Σορώτος στο Basketblog.gr: «Είναι το μπάσκετ ο μεγαλύτερος κίνδυνος ή μήπως όχι»

Ο προπονητής του Αιγάλεω, Κώστας Σορώτος, κατέθεσε στο Basketblog.gr τις σκέψεις του για το γεγονός πως δεν ακούστηκε ούτε μία λέξη για το μπάσκετ στην ενημέρωση της κυβέρνησης και τονίζει πως απαξιώνεται το άθλημα που τόσα έχει προσφέρει.
Σορώτος στο Basketblog.gr: «Είναι το μπάσκετ ο μεγαλύτερος κίνδυνος ή μήπως όχι»

Αναλυτικά οι σκέψεις του Κώστα Σορώτου:

Ο πλανήτης εδώ και 3 μήνες ζει μια περιπέτεια, που στο μυαλό του καθενός μας μοιάζει σαν μια ταινία τρόμου και φαντασίας. Μια περιπέτεια που έχει χτυπήσει σχεδόν κάθε κοινωνική εκδήλωση και βέβαια ο αθλητισμός όχι μόνο δεν έχει μείνει αλώβητος αλλά θα έλεγα ότι έχει χτυπηθεί δραματικά. Ειδικά ο ομαδικός αθλητισμός που παίζεται σε κλειστούς χώρους θα έλεγα ότι είναι το μεγαλύτερο θύμα.

Προφανώς , στο μυαλό κάθε λογικού ανθρώπου, προέχει το θέμα της δημόσιας υγείας, σε αυτό δεν χωράει αμφισβήτηση. Για εμάς όμως τους ανθρώπους του αθλητισμού είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθούμε ότι ο αθλητισμός από τη μια μέρα στην άλλη μεταμορφώθηκε από βασικός παράγοντας της υγείας σε εχθρό της και οπωσδήποτε η προσαρμογή σε αυτή την ιδέα είναι πολύ δύσκολη πολλές φορές.

Η χώρα μας ευτυχώς φαίνεται ότι ξεπερνάει αυτή την περιπέτεια με καλά και λογικά αποτελέσματα και ήδη οι αρμόδιοι εκπονήσανε ένα πρόγραμμα σταδιακής επανόδου στην κανονικότητα. Σε αυτό το πρόγραμμα περιλαμβάνεται σχεδόν όλο το φάσμα της κοινωνικής δραστηριότητας και μέσα σε αυτό και ένα μεγάλο μέρος του αθλητισμού. Άκουσα πότε θα επανέλθει το ποδόσφαιρο, τα βαριά αθλήματα, τα ατομικά αθλήματα ανοιχτού χώρου, τα αθλήματα της πισίνας, μέχρι και για τα χειμερινά αθλήματα ακούστηκε η προοπτική. Για το μπάσκετ κουβέντα. Στην ενημέρωση του αρμόδιου υπουργού όχι μόνο δεν ειπώθηκε ένα χρονοδιάγραμμα επαναφοράς του αθλήματος αλλά ούτε καν ακούστηκε η λέξη μπάσκετ. Όταν λέμε μπάσκετ δε εννοούμε το μακράν πιο επιτυχημένο άθλημα της χώρας, το άθλημα στο οποίο απασχολούνται εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά αλλά και μεγαλύτεροι άνθρωποι με διάφορες ιδιότητες. Το χειρότερο είναι ότι απαγορεύτηκε , χωρίς προσδιορισμό χρονικού ορίου επιστροφής, η ατομική προπόνηση των μπασκετμπολιστών σε ανοιχτούς χώρους.

Στο δικό μου μυαλό όλα αυτά συνιστούν μέγιστη απαξίωση ενός αθλήματος που τόσα έχει προσφέρει. Ταυτόχρονα στο μυαλό μου έχουν δημιουργηθεί κάποια ερωτήματα που θα ήθελα κάποια στιγμή κάποιος αρμόδιος, που σαφώς θα έχει πολύ περισσότερες γνώσεις από εμένα στο συγκεκριμένο θέμα, να μου τα απαντήσει.

1) Γιατί επιτρέπεται στο ποδόσφαιρο να γυμνάζονται οι παίκτες ακόμα και σε γκρουπ των 6-8 ατόμων και δεν επιτρέπονται στο μπάσκετ;

2) Ανοίγουν τα σχολεία και υπάρχει πρόβλεψη να ανοίξουν και τα δημοτικά. Βάσει ποιας λογικής ο συγχρωτισμός κάποιων μικρών παιδιών σε κλειστούς χώρους όπως είναι οι τάξεις αλλά ακόμα και οι κοινόχρηστοι χώροι των σχολείων μας , που όλοι μας ξέρουμε σε ποια κατάσταση είναι τα περισσότερα, είναι λιγότερα επικίνδυνο από το να μαζευτούν 12 αθλητές, κατά τεκμήριο υγιείς, αθλητές που μπορείς να τους περάσεις από έλεγχο, αθλητές που θα προπονούνται κάτω από κανόνες πειθαρχίας που έτσι και αλλιώς οι αθλητές έχουν έμφυτη.

3) Τα ανοιχτά γήπεδα, όσα έχουν ακόμα μπασκέτα , τις τελευταίες μέρες είναι γεμάτα από παιδιά που παίζουν μονά και διπλά. Δεν θα ήταν καλύτερα αυτά να είναι κάτω από τον έλεγχο προπονητών και συλλόγων από το να είναι τελείως ανεξέλεγκτοι;

4) Θα ήθελα να ήξερα από τα διαπιστωμένα κρούσματα κορονοιου πόσα αφορούν αθλητές του μπάσκετ;

5) Τέλος θα ήθελα να ήξερα πότε θα υπάρχει ένα χρονοδιάγραμμα για το πότε θα ανοίξουν τα κλειστά γήπεδα, έστω και όχι κατά ανάγκη με ακρίβεια αλλά κατά προσέγγιση.

Τέλος έχω ένα ακόμη ερώτημα: θα υπάρξει κάποια πρόνοια για τους προπονητές που από τη μια μέρα στην άλλη μείναν χωρίς δουλειά και απλήρωτοι για 5 και 6 μήνες;

Αυτά είναι τα ερωτήματα μου που δεν είναι αποτέλεσμα ούτε πολυξερισμού ούτε κάποιας τάσης συνωμοσιολογίας. Είναι ερωτήματα ενός ανθρώπου που αν θέλετε αρνείται να αποδεχθεί ότι το μπάσκετ και γενικότερα ο αθλητισμός είναι σύμμαχος του κορονοιού και εχθρός της ανθρωπότητας. Σίγουρα είναι συναισθηματική η προσέγγιση μου , χωρίς βέβαια επιστημονική άποψη αλλά ίσως με σύμμαχο την απλή λογική, την αγάπη για το άθλημα και τέλος την αίσθηση τόσων χρόνων ότι ο αθλητισμός είναι υγεία, σωματική, πνευματική και ψυχική . Ο αθλητισμός και το μπάσκετ είναι ζωή και η ζωή αργά η γρήγορα θα κερδίσει τον φόβο και τον θάνατο.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους και πιστεύω όλοι να είμαστε παρόντες όταν τα γήπεδα θα ξαναγεμίσουν ζωή , φωνές, χαρές και λύπες……

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο