LUAVI header ad

Σημασία έχει που θα βρίσκονται σε δύο- τρία χρόνια

Η Εθνική Εφήβων έκανε υπέρβαση κι έχασε φυσιολογικά έναν ημιτελικό από μια ανώτερη ομάδα. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη και δεν αλλάζει σε τίποτα απ’ όσα είπαμε πριν τον αγώνα. Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης
Σημασία έχει που θα βρίσκονται σε δύο- τρία χρόνια

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η Εθνική Εφήβων έκανε υπέρβαση με την παρουσία της στην τετράδα. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αν η διοργάνωση δεν γινόταν στην Ελλάδα, δεν θα είχαμε φτάσει ως εδώ. Μπορεί να κάνω και λάθος… Όμως θα προτιμούσα κάποια στιγμή να επενδυθούν τα χρήματα που δίνονται για διοργανώσεις, σε ανάπτυξη ακαδημιών. Αυτή όμως είναι μια διαφορετική κουβέντα που θα την κάνουμε κάποια άλλη στιγμή.

Η ουσία, όμως είναι ότι πάντα πρέπει να «βλέπουμε» μπροστά. Υπάρχει ένας ακόμα αγώνας για την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου. Μόλις τελειώσουν οι υποχρεώσεις περνάμε σε μια άλλη διαδικασία.

Προσωπικά δεν αλλάζω θέση ούτε… χιλιοστό συγκριτικά με όσα έγραφα στο προηγούμενο μπλογκ. Ανεξαρτήτως χρώματος μεταλλίου (αν έρθει) και με δεδομένο ότι ακόμα και η 4η θέση είναι επιτυχία, θα πρέπει να προχωρήσουν αυτά τα παιδιά. Να «χτίσουν» επάνω σ’ αυτό που έχουν πετύχει. Να αποκτήσουν περισσότερο κίνητρο για πιο σκληρή δουλειά, για μεγαλύτερη βελτίωση, για καλύτερη νοοτροπία και για να φτιάξουν την προσωπικότητά τους.

Μια διοργάνωση εχει ενδιαφέρον όσο διεξάγεται. Όταν τελειώνει… πας για την επόμενη. Και ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά 17-18 χρονών η ουσία είναι η εξής: Σημασία έχει που θα βρίσκονται, που θα αγωνίζονται σε 2-3 χρόνια. Πόσο θα έχουν προοδεύσει, τι θα έχουν βελτιώσει. Αυτό είναι ξεκάθαρο.

Όπως επίσης έχει σημασία η αυτογνωσία. Να γίνει σωστή διαχείριση. Να καταλάβουν τι πήγε καλά και τι πήγε άσχημα. Και κυρίως, σε ό,τι αφορά μια γενικότερη θεώρηση, αυτή η κατάσταση δεν αφορά μόνο στους παίκτες αλλά στο σύνολο της Ομοσπονδίας. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει σωστή λειτουργία: Με κριτική, αυτοκριτική και διαρκή αναζήτηση στο να γίνεις καλύτερος. Σε όλα τα επίπεδα.

Κάτι τελευταίο που μου έκανε αρνητική εντύπωση. Η εικόνα του πάγκου. Μπορώ να αντιληφθώ την ένταση στη διάρκεια του αγώνα. Αλίμονο… Αυτό το πράγμα όμως να φωνάζουν… δέκα άτομα ενώ κανονικά πρέπει να μιλάει ένας και η γενικότερη εικόνα δεν παραπέμπει σε Εθνική ομάδα, αλλά σε εργασιακό πρωτάθλημα. Μια σύγκριση με τον πάγκο των Ισπανών είναι αρκετή.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο