροφός μας. Η πολιτεία θεσπίζει νόμους, τους οποίους καταργεί στην πράξη, αφού δεν τους εφαρμόζει. Μετά καταργεί τις επιτροπές ελέγχου των νόμων, υπό το καθεστώς πίεσης ένεκα νέων χειρότερων επεισοδίων θεσπίζει νέους νόμους και πάει λέγοντας.

Είκοσι χρόνια κομμάτια, καμία πρόοδος (το αντίθετο), καμία λύση στο πρόβλημα.
Είκοσι χρόνια η βία κυριαρχεί και τρώει σαν σαράκι το άθλημά μας (και όχι μόνο), απαγορεύει στις οικογένειες να πάνε στο γήπεδο, στερεί νέους φιλάθλους από το μπάσκετ.

Οι έχοντες την ευθύνη κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Άλλωστε, ούτε ως φυσική παρουσία δεν μετέχουν των… επικίνδυνων αγώνων. Από τη ζεστασιά και την άνεση του καναπέ, σφυρίζουν αδιάφορα, κάνοντας τα χατίρια των διοικήσεων των μεγάλων ομάδων, που επιμένουν στο σφιχταγκάλιασμα με τους "στρατούς" των οπαδών.

Άντε και καλά… σαράντα (χρόνια).

kogas@enternet.gr
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο