Μελαγχολία

Του Νίκου Σπανού 14/02/2011 Όποιος Έλληνας βρέθηκε στην Ισπανία και παρακολούθησε το Copa Del Rey δεν μπορεί παρά να ένιωσε μία τεράστια μελαγχολία. Προσωπικά, αισθάνομαι τ
Μελαγχολία
Του Νίκου Σπανού
14/02/2011

Όποιος Έλληνας βρέθηκε στην Ισπανία και παρακολούθησε το Copa Del Rey δεν μπορεί παρά να ένιωσε μία τεράστια μελαγχολία. Προσωπικά, αισθάνομαι τεράστια θλίψη γιατί βλέπω πώς πρέπει πραγματικά να είναι το άθλημα που εμείς θέλουμε να αποκαλούμε "εθνικό μας σπορ".   

Επειδή η επίσκεψή μου σε αυτό το γεγονός θα απασχολήσει πολλά από τα επόμενά μου άρθρα, σε αυτό θέλω απλά να περιγράψω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθη, και διεξάγεται κάθε φορά βέβαια, αυτό το γεγονός που φιλοξενεί τις θεωρητικά κορυφαίες οκτώ ομάδες της Ισπανίας σε νοκ άουτ αγώνες για να βγει ο νικητής του κυπέλλου.  

Αρχικά βέβαια να σας πω ότι το γήπεδο είναι γεμάτο με οπαδούς και των οχτώ ομάδων. Η κάθε ομάδα παίρνει περίπου χίλια εισιτήρια σε συγκεκριμένο σημείο του γηπέδου και τα υπόλοιπα 5-6 χιλιάδες εισιτήρια πωλούνται στο ίντερνετ, όπου δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός ανά ομάδα.  

Έτσι μπαίνοντας στο γήπεδο βλέπεις ανθρώπους με κασκόλ της Μπαρτσελόνα να είναι μαζί με ανθρώπους με κασκόλ της Ρεάλ, να κάθονται δίπλα δίπλα και να πανηγυρίζει ο καθένας για την ομάδα του. Οι χίλιοι οργανωμένοι κάθε ομάδας δεν διαχωρίζονται από αυτούς τις άλλης ούτε με αστυνομία, ούτε με τίποτα.  

Από εκεί και πέρα, στα ημίχρονα των αγώνων, μεγάλο μέρος των φιλάθλων βρίσκονται έξω από το γήπεδο ώστε να καπνίσουν. Μέσα, δεν διανοείται κανείς να ανάψει τσιγάρο, με αποτέλεσμα η ατμόσφαιρα να είναι εξαιρετική. Είναι μάλιστα τόσο καλά που ακριβώς δύο θέσεις δίπλα μου, μία μητέρα κρατούσε το έξι μηνών μωρό της στην αγκαλιά και παρακολουθούσε τον τελικό. Φαντάζεστε απλά την εικόνα να πάρει κάποιος ένα μωρό στον τελικό του ελληνικού κυπέλλου; Και ας είναι όχι έξι μηνών αλλά έξι χρονών

Όσον αφορά στους οπαδούς, από τις ερωτήσεις που έκανα σχετικά με τα συνθήματα που ακουγόντουσαν, το πιο υβριστικό από όλα μπορεί και να ήταν το "Ναβάρο πήγαινε στο θέατρο" (λόγω  του ότι κάνει θέατρο για να κερδίζει φάουλ).   

Οι μητέρες, αδερφές και οικογένειες των παικτών και των διαιτητών δεν αναφέρθηκαν ποτέ από τους οπαδούς δημιουργώντας μια εξαιρετική μπασκετική ατμόσφαιρα, αφού πανηγύριζαν απλά χωρίς να βρίζουν. Υπήρχε πάθος και ενθουσιασμός (δεν ήταν σαν το NBA που απλά χειροκροτούν) αλλά χωρίς χυδαιολογίες και αντικείμενα.  

Στο τέλος, οι παίκτες της Μπαρτσελόνα, με το γήπεδο γεμάτο ακόμα, και χωρίς να φοράνε κράνη, παρέλαβαν το κύπελλο και βέβαια πανηγύρισαν χωρίς κανένα πρόβλημα.  

Αντιστοίχως, εγώ έφυγα με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο από το σπουδαίο θέαμα που παρακολούθησα, αλλά με μεγάλη θλίψη μέσα μου από τις συγκρίσεις με τον τρόπο που βλέπουμε εμείς το εθνικό μας σπορ αλλά και με το επίπεδο του αθλητικού μας πολιτισμού.
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο