Από βασιλιάς... ζητιάνος

Του Νικήτα Αυγούλη 10/02/2011 Η γενιά των τριαντάρηδων είναι η τελευταία που έχει ζήσει το ελληνικό μπάσκετ στις μεγάλες δόξες του. Είναι η γενιά που έχει δει την Ευρώπη...
Από βασιλιάς... ζητιάνος
Του Νικήτα Αυγούλη
10/02/2011

Η γενιά των τριαντάρηδων είναι η τελευταία που έχει ζήσει το ελληνικό μπάσκετ στις μεγάλες δόξες του. Είναι η γενιά που έχει δει την Ευρώπη να σφάζεται για τον Ζάρκο Πάσπαλιε και εκείνος να ντύνεται στα ερυθρόλευκα. Είναι η γενιά που ξύπνησε ένα πρωί και είδε τις φωτογραφίες του ασύγκριτου Ντομινίκ Ουίλκινς να κρέμονται στα περίπτερα της χώρας και τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό, πρώτο θέμα ακόμα και των πολιτικών εφημερίδων.

Αναπολείς καμιά φορά τα παιδικά σου χρόνια και σκέφτεσαι ότι τα σαββατιάτικα πρωινά πλέον δεν θα γεμίσουν με μπάσκετ στο κοντινό σχολείο με τους φίλους σου. Κοιτάζεις το δωμάτιό σου και λείπουν οι αφίσες του Πέτροβιτς και του Τζόρνταν. Νιώθεις την ανάγκη να παρακολουθήσεις λίγο μπάσκετ για να ζήσεις έστω και μερικά δευτερόλεπτα από εκείνα τα μαγικά μεσημέρια που ο Σάκης Τζαλαλής στο Παγκράτι θα έπαιζε ξύλο με τον Τσίβιους ή τους αδερφούς Μπιλή

Πέρασαν τα χρόνια μεγάλωσες έγινες δημοσιογράφος και ασχολήθηκες με αυτό που από νιάνιαρο λάτρευες. Το καλύτερο άθλημα του κόσμου (στο δικό σου μυαλό), το μπάσκετ. Σου έπεφτε κανένα ταξιδάκι στην Ευρώπη κατά λάθος και κορδωνόσουν στους ξένους συναδέλφους για το επίπεδο του σπορ στην πατρίδα σου: "Έχουμε το καλύτερο πρωτάθλημα μετά το ΝΒΑ" έλεγε κομπάζοντας και οι ξένοι κουνούσαν συγκαταβατικά το κεφάλι. Ένιωθες αποδοχή!

Ήσουν μέλος του ελληνικού μπάσκετ από το δικό σου πόστο και ήσουν περήφανος. Δεν σε ένοιαζε αν η Αρηανάρα κέρδιζε όλη την Ευρώπη. Φώναζες για τον ΠΑΟΚ στη Ναντ, βράχνιαζες με τον Ολυμπιακό στη Ρώμη και ωρυόσουν ότι το καλάθι του Παναθηναϊκού με τη Μπαρτσελόνα μετρούσε.  Ήσουν μπασκετικός "μασόνος" και ξεχώριζες. Είχες προϊόν, είχες αναμνήσεις, είχες επιτυχίες και όταν έμπαινε στο γήπεδο η Εθνική ανατρίχιαζες και δεν μπορούσες να συγκεντρωθείς ούτε στη δουλειά σου.

Στα 30 και κάτι όλα είναι μαύρα. Η Ελλάδα φτωχαίνει, η κοινωνία σιγοβράζει, η βία στα γήπεδα ανθίζει και εγώ μεγάλε δεν έχω ούτε λίγο καλό μπάσκετ να μεθύσω. Από μέρα σε μέρα κάποιο κανόνι θα σκάσει. Ο Τσίτουμ του 2011 θα έβαζε τα γέλια αν του έλεγες να πάει σε ομάδα εκτός Ολυμπιακού ή Παναθηναϊκού. Ο σύγχρονος Μαλόουν που κάποτε έπαιζε στον ΒΑΟ ίσως και να έκλεινε το τηλέφωνο σε ανάλογη πρόταση.  Και το χειρότερο;

Όποια κακόμοιρη ευρωπαϊκή ομάδα μείνει από παίκτη μεσούσης της σεζόν, κοιτάει πρώτα ποιον μπορεί να αρπάξει από την Α1. Σίγουρα εκεί θα είναι απλήρωτος, με ευκολία θα πει το "ναι". Διάβασα την είδηση για τον Εϊτουταβίτσιους, γνωρίζω καλά πως ο Πρίφτης στην Καβάλα κράτησε με νύχια και με δόντια τους ξένους του που είχαν από δύο προτάσεις ο καθένας. Στον ΠΑΟΚ τρέμουν μήπως το πρωί λείπει κάποιος από τους Αμερικάνους ενώ ήδη την έχουν κάνει από την Α1 για καλύτερα 4-5 παίκτες από το ξεκίνημα της σεζόν. 

Διαλύονται όλα αδερφέ μου, δυστυχώς κάποιοι πρόλαβαν να διαλύσουν νωρίς - νωρίς και το μπάσκετ.
Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Zagori
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο