LUAVI header ad

ΑΟΝΑ: Η χρυσή φουρνιά του 2007 (pics)

Το Basketblog.gr επισκέφτηκε την Αργυρούπολη για να θαυμάσει την φουρνιά των 2007 του ΑΟΝΑ, η οποία έχει κάνει την Αττική να... παραμιλά ήδη. Οι πολύ ευγενικοί και φιλόξενοι άνθρωποι του ΑΟΝΑ μίλησαν για την "χρυσή" φουρνιά τους, και όχι μόνο.
ΑΟΝΑ: Η χρυσή φουρνιά του 2007 (pics)

Ο ΑΟΝΑ είναι το πιο ιστορικό σωματείο της Αργυρούπολης και αυτό που ουσιαστικά έφερε το μπάσκετ στην πόλη. Έχει ιδρυθεί το 1950. Μέχρι στιγμής κάνει μια μεγάλη προσπάθεια στις ακαδημίες του. Φιλοξενούν αυτή τη στιγμή γύρω στα 300 παιδάκια. Αυτός είναι ένας ικανοποιητικός αριθμός για ένα μικρό σωματείο. Οι άνθρωποι του συλλόγου μάλιστα ευελπιστούν πως από τον Σεπτέμβρη θα γίνουν ακόμα περισσότεροι.

Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, αυτή τη στιγμή ο σύλλογος της Αργυρούπολης φιλοξενεί γύρω στα 300 μέλη στις ακαδημίες του. Το γεγονός αυτό αποτελεί κίνητρο για παιδιά από γειτονικές ομάδες να πάνε εκεί, κάτι που γίνεται κατά κόρον το τελευταίο διάστημα. Όμως γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί να πάνε τα παιδιά στον ΑΟΝΑ; Το ερώτημα αυτό μας το έλυσαν οι άνθρωποι του σωματείου. Ο προπονητής της ομάδας Πολύβιος Χαρεράς, ο έφορος Τάκης Αργυρόπουλος, αλλά και ο γενικός αρχηγός του σωματείου Αντώνης Παπασωτηρίου

Αυτό συμβαίνει λόγω της πολύ καλής δουλειάς που γίνεται εδώ. Το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών πάντως, προέρχεται από τα "σπλάχνα" του συλλόγου. Είναι ένα σωματείο που συμμετέχει σε όλα τα αγωνιστικά τμήματα είτε αγοριών είτε κοριτσιών. Το Εφηβικό αγωνίζεται στη Β' κατηγορία. Πάει καλά. Είναι μέσα στην τετράδα και υπάρχει μια κρυφή ελπίδα να επιστρέψει στην Α' κατηγορία. Το παιδικό βρίσκεται στη Γ' κατηγορία αλλά πολύ δύσκολα φέτος θα χάσει την άνοδο του στην Β'. Τα τμήματα των Παμπαίδων, των Κορασίδων και των Παγκορασίδων κάνουν την δική τους προσπάθεια έτσι ώστε να επιτύχουν τους στόχους που έχουν θέσει. Ο σύλλογος άλλωστε επιθυμεί το κάθε αγωνιστικό τμήμα να είναι ανταγωνιστικό και αν μπορεί να πρωταγωνιστεί. Άλλωστε ο βασικός στόχος είναι να παραχθούν παιδιά που θα μπορέσουν τα επόμενα χρόνια να παίξουν μπάσκετ και όχι να σταματήσουν αποκαμωμένα στην εφηβική ηλικία όπως τόσα άλλα. 

Όσον αφορά τη "χρυσή" φουρνιά του 2007, λίγα λόγια για αυτή...δεν φτάνουν. Η φουρνιά αυτή του 2007 είναι μια καταπληκτική φουρνιά. Ο coach Χαρεράς δουλεύει μαζί τους εδώ και 4 χρόνια. Ουσιαστικά τα έχει μεγαλώσει αυτά τα παιδιά. Πραγματικά τα προσέχουν σαν “κόρη οφθαλμού”. Είναι μια φουρνιά που θέλουν να χτίσουν πάνω της στον ΑΟΝΑ. Η επιθυμία τους είναι να καταφέρουν όλα τα παιδιά να ανέβουν στο Αντρικό τμήμα και να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους βασιζόμενοι σε αυτά τα παιδιά. Δηλαδή να φέρουν τον ΑΟΝΑ στις Εθνικές Κατηγορίες. Πιστεύουν στο ταλέντο τους. Είναι πραγματικά μια προικισμένη φουρνιά. Ο σύλλογος έχει 55 παιδιά του 2007 και έχει επιλέξει από αυτά τα 17 για το αγωνιστικό αυτό τμήμα.

Ο coach Χαρεράς μάλιστα είπε συγκεκριμένα: "Εύχομαι βέβαια ολόψυχα όσα παιδιά μπορούν να ανοίξουν τα “φτερά” τους. Εμείς δεν θα σταθούμε ποτέ εμπόδιο και μακάρι να πάνε κάπου καλύτερα, κάπου ψηλότερα και να μας κάνουν και εμάς υπερήφανους. Δεν θα πούμε όχι σε κάποια καλή πρόταση. Έχουν κοπιάσει και δουλεύουν πολύ. Κοιτάμε εμείς σαν σύλλογος να τους παρέχουμε ό,τι χρειάζονται και νομίζω είναι ό,τι καλύτερο έχει να αναδείξει αυτή τη στιγμή ο σύλλογος σαν φουρνιά, παρόλο που ακολουθούν και από κάτω κι άλλες φουρνιές όπως είναι αυτή του 2009 που πιστεύω και αυτή θα μας εκπλήξει ευχάριστα. Τους προσέχουμε, τους αγαπάμε και είναι μια φουρνιά που δεν διαμαρτύρεται ποτέ, δουλεύει 7 μέρες τη βδομάδα και δεν λείπει κανείς. Δουλεύουν πραγματικά σαν μεγάλα παιδιά"

Από τη δική του οπτική γωνία ο έφορος της ομάδας κΤάκης Αργυρόπουλος, αντιμετωπίζει τη φουρνιά αυτή λίγο διαφορετικά. Έχοντας σπαταλήσει πολλές ώρες στα γήπεδα, τείνει και για αυτόν να γίνει το δεύτερό του σπίτι. Όχι μόνο για την αγάπη του προς τα παιδιά αυτά, αλλά και για το σύλλογο και το μπάσκετ γενικότερα. Το γεγονός ότι ένα παιδί ασχολείται με τον αθλητισμό σημαίνει πολλά για εκείνον. Ζούμε σε μια εποχή δύσκολη, που το κάθε παιδί μπορεί να πάρει εύκολα τον "στραβό" δρόμο. Οπότε, τα στηρίζουν και τα βοηθούν να μείνουν στο σύλλογο και στον αθλητισμό γενικότερα, που είναι το πιο υγιές μονοπάτι στο "δρόμο" που λέγεται ζωή.

Μάλιστα ο κ.Αργυρόπουλος δήλωσε χαρακτηριστικά: "Θέλω να είναι ευχαριστημένα με αυτό που κάνουν, τόσο τα δύο παιδιά μου που ανήκουν στο σύλλογο, όσο και τα υπόλοιπα που τα βλέπω σαν παιδιά μου. Φεύγοντας από εδώ πρέπει να είναι ευχαριστημένα με τον εαυτό τους, να έχουν κάνει προσπάθεια και αυτό ισχύει σε ό,τι και να κάνουν στη ζωή τους. Δεν μπορεί να ξέρει κανείς το που θα φτάσουν. Τους εύχομαι υγεία εγώ πρώτα και τα υπόλοιπα θα έρθουν στην πορεία".

Ο γενικός αρχηγός του σωματείου κ. Αντώνης Παπασωτηρίου αντιμετωπίζει την προικισμένη αυτή φουρνιά με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να αποτελέσει την αρχή, για να δημιουργηθούν και επόμενες τέτοιες φουρνιές. Παίζουν πολλά πράγματα ρόλο στο να βγει επιτυχημένη μια μπασκετική φουρνιά παικτών. Αρχικά, τα παιδιά αυτά σύμφωνα με τον κ. Παπασωτηρίου είναι "τυχερά", διότι είχαν τη χαρά να πέσουν πάνω σε έναν τέτοιο προπονητή όπως είναι ο Πολύβιος Χαρεράς, που μπορεί να δώσει και την "ψυχή" του για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα

Ο γενικός αρχηγός του σωματείου πρόσθεσε επίσης: "Εγώ γνωρίζω όλα τα παιδιά ανεξαρτήτου φουρνιάς. Η συγκεκριμένη ήταν το “πείραμα”. Αυτή αποτελεί την αρχή της διαδικασίας που πραγματοποιείται στις ακαδημίες από εμάς. Σίγουρα αυτή η φουρνιά είναι καλή. Έχουν καλά κορμιά, είναι καλά στον τομέα του μπάσκετ και της αντίληψης .Από σήμερα εμείς δουλεύουμε με στόχο το Παιδικό μας να βρίσκεται στην Α κατηγορία. Στόχος μας είναι ξανά ο ΑΟΝΑ να φτάσει να πάει τελικούς σε αυτά τα τμήματα. Αυτό είναι το πλάνο μας . Δεν είναι τίποτα τυχαίο". 

Το μονοπάτι της επιτυχίας όμως σε κανέναν δεν στρώθηκε με "ροδοπέταλα". Η προσπάθεια του ΑΟΝΑ να δημιουργήσει ένα καλό σύνολο ακαδημιών, έτσι ώστε να προσελκύσει παιδιά και να δουλέψει με αυτά για να μπορέσει στο μέλλον να έχει κάποια διάκριση και να στελεχώσει με αυτά τα ανδρικά του τμήματα, μόνο εύκολη δεν είναι. Τι προβλήματα όμως υπάρχουν στο σωματείο και τι εμποδίζει μέχρι στιγμής τον ΑΟΝΑ να φτάσει άμεσα στην επιτυχία με τις ακαδημίες του;

Το γεγονός ότι υπήρξε μια φουρνιά πολύ καλή και αποτέλεσε την αρχή ενός πραγματικά αξιοθαύμαστου έργου, δεν αναιρεί το γεγονός επίσης πως αυτό γίνεται με τη θέληση ανθρώπων που αγαπούν το σύλλογο και τον αθλητισμό γενικότερα. Πάμε να δούμε όμως τι εμπόδια υπάρχουν για το σωματείο. Αρχικά, το γήπεδο είναι ανοικτό! Όταν αγωνίζεται κανείς σε ανοικτό γήπεδο σημαίνει πως χάνονται προπονήσεις λόγω καιρικών συνθηκών. Οι υποδομές γενικά στην Ελλάδα δεν είναι καλές. Αρκετά σωματεία έχουν προβλήματα, αλλά βέβαια υπάρχουν και σωματεία τα οποία κρατιούνται καλά. Αυτό συμβαίνει με τη βοήθεια του Δήμου στις περισσότερες περιπτώσεις. Αν δεν σε βοηθήσει αυτός σε οποιοδήποτε άθλημα, για το καλό των συλλόγων και παράλληλα των παιδιών, τότε πολύ δύσκολα μπορεί το οποιοδήποτε σωματείο να το επιτύχει. Φυσικά συμμέτοχη σε αυτό πρέπει να είναι και η εκάστοτε ομοσπονδία.

Ο ΑΟΝΑ σίγουρα έχει θέμα όσον αφορά το γήπεδο, διότι τα δύο υπάρχοντα ανοιχτά γήπεδα δεν φτάνουν μπροστά σε έναν τόσο μεγάλο αριθμό παιδιών. Το σωματείο της Αργυρούπολης έχει καταθέσει αίτημα στο Δήμο να τους παραχωρήσει ακόμα ένα ανοιχτό, γιατί αυτή τη στιγμή υπάρχουν 24 τμήματα στο σύλλογο. Μαζί με το γυναικείο μπάσκετ μάλιστα τα δύο γήπεδα δεν φτάνουν. Η προσπάθεια μερικών ανθρώπων που γίνεται στο σύλλογο είναι τεράστια, οπότε μακάρι ο Δήμος να τη στηρίξει και να βοηθήσει τον ΑΟΝΑ. Άλλωστε, με αυτόν τον τρόπο θα μπορεί να παρέχει στα παιδιά καλύτερες συνθήκες, καλύτερες ώρες προπόνησης και έτσι...ένα καλύτερο αύριο

Οι διαφορές ΕΣΚΑ με ΕΣΚΑΝΑ.

Πολλοί αψηφούν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικοί κανονισμοί στις μικρές ηλικίες μεταξύ ΕΣΚΑ και ΕΣΚΑΝΑ δημιουργεί σίγουρα πρόβλημα. Όχι άμεσο, αλλά μακροχρόνιο. Τι εννοούμε; Όπως μας δήλωσαν και οι άνθρωποι του ΑΟΝΑ, επειδή υπάρχουν κάποια κοινά τουρνουά όπου τυχαίνει να βρίσκονται αντιμέτωπες ομάδες της ΕΣΚΑ και της ΕΣΚΑΝΑ θα πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση. Σύμφωνα με τον κ. Παπασωτηρίου, σε αυτά τα τουρνουά δημιουργείται ένα "μπάχαλο". Τα παιδιά δεν διαφέρουν. Ίδια ηλικία έχουν εξάλλου. Γιατί να αγωνίζονται με διαφορετικούς κανονισμούς; Θα ήταν λοιπόν ορθό, να ακολουθήσουν και οι δύο ενώσεις μια κοινή γραμμή και να βρεθεί μια λύση έτσι ώστε να μην χρειαστεί πάλι να περνάνε χρόνια και τα παιδιά να μένουν πίσω στις "μπασκετικές" τους γνώσεις, επειδή δεν τους το επιτρέπει η ένωση στην οποία αγωνίζονται. 

Ωστόσο, αν το δούμε και αλλιώς, σήμερα στις ημέρες μας στο σύγχρονο ελληνικό αθλητισμό δεν υπάρχουν πολλά άτομα που θα ασχοληθούν με ένα σωματείο από το οποίο δεν θα είναι σίγουρα γεμάτη η τσέπη τους. Ή ακόμα και να είναι, μόλις δουν ότι στενεύουν τα οικονομικά περιθώρια...εγκαταλείπουν. Σε τι διαφέρει όμως ο ΑΟΝΑ και οι άνθρωποί του; 

Το ανδρικό τμήμα του συλλόγου βρίσκεται πλέον στο πρωτάθλημα της Β' ΕΣΚΑΝΑ. Κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια εκεί και οι άνθρωποι του συλλόγου ευελπιστούν να ανεβάσουν την ομάδα στην Α' κατηγορία όπου βρισκόταν άλλωστε μέχρι πέρυσι. Το γιατί έπεσε κατηγορία νομίζω είναι πασιφανές για πολλά σωματεία στην Ελλάδα. Όχι μόνο μικρών κατηγοριών. Οι δύσκολες συνθήκες στο μπάσκετ γενικά και τα οικονομικά βάρη έπαιξαν το ρόλο τους. Για αυτό λοιπόν εστιάζουν άλλωστε και στις ακαδημίες. Με παιδιά από τις υποδομές τους, με σωστή μπασκετική ανατροφή και ενδυνάμωση επιθυμούν να φτάσουν τα παιδιά αυτά κάποια στιγμή στο επιθυμητό επίπεδο έτσι ώστε να επανδρώσουν την ομάδα. Έτσι, δεν θα χρειαστεί να υπάρχουν παίκτες με μεταγραφές που συνήθως νοιάζονται για τον μισθό τους και μόνο (οι λεγόμενοι "μισθοφόροι")

Γιατί όμως ο ΑΟΝΑ κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια; Έχουμε δει πολλούς παράγοντες σε αρκετές ομάδες και με μεγάλο κύρος στο Ελληνικό μπάσκετ, να τα παρατούν αν δεν υπάρχει το ρευστό, ή πολύ απλά γιατί δεν θέλουν να ασχοληθούν με τα μικρά παιδιά. Αφού έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα ακόμα επικρατεί η νοοτροπία του "να φέρουμε κάποιον παίκτη". Ο μικρός είναι ταλέντο ακόμα...και σε προχωρημένη ηλικία. Και βέβαια πολλά άλλα κλισέ τα οποία όλοι μας έχουμε βαρεθεί. Ο γενικός αρχηγός του ΑΟΝΑ κ. Παπασωτηρίου το δηλώνει ξεκάθαρα: "Είναι ο εγωισμός πλέον που με κρατάει". Δεν γίνεται να εγκαταλείψεις προσπάθεια που άρχισες ο ίδιος. Δεν γκρεμίζεται κάτι τέτοιο εύκολα. Κρίμα ο κόπος. Το πλάνο της ομάδας είναι τετραετές. Πάει ήδη αρκετά καλά. Οι μικροί "μάγοι" του 2007 έχουν εκπλήξει πολύ κόσμο μέχρι στιγμής. Όλα αυτά από την αγάπη κάποιων ανθρώπων για το σύλλογο και φυσικά τη φανταστική δουλειά του προπονητή τους, Πολύβιου Χαρερά. Μακάρι να υπάρξουν ακόμα περισσότερα σωματεία σαν τον ΑΟΝΑ σε λίγα χρόνια. Γιατί; Γιατί αξίζει να βλέπεις υγιή σωματεία. Έτσι πρέπει να χτίζονται τα τοπικά κυρίως σωματεία. Με αγάπη για το άθλημα, για το σήμα της ομάδας, για τον ενθουσιασμό που βλέπεις σε μικρά παιδιά που ανακαλύπτουν τώρα την μεγάλη αγάπη τους για την "σπυριάρα". Κρατώντας παιδιά μακριά από διαφορετικούς και άσχημους δρόμους της ζωής που έχει γίνει πλέον σύνηθες φαινόμενο. Και φυσικά μην ξεχνάμε πως το μπάσκετ είναι το άθλημα που ταιριάζει περισσότερο στον Έλληνα

Για αυτό λοιπόν στον ΑΟΝΑ.

Για αυτό λοιπόν ξεχωρίζει ήδη η "χρυσή" φουρνιά του 2007.

Ρεπορτάζ-επιμέλεια: Πάνος Γαλάνης

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο