LUAVI header ad

Το πρόβλημα είναι δομικό κι αρχίζει από την κορυφή

Μπορεί να προκριθούμε στους οχτώ. Αλλά είτε τα καταφέρουμε είτε όχι το πρόβλημα θα υπάρχει και θα πρέπει να διορθωθεί άμεσα γιατί μένουμε πίσω. Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης
Το πρόβλημα είναι δομικό κι αρχίζει από την κορυφή

Εμείς δεν έχουμε σταματήσει στιγμή να τα γράφουμε αρχίζοντας, κυρίως, από τις μικρές Εθνικές ομάδες. Η τις μικρότερες κατηγορίες. Το ελληνικό μπάσκετ δεν είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κι αυτό το ξέρουμε όλοι, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο Γιάννης «προσγειώθηκε» ως δώρο Θεού, ως ευλογία στο ελληνικό μπάσκετ.

Και τι έχουμε κάνει εμείς; Τίποτα για να τον εκμεταλλευτούμε. Να τον βοηθήσουμε. Να τον στηρίξουμε.

Κλεισμένοι (οι περισσότεροι) στην γυάλα μας, στο καβούκι μας, στον μικρόκοσμό μας. Να «ψηλώνουμε» με τα οπαδικά, να απαξιώνουμε πάλι με βάση τα οπαδικά, να μην μαθαίνουμε, να μην συνεργαζόμαστε.

Όταν έχεις την ευλογία να βρίσκεται στο ελληνικό μπάσκετ ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο MVP του ΝΒΑ, κι εφόσον φωνάζεις παντού (ως ΕΟΚ, ως ΕΣΑΚΕ, ως ΠΣΑΚ, ως ΣΕΠΚ, ως ΚΑΕ, ως σωματεία, ως Media) τότε οφείλεις να προσαρμοστείς στην κατάσταση και να συνεργαστούν ΑΠΑΝΤΕΣ. Να φτάσεις εσύ στο επίπεδο του MVP ή έστω να το προσεγγίσεις. Να το υποστηρίξεις… Και όχι να βουτάς τον MVP μέσα στην δική σου καθημερινότητα που είναι μίζερη και απαράδεκτη.

Που δεν περιλαμβάνει κανένα πλάνο. Που δεν έχει όραμα… Που δεν αξιοποιούνται αυτοί που πρέπει διότι το κριτήριο επιλογής είναι συγκεκριμένο: Είτε εκλεκτός, είτε εύκολο θύμα. Και τα τελευταία χρόνια σε ό,τι αφορά στον προπονητή της Εθνικής έχουν επιλεγεί «εύκολα θύματα»…Και ο Ζούρος και ο Κατσικάρης και ο Τρινκιέρι και ο Σκουρτόπουλος αυτό ακριβώς ήταν.

Το ότι κλήθηκαν να εξυπηρετήσουν κάτι που δεν… υπάρχει, σε ένα περιβάλλον απίστευτα τοξικό λόγω οπαδικής αντιπαράθεσης που έχει περάσει κάθε νορμάλ όριο, σε ένα καθεστώς άρνησης και σε Media με συζητήσιμες προθέσεις, δεν το κοιτάει κανείς. Το ότι η Ομοσπονδία θυμίζει πλέον Σοβιετικό καθεστώς υπό κατάρρευση είναι δεδομένο…

Αλήθεια, δεν βλέπουμε ότι το μπάσκετ μας προσπερνάει; Τα έχουμε γράψει τόσο καιρό για τις μικρές Εθνικές και τις μικρές κατηγορίες.

Τι παραγωγή παικτών κάναμε ακριβώς; Εξακολουθούμε να είμαστε η μόνη χώρα που… κανείς δεν σουτάρει. Η για την ακρίβεια, η μόνη χώρα που απαγορεύεται ούτε και μαθαίνεται το σουτ στις μικρές ηλικίες.

Ποιο είναι το πλάνο μας; Για την Α2, για την Β’ Εθνική, για την Γ’ για τα τοπικά, για την Α1 Γυναικών; Για τις μικρές Εθνικές;

Που ακριβώς αποσκοπούμε όταν δεν συνεργαζόμαστε;

Όταν έχεις τον καλύτερο θα πρέπει να έχεις πρωτίστως την καλύτερη Ομοσπονδία. Διότι απ’ εκεί αρχίζουν κι εκεί τελειώνουν όλα. Κι εμείς φέραμε τον Γιάννη να παίξει στην απόλυτη προχειρότητα και να αποθεώνουμε τους Αμερικανούς αναλυτές που λένε ότι «δεν στηρίζουμε τον Γιάννη επειδή δεν παίζουμε το σύστημα των Μπακς».

Με μια υποσημείωση. Οι Αμερικανοί αναλυτές ξέρουν τον Γιάννη και όχι ότι δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε το σύστημα των Μπακς. Δεν ξέρουν καν τους συμπαίκτες του.

Που δεν είναι κακοί παίκτες. Το αντίθετο…Αλλά έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, υστερούν στο σουτ και στην αθλητικότητα που είναι ΒΑΣΙΚΑ χαρακτηριστικά για το σύγχρονο μπάσκετ.

Κι αυτό γιατί ουδέποτε παρατηρήσαμε ότι το μπάσκετ… ξεφεύγει κι εμείς μένουμε στην φούσκα του «σκεπτόμενου» και υπερηφανευόμαστε πως μόνο εμείς το έχουμε. Ναι αλλά και οι Σέρβοι σκεπτόμενο παίζουν, όμως μπορούν και σουτάρουν.

Και κυρίως έχουν πλάνο. Συνεργάζονται. Κάτι που ποτέ δεν θα γίνει εδώ.

Το πρόβλημα είναι καθαρά δομικό κι αρχίζει από την Ομοσπονδία. Κι αν δεν λυθεί άμεσα τότε θα ζήσουμε ακόμα χειρότερες καταστάσεις.

Είτε προκριθούμε στους οχτώ του Παγκοσμίου είτε όχι…

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο