LUAVI header ad

Σημασία δεν έχει η θέση αλλά η προοπτική

Ο Νίκος Μπουρλάκης στέκεται και πάλι στους διεθνείς της U19 και επιμένει ότι μεταφέρουν μια απίστευτη πίεση στην Εθνική, ξεφεύγοντας από τον δρόμο που πρέπει να πάρουν
Σημασία δεν έχει η θέση αλλά η προοπτική

Οι περισσότεροι ίσως σταθείτε στο αποτέλεσμα και στην δεύτερη συνεχόμενη ήττα των διεθνών της U19 στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι δεν είναι αυτό το δικό μου θέμα. Ας έπαιζαν σωστά κι ας έχαναν. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΩΣΤΑ.

Κι αυτό δεν το λέω για να ρίξω ευθύνη στον Γιάννη Καστρίτη. Βεβαίως και ως προπονητής έχει το δικό του μερίδιο στην εικόνα που βλέπουμε αλλά για να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι και τόσο εύκολο να καταλάβουμε τι θα μπορούσε να αλλάξει στο μικρό διάστημα που αναλαμβάνει την ομάδα.

Είναι ξεκάθαρη η εικόνα ότι οι διεθνείς ΔΥΣΤΥΧΩΣ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, μεταφέρουν ένα… παράξενο κλίμα στην Εθνική. Μια νοοτροπία που δεν ωφελεί ούτε την ομάδα, ούτε τους ίδιους φυσικά. Μια τρομερή πίεση, που φαίνεται από τον τρόπο που λειτουργούν: Θέλουν να δείξουν ότι… αξίζουν. Ότι μπορούν.
Αποτέλεσμα; Η εικόνα είναι αποθαρρυντική. Το τι προσπαθούν να παίξουν δεν μπορεί να το διακρίνει κανείς. Οι συνεργασίες και οι πάσες ελάχιστες… Και το χειρότερο είναι ότι έχουν αποδεχθεί πως αυτό είναι το παιχνίδι τους.

Η αυτογνωσία απουσιάζει. Και το πρόβλημα, επαναλαμβάνω, δεν δημιουργείται στην Εθνική, αλλά μεταφέρεται. Από μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι είναι ΤΟP ονόματα, ότι έχουν τεράστια προοπτική, ότι είναι σούπερ ταλέντα, ότι αδικούνται επειδή δεν παίζουν στην Basket League. Μα όποιος είναι καλός θα παίξει (π.χ Καράμπελας).

Και σε τελική ανάλυση ακόμα κι αν πάρουμε… ψυχρά το θέμα με βάση το αποτέλεσμα, αν μείνουν εκτός οχτάδας τι ακριβώς θα διεκδικήσουν μετά; Είναι κάτι που δεν ασπάζομαι αλλά με βάση την αφόρητη πίεση που επικρατεί, οφείλω να το επισημάνω.

Αυτή η νοσηρή κατάσταση θα πρέπει να σταματήσει. Από όλους… Και το κακό- επαναλαμβάνω- αρχίζει από τις ομάδες τους. Απ’ εκεί που οι περισσότεροι ακούνε τα… μύρια όσα για το potential που έχουν. Από μια κατάσταση χωρίς αρχές, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς πλάνο, χωρίς κατεύθυνση είναι απόλυτα φυσιολογικό- ΔΥΣΤΥΧΩΣ- να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Πρέπει κάποια στιγμή να μπουν αρχές. Από τις ακαδημίες κιόλας που έχουν γίνει εισπρακτικές εταιρείες. Από τον ΣΕΠΚ που οφείλει κάποια στιγμή να διαχωρίσει το θέμα του προπονητή υποδομών. Από την Ομοσπονδία που αποτελεί τον θεματοφύλακα του ελληνικού μπάσκετ και πρέπει να κρατήσει τα παιδιά μακριά από την εμπορευματοποίηση που γίνεται απ’ όταν… τελειώνουν το Δημοτικό. Από τους ίδιους τους ανθρώπους του μπάσκετ που (ειλικρινά) δεν γίνεται να αντέχουν να επικρατεί αυτό το μπάχαλο στις μικρές ηλικίες σε κανονισμούς, αρχές κ.τ.λ.

Οσοι μένουν στο αποτέλεσμα κατά την ταπεινή μου άποψη χάνουν το δάσος και δεν βλέπουν, αλλά σκουντουφλάνε στο δέντρο.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο