LUAVI header ad

Πρωτάθλημα της παύλας…

Του Νίκου Σπανού 27/03/2011 Για πρώτη φορά στο χρονικά του αθλήματος όσο εγώ το θυμάμαι, οι παίκτες βρέθηκαν πολύ κοντά στο να δώσουν οι ίδιοι μια ουσιαστική γροθιά στη ...
Πρωτάθλημα της παύλας…
Του Νίκου Σπανού
27/03/2011

Για πρώτη φορά στο χρονικά του αθλήματος όσο εγώ το θυμάμαι, οι παίκτες βρέθηκαν πολύ κοντά στο να δώσουν οι ίδιοι μια ουσιαστική γροθιά στη βία. Αν κατανόησα καλά, οι αθλητές Άρη και Ηρακλή έφτασαν κοντά στο να αποχωρήσουν μόνοι τους και να μην δεχτούν να γίνει ο μεταξύ τους αγώνας, λόγω των βίαιων επεισοδίων που εξελίχθηκαν.  

Αυτό θα ήταν πραγματικά μία νίκη και ίσως η αρχή για κάτι το συγκλονιστικό και επιτέλους καινοτόμο στην Ελλάδα. Η απόφαση τελικά, δυστυχώς, δεν ελήφθη διότι υπήρχε ο φόβος από τους αθλητές του Ηρακλή σχετικά με το μέλλον του αγώνα.   

Έχοντας βρεθεί σε τέτοιες καταστάσεις μπορώ να φανταστώ την πίεση που υπήρχε αλλά πραγματικά πιστεύω ότι θα ήταν κάτι το ευεργετικό αν τελικά οι ίδιοι οι αθλητές δεν δεχόντουσαν να κατέβουν στο γήπεδο. Αν δηλαδή το παιχνίδι αντί για σκορ είχε παύλα -.  

Στη λήψη μίας τέτοιας απόφασης, η οποία μόνο υποστήριξη θα λάμβανε από όλο το φίλαθλο κοινό στην Ελλάδα (αν και κάποιοι δημοσιογράφοι είναι ικανοί ανάλογα με τα συμφέροντα που υπηρετούν ακόμα και να την κατέκριναν…..), δεν πρέπει να παίζουν κανένα ρόλο οι κυρώσεις.   

Ας σταματούσαν το παιχνίδι οι αθλητές, και ας τολμούσαν μετά οι υπεύθυνοι να τους τιμωρήσουν επειδή πολεμάνε τη βία. Αν και όλα τα έχουμε δει στην Ελλάδα, πιστεύω ότι δεν θα τολμούσε κανείς να τιμωρήσει τους μόνους που θα είχαν κάνει κάτι αποφασιστικό για να δοθεί μία λύση στο πρόβλημα της βίας.  

Η ανικανότητα στην καταπολέμηση τέτοιων φαινομένων στο ελληνικό μπάσκετ είναι πλέον δεδομένη. Σίγουρα δεν είναι οι αθλητές αυτοί που θα έπρεπε να λύσουν το πρόβλημα αλλά τι μεγαλύτερη μαγκιά υπάρχει από το να το κάνουν;   

Ασχέτως ποιος θα προηγείται στο κάθε παιχνίδι, ασχέτως ποιος θα είναι γηπεδούχος, αν οι αθλητές και των δύο ομάδων αποχωρούν μαζί και δεν δέχονται να γίνει το παιχνίδι (ασχέτως μάλιστα εκκένωσης ή μη του γηπέδου) αυτό θα είναι ουσιαστική νίκη. Και ας μην τελειώνουν τα μισά παιχνίδια, και ας μένουν με παύλα -.  

Και ας αποφασίζουν μετά οι υπεύθυνοι για το αν πρέπει να δοθεί μία πραγματική λύση στο πρόβλημα ή αν είναι προτιμότερο τα πιο πολλά παιχνίδια του πρωταθλήματος να έχουν παύλα.   

Η απόφαση για το μετά, δεν αφορά του αθλητές και σίγουρα δεν θα πρέπει να τους επηρεάζει σε όποια τους απόφαση. Διότι ακόμα και η χειρότερη τιμωρία να υπάρχει προς του παίκτες και τις ομάδες των παικτών που θα αποχωρήσουν τι σημασία έχει αυτή μπροστά στο ενδεχόμενο κάποιος να τραυματιστεί σοβαρά ή κάποιος ενδεχομένως να χάσει και την ζωή του ασχέτως αν είναι αθλητής ή φίλαθλος;  

Ή μήπως νομίζουμε ότι αυτό είναι πολύ μακριά; Ή μήπως περιμένουμε πρώτα να συμβεί και μετά να το σκεφτούμε;  Ας μη γελιόμαστε, από σκέτη τύχη δεν έχουμε ακόμα θρηνήσει θύματα ή σοβαρά τραυματίες.  

Το Σάββατο έγινε το πρώτο βήμα. Πιστεύω ότι κανείς δεν έχει καταλάβει την αξία, έστω και της προσπάθειας που έγινε από τους παίκτες των δύο ομάδων για να μην γίνει τελικά το παιχνίδι.  

Πιστεύω επίσης, ότι την επόμενη φορά ίσως φτάσουμε ακόμα πιο κοντά και κάποια στιγμή θα γίνει αυτό το βήμα. Κάποια στιγμή οι αθλητές θα φεύγουν από μόνοι τους από το γήπεδο όταν υπάρχει βία. Και τότε ας αποφασίζουν άλλοι τι πρωτάθλημα θέλουν να υπάρχει στην Ελλάδα. Ένα πρωτάθλημα της παύλας (στο σκορ) ή ένα πρωτάθλημα δίχως βία.
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο