LUAVI header ad

H πιο θεαματική παρέα που είδαμε ποτέ!

Ο Νίκος Μπουρλάκης θυμάται κάποιες ομάδες που κάλπασαν non stop από τα χαμηλά ως την Basket League. Και απονέμει τον τίτλο της πιο θεαματικής παρέας στους… Αμπελοgarden!
H πιο θεαματική παρέα που είδαμε ποτέ!

Μέσα στο καλοκαιράκι βρισκόμαστε οπότε καλό θα είναι να ασχολούμαστε και με πιο όμορφα, ανάλαφρα, νοσταλγικά θέματα. Και κάπως έτσι θα ξεφύγουμε από την καθημερινότητα που μας επιφυλάσσει ειδήσεις που είτε δεν μας συναρπάζουν είτε θα… έπρεπε σώνει και καλά να το κάνουν.

Νοσταλγικά θέματα είπαμε; Μέσα στις ατέλειωτες συζητήσεις που κάνουμε με μπασκετόφιλους, πιάνουμε και μερικά… διλήμματα. Θυμηθήκαμε λοιπόν κάποιες ομάδες που κάλπασαν ως την Basket League από τα χαμηλά, είτε non stop είτε με μερικές διαδρομές. Και συζητήσαμε, διαφωνήσαμε, φωνάξαμε (Ελληνες είμαστε άλλωστε) για το ποια ήταν η πιο θεαματική παρέα που είδαμε ποτέ και συγκαταλέγεται σ’ αυτή την κατηγορία.

Να ήταν η ομάδα του Παπάγου; Αυτή η εκπληκτική παρέα του Περικλή Ταυρόπουλου που κατάπιε σερί Β’ Εθνική- Α2 και αμέσως Basket League όπου μάλιστα πέτυχε και παραμονή; Ωραία ομάδα. Κουφός, Γκάρος, Σιγάλας (δανεικός από τον Ολυμπιακό στην Α2), Παγίδας, Λογοθέτης, Κονδύλης, Λινοξυλάκης, Σύγγελος, Βασιλάκης, Αλεξίου, Αρώνης, αργότερα Υφαντής (πιο μικρός) και άλλοι; Τρομερή παρέα, υπέροχο μπάσκετ, ομάδα… ατμομηχανή από τον μετρ της φυσικής κατάστασης και της πειθαρχίας, Ταυρόπουλο. Εκεί που οι άλλοι… έπεφταν, η ομάδα κάλπαζε. Δίδασκε μπάσκετ.

Η μήπως οι ΑμπελόκηποιΗ δική μου ψήφος πήγε εδώ (αν και μεγαλύτερος… υποστηρικτής του Παπάγου). Οι «Στρατηγοί» είχαν τα δικά τους χαρίσματα αλλά οι Αμπελοgarden ήταν από άλλο πλανήτη. Κατά τη γνώμη μου η πιο θεαματική ομάδα που έχουμε δει ποτέ να φτάνει από την Β’ ΕΣΚΑ… σερί στην Basket League. Non stop. Ο Γιώργος Καλαφατάκης είχε πάρει μια φουρνιά και προχώρησε με κάποιες προσθετικές ενέργειες αλλά με ίδια φιλοσοφία και την έφτασε ψηλά.

Ακόμα τους θυμάμαι την πρώτη φορά που τους είδα, κόντρα στην Εστία Φιλίας στην Β’ ΕΣΚΑ (τότε ακόμα δεν υπήρχε η ΕΣΚΑΝΑ, όλες οι ομάδες ήταν σε ένα πρωτάθλημα). Θυμάμαι τον Φλώρο να τρέχει και να μην τον προλαβαίνει το μάτι σου. Για την ακρίβεια, δεν προλάβαινες ούτε να του κάνεις φάουλ. Τον Παναγιωταράκο μια από τα ίδια, να σηκώνεται μετά το δυνατό του πάτημα και να μην τον φτάνεις. Καλά, τον Σταυρακόπουλο τον αφήνεις στην άκρη. Ηταν από άλλο ανέκδοτο. Ταχύς, αέρινος, με απίθανο άλμα και τεχνική που μπορούσε να σου βάλει καλάθι όπως ήθελε. Μπορεί να τον… έσπαγε στο ξύλο ο προσωπικός του αντίπαλος, αλλά ο Τζανής παρέμενε «κρύο αίμα» και στο τέλος μπορεί να του είχε βάλει 40 ή 50 πόντους. Δεν έσκαγε χαμόγελο ούτε και εκνευριζόταν. Όμως κάρφωνε σαν τρελός. Σούταρε σαν τρελός. Κι έτρεχε σαν ελάφι στον αιφνιδιασμό. Επίσης ο πιο έμπειρος Δώνης, ο Μαραγκόπουλος, ο Πατρίκης και ο μακαρίτης ο Πέτρος Οικονομάκης.

Υπήρχε και η Δάφνη που… έριξε χρήμα, είχε αρκετούς έμπειρους παίκτες (π.χ. Καραμανώλης, Παραγιός, Μέλις αργότερα) αλλά και δικά της καμάρια και τρωγόταν με τους «Στρατηγούς» σαν το… σκύλο με τη γάτα. Κι αυτή έγραψε χιλιόμετρα κι αντεξε πολλά χρόνια στην Basket League. Με πολύ φανατικό κοινό (αλλά ΠΟΛΥ ΦΑΝΑΤΙΚΟ, ρωτήστε τους παλαιότερους) που έλαμψε αργότερα όσα έχωνε πολύ χρήμα ο σπουδαίος Κώστας Τζιβελέκας. Ενας άνθρωπος που έδωσε πάρα πολλά στο μπάσκετ και εισέπραξε αχαριστία, αλλά αυτό είναι διαφορετικό κεφάλαιο.

Αναφέρομαι φυσικά σε ομάδες που δεν είχαν κάνει τίποτε σημαντικό ως τότε. Όχι π.χ στο Μαρούσι ή στην Νήαρ Ηστ που είχαν βαθιά παράδοση στο μπάσκετ.

Κάπως έτσι μπορείς να αναφερθείς στον Ικαρο και τις τεράστιες θυσίες του Δημήτρη Αγγελόπουλου, που έφτασε ως τα μεγάλα σαλόνια. Εχοντας μάλιστα ένα εξαιρετικό πλάνο στις Ακαδημίες.

Η στην Κύμη που από τα τοπικά το 2010 έφτασε στην Basket League μέσα σε επτά χρόνια χάρη στις θυσίες της οικογένειας Θεοδώρου. Στην ΑΕΝ Κηφισιάς που επίσης βρέθηκε στην Basket League μέχρι να λυγίσει η οικογένεια Δημουλά από τα «φορτωμένα» μπάτζετ. Ωραία παρέα κι αυτή… Η ακόμα και ο Προμηθέας που το 2012 έπαιζε τελικούς ΕΣΚΑΗ το 2013 με την Νίκη Προαστείου και πριν λίγες ημέρες έπαιξε τελικούς Basket League με τον Παναθηναϊκό…

Και βέβαια το Ρέθυμνο που έπαιξε τελικό Κυπέλλου το 2007 (ως ομάδα Α2) κι αργότερα εγκαταστάθηκε για τα καλά στην Basket League. Με υπέροχη ομάδα, με αξιοσημείωτες προτάσεις στο marketing, τρομερά πρωτοπόρες αλλά μάλλον ανεφάρμοστες στην «φτωχή» (όχι από λεφτά αλλά από αντίληψη) ελληνική πραγματικότητα. Η το Ηράκλειο με τον Μανώλη Παπακαλιάτη να φτιάχνει κάτι τόσο όμορφο στην Κρήτη. Ωραίο μπάσκετ, ωραία πορεία αλλά… Όπως και το Αιγάλεω που παρουσίασε ένα ενθουσιώδες κοινό (από τα πιο πιστά στην Basket League) αλλά και... ψαγμένες επιλογές στους Αμερικανούς. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι αν το «Σιτι» είχε αξιοσημείωτη οικονομική άνεση, ακόμα στην Basket League θα ήταν. Συν τον Κολοσσό βέβαια όπως κι άλλες ομάδες (π.χ Τρίκαλα) που δεν είχαν «παράδοση» πριν από την δεκαετία του ’90.

Θα μου επιτρέψετε όμως να ξεχωρίσω εκείνη την παρέα των Αμπελοκήπων. Διότι έμειναν ΙΔΙΟΙ από την ΕΣΚΑ ως την Basket League. Και μάλιστα κράτησαν την ίδια φιλοσοφία όταν πήραν ξένους, με τον Φάντεμπεργκ και τον Αμάγια να εντάσσονται στο σύνολο και να μην είναι… αμερικάνικο σόου η ομάδα. Παρέμεινε όμως εντυπωσιακή.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Bicos
Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο