LUAVI header ad

Οι άλλοι δεν πάνε να παίξουν τάβλι

Καλά κάνουμε κι αισιοδοξούμε για την πορεία της Εθνικής μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Καλά κάνουμε κι έχουμε προσδοκίες. Για όλα, όμως, υπάρχει ένα όριο. Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης
Οι άλλοι δεν πάνε να παίξουν τάβλι

Την άποψή μου για αυτή την Εθνική ομάδα την έχω εκφράσει πολλές φορές. Μου αρέσει… Είμαι αισιόδοξος. Κι όλα αρχίζουν από το ότι για πρώτη φορά μετά από χρόνια λειτουργεί όπως ακριβώς πρέπει και χωρίς να γίνεται… ανέκδοτο! Αυτό πιστώνεται και στους παίκτες αλλά πολύ περισσότερο σε όσους εργάζονται γι’ αυτή την ομάδα και πήραν αποφάσεις που προκάλεσαν μένος προς το πρόσωπό τους, αλλά στην πορεία δικαιώθηκαν. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας. Έστω κι αν πρόκειται για κάτι πασιφανές και αυτονόητο που δεν χρειάζεται περισσότερες αναλύσεις.

Η Εθνική ομάδα, λοιπόν, μας έχει γεμίσει προσδοκίες. Δικαίως, αν θέλετε τη γνώμη μου. Διαθέτει τον MVP του ΝΒΑ κι εκ των κορυφαίων στον κόσμο αυτή την στιγμή. Διαθέτει παίκτες top class και με ηγετικό ρόλο σε ομάδες της Euroleague ή παιδιά που έχουν ικανότητες, υψηλές παραστάσεις και εμπειρία. Αλλά και κάποιους παίκτες που είναι διψασμένοι για διάκριση σ’ αυτές τις πρώτες τους εμπειρίες με την Εθνική.

Δεν μου αρέσει να μιλάω για μετάλλια. Και δεν το κάνω ούτε για… γούρια (ανέκαθεν τα θεωρούσα ανοησίες) ούτε για να προλάβω κάτι άλλο. Απλώς οφείλω να υπενθυμίσω ότι η Εθνική Ελλάδας είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πολύ καλή ομάδα αλλά και οι υπόλοιπες που θα βρεθούν στην Κίνα δεν είναι του… πεταματού. Ούτε είμαστε απαραίτητα καλύτεροι από όλους τους άλλους

Οι Αμερικανοί ακόμα και με τις απουσίες είναι πανίσχυροι. Οι Σέρβοι είναι Dream Team της Ευρώπης. Οι Ισπανοί και οι Γάλλοι διαθέτουν πολύ καλό ρόστερ και φυσικά είναι ικανοί για μετάλλιο. Όπως επίσης είναι δυνατοί και οι Λιθουανοί και οι Αυστραλοί, όπως εξαιρετικά υπολογίσιμοι είναι οι Τούρκοι, οι Αργεντίνοι και οι Βραζιλιάνοι

Η διοργάνωση δεν είναι καθόλου εύκολη. Έχουμε κάθε λόγο να αισιοδοξούμε αλλά καλό είναι να μην φτάνουμε σε ακραίες καταστάσεις. Εδώ και κάμποσες μέρες ασχολούμαστε με την ήττα από τους Σέρβους (όπου η Εθνική έπαιξε χωρίς Σλούκα, Παπανικολάου, Παπαπέτρου, στην πορεία Αθηναίου και προς το τέλος Κόνιαρη), τσακωνόμαστε για το αν πρέπει να μπει στην 12άδα ο Μάντζαρης (με όλο τον σεβασμό και την συμπάθεια που του έχω νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως δεν αλλάζει ισορροπίες), ασχολούμαστε με το αν έχουμε σουτέρ (λες και είχαμε ποτέ), συστήματα (λες και υπάρχει προπονητής, ακόμα και ο χειρότερος να είναι, που δεν έχει) και διάφορες άλλες γκρίνιες

Ήρεμα λοιπόν. Δεν παίζουμε μόνοι μας, δεν είμαστε μόνοι μας σ’ αυτή την διοργάνωση.

Και κάτι τελευταίο. Η Εθνική ομάδα δεν είναι του Γιώργου Βασιλακόπουλου ή του Τσαγκρώνη ή της ΕΟΚ. Είναι όλων μας. Άρα τα προσωπικά του καθενός (δίκαια ή άδικα δεν ανήκει στην κουβέντα μας) ας μείνουν μακριά από τον προπονητή και τους παίκτες. Διότι εκτός από άδικο είναι ανέντιμο, άνανδρο και κυρίως γελοίο.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο