LUAVI header ad

Η μοναδικότητα του να είσαι τζέντλεμαν!

Ο Δημήτρης Γκίμας έζησε ως ο απόλυτος ΚΥΡΙΟΣ. Με σεβασμό προς όλους και κυρίως προς τον εαυτό του. Και είχε μόνο φίλους. Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης
Η μοναδικότητα του να είσαι τζέντλεμαν!

Όταν έλαβα το μήνυμα για την απώλεια του Δημήτρη Γκίμα, εκτός του ότι μου κόπηκαν τα πόδια, έσπευσα να το «τσεκάρω» από δυο-τρεις άλλους ανθρώπους. Όχι επειδή δεν είχα εμπιστοσύνη σε όσους μου το έλεγαν. Αλλά επειδή ήθελα να μου πει κάποιος ότι μου έκαναν φάρσα!

Το «δυστυχώς» του Χρήστου Μπλατσιώτη, που ήταν αχώριστο δίδυμο στον Φίλιππο, είτε ως παίκτες είτε ως συνεργάτες με τον Δημήτρη, έβαλε τέλος στις ελπίδες μου. Έφυγε ο κόουτς… Έφυγε… Και να σκεφτείς ότι δύο μέρες πριν μιλούσαμε. Το ίδιο μου είπε και ο κόουτς Σορώτος στην ψιλοκουβεντούλα που πιάσαμε μετά την θλιβερή είδηση.

Είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίζω πάνω από 30 χρόνια τον Δημήτρη. Τον πρωτογνώρισα όταν άρχιζα τη δημοσιογραφία στο ιστορικό «7ήμερο του μπάσκετ» και ο Θοδωρής Κοτσώνης μου ανέθεσε την Β’ Εθνική. Ένας όμιλος τότε… Πρωταθληματάρα. Ο Φίλιππος Βέροιας του Αγάπιου Μεϊμαρίδη έγινε από τις αγαπημένες μου ομάδες. Έπαιζε μπασκετάρα, αλλά δεν πρόλαβε να ανέβει στην Α2 καθώς υπήρχαν… άλλες ομαδάρες μπροστά.

Τότε είδα ένα ισχυρό δίδυμο ψηλών: Χατζηχαρίσης- Γκίμας. Ο Φίλιππος συνέχισε βέβαια να υπάρχει με τον Δημήτρη να είναι από κοντά. Στην αγαπημένη του πόλη, στην αγαπημένη του ομάδα. Στα δικά του παιδιά…
Τα είπαμε από κοντά φέτος όταν ήρθε στην Αθήνα. Εφερε το διαφημισμένο ραβανί που μου είχε τάξει, ήπιαμε και καφέ στη θάλασσα παρέα με τον Χρήστο Μπλατσιώτη.

Υπέροχες ιστορίες, τρομερές αναμνήσεις με τον Δημήτρη να μιλάει με τόση αγάπη για τους συμπαίκτες και τους παίκτες ή τους συνεργάτες του, με τόσο πάθος για την πόλη και την ομάδα του με τόσο σεβασμό για κάθε αντίπαλο.

Κακή κουβέντα δεν άκουσα ποτέ και για κανέναν από τα χείλη του. Ήταν ένας άνθρωπος ευγενής, καλλιεργημένος, έξυπνος, με χιούμορ και με καλοσύνη. Ένας άνθρωπος με έντονους κοινωνικούς αλλά και μπασκετικούς προβληματισμούς που εξέθετε συχνά- πυκνά…

Στην Βέροια πλέον έχει σκοτεινιάσει όπως και στη ψυχή μας… Όλο το μπάσκετ υποκλίνεται κι αποχαιρετά, με πόνο στην καρδιά, έναν άνθρωπο που φεύγει τόσο νέος. Έναν τζέντλεμαν, ευπατρίδη, με αριστοκρατικούς τρόπους αλλά και τόσο… λαϊκό ταυτόχρονα! Η Βέροια λέει «αντίο» σ’ ένα παιδί που την αγάπησε και προσπάθησε από το δικό του μετερίζι να την προβάλει, να τη διαφημίσει!
Η φωτογραφία που είχαμε βγάλει στην τελευταία μας συνάντηση είναι το δικό μου «αντίο». Και με την υπόσχεση ότι, φίλε μου, δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ.

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο