All time classic

Από το hoopfellas 06/04/2012 (17:21)   Παναθηναϊκός και Μακάμπι έδωσαν στον μπασκετικό πλανήτη ένα εκπληκτικό 5ο ματς - πραγματική τιτανομαχία πιστοποιώντας το γιατί οι μεταξ...
All time classic

Από το hoopfellas
06/04/2012 (17:21)  

Παναθηναϊκός και Μακάμπι έδωσαν στον μπασκετικό πλανήτη ένα εκπληκτικό 5ο ματς - πραγματική τιτανομαχία πιστοποιώντας το γιατί οι μεταξύ τους αναμετρήσεις αποτελούν το απόλυτο ντέρμπι του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.    
Επικό ματς, καλύτερο 5ο παιχνίδι να είμαι ειλικρινής δε μπορούσαμε να περιμένουμε. Δύο θρύλοι στο παρκέ, να κάνουν-με τρομακτική αυταπάρνηση-κατάθεση ψυχής πέρα από κάθε τακτική και μπασκετική λογική. Η δύναμη της θέλησης στον άνθρωπο σε όλο της το μεγαλείο σε ένα τέλεια στημένο σκηνικό μπροστά σε 20+ χιλιάδες κόσμο σε ένα γήπεδο που κόχλαζε..       

Ο Παναθηναϊκός πήρε μια νίκη καρδιάς. Δε κυριάρχησε, θα διαφωνήσω με τον Ομπράντοβιτς, παρά μόνο κατά διαστήματα. Είναι όμως μακράν  η πιο "παιγμένη ομάδα" σε τέτοια ματς. Κέρδισε με την εμπειρία και το μυαλό της. Είχε έναν εξαιρετικό Γιασικεβίτσιους που δικαίωσε τα προγνωστικά μας (όπως και ο Μπλου) όντας μια από τις πιο σταθερές αξίες στο μπάσκετ σήμερα  σε ματς τέτοιου χαρακτήρα.

Δείτε πόσο πιο "δηλητηριώδης" έγινε η πράσινη επίθεση από τη πρώτη φάση που έπαιξε με τον Λιθουανό (γρήγορη ντρίμπλα και πάσα στο κενό της άμυνας στον Τσαρτσαρή). Χέρι αλφάδι (5/6 σουτ, 2/2 βολές). Χρεώθηκε σχετικά γρήγορα με φάουλ γιατί απλά είχε απέναντί του παίκτες που επιτίθονταν λυσσαλέα στο καλάθι και επιδίωκαν την επαφή σε κάθε ευκαιρία.        

Σαφώς ο παίκτης που έκρινε το ματς χωρίς δεύτερη κουβέντα ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Χωρίς να ξεκινήσει ιδιαίτερα καλά, βρήκε ρυθμό μέσα από τις ελεύθερες βολές και στο τέλος πήρε όλο το παιχνίδι πάνω του προσθέτοντας ένα ακόμη παράσημο στην εκπληκτική καριέρα του, σκοράροντας πολύ δύσκολους πόντους είτε με διείσδυση είτε με μακρινό σουτ. Το σημαντικότερο βέβαια -εκτός από κάποιες ασύλληπτες άμυνες χώρου που έβγαλε- ήταν τα 12 φάουλ που κέρδισε. Κατά τη γνώμη αυτή η συνεισφορά του ήταν η διαφορά που έδωσε τη νίκη. Η μαγκιά του να τα κερδίζει, όπως και στο τέλους του τελικού του κυπέλλου.

Ο Παναθηναϊκός πήρε τα ριμπάουντ, όπως είχαμε προβλέψει και ο Ομπράντοβιτς το απόλυτο -βάσει συνθηκών- από ρολίστες όπως ο Λόγκαν και ο -άστοχος από το φάουλ αλλά σημαντικός- Μάριτς. Παίκτης κλειδί ξεκάθαρα ο Περπέρογλου με σουτ που θύμισαν Φώτση (λόγω κυνικότητας και απάθειας).

Οι πράσινοι υστέρησαν σε δημιουργία (ίσως γιατί από την αρχή η άμυνα που εφάρμοζε η Μακάμπι τους οδήγησε να ψάξουν απομονώσεις και παιχνίδια ένας - ένας στο λόου ποστ με τους ψηλούς) και δολοφονικό ένστικτο. Περίμενα κάτι καλύτερο εδώ. Η άμυνά τους είχε ένταση, αλλά όχι απόλυτη συγκέντρωση (ειδικά στις φάσεις της 3ης περιόδου όπου οι Ισραηλινοί έψαξαν τον Σχορτσιανίτη στη καρδιά της ρακέτας), απέναντι σε μια πιο υπομονετική Μακάμπι που πάσαρε περισσότερο και σκόραρε με πολλά κοψίματα από πάσες του "5" στο ζωγραφιστό).

Έκοψαν βέβαια τελείως την αριστερή πλευρά στον Λάνγφορντ και πήγαν το ματς (επιθετικά) στην επαφή, τη δύναμη κερδίζοντας τα φάουλ, γνωρίζοντας για το πλεονέκτημα του γηπεδούχου σε τέτοια ματς. Εν τέλει, αυτή η ικανότητά τους να πηγαίνουν στις προσωπικές τους έδωσε τη πρόκριση. Πλέον περιμένουμε έναν διαφορετικό Παναθηναϊκό στην Πόλη, σε μια στημένη -θα πούμε εμείς- κατάσταση υπέρ του, όντας αουτσάιντερ απέναντι στο φαβορί. Ρωτήστε τον Ομπράντοβιτς πόσο γουστάρει να προετοιμάσει ένα τέτοιο ματς..  


Μεγάλη Μακάμπι       


Η ομάδα του Ντέιβιντ Μπλατ με εξέπληξε πραγματικά. Μη το παρεξηγήσετε. Ανήκουμε σε αυτούς που θεωρούμε ότι η Μακάμπι Τελ Αβίβ είναι η πιο βαριά φανέλα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ για πολλούς λόγους και με την έννοια που έχουμε εμείς τον όρο στο μυαλό μας. Είχαμε γράψει ότι θα είναι επίτευγμα για την φετινή ομάδα της, να μείνει στο ματς μέχρι τέλους.

Και όμως όχι απλά τα κατάφερε επιστρέφοντας πόσες φορές απέναντι σε.. Θεούς και δαίμονες από σημαντικές διαφορές και με τα προγνωστικά κατά της, αλλά στο τέλος έδειξε ότι εκτός του χαρακτήρα διαθέτει και… άστρο. Με την εξέλιξη που είχε το ματς στο τέλος ειλικρινά πίστευα και πιστεύω ότι εάν οι Ισραηλινοί είχαν την ευκαιρία του τελευταίου σουτ, θα έφευγαν νικητές από το ΟΑΚΑ. Τουλάχιστον αυτή την αίσθηση είχα βιώνοντας το θρίλερ των τελευταίων δευτερολέπτων.   

Η τελευταία φάση στο ριμπάουντ μου θύμισε πολύ την αντίστοιχη με τον Πρίντεζη στο 2ο ματς της Τοσκάνης, να πνίγεται στο χρόνο. Λίγα δεύτερα πριν με τον Παναθηναϊκό στο +3, έβγαζε μάτι ότι ο Μπλατ θα μπλόφαρε με τον Μπλου (στον οποίο είχε πέσει όλη η πράσινη άμυνα) δίνοντας το σουτ στον Πνίνι, ο οποίος ήταν ο μοναδικός εκτός του Αμερικανού φόργουορντ που μπορούσε να ευστοχήσει σε ΑΥΤΟ το τρίποντο ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή...      

Ο Μπλατ συνέχισε με την ίδια τακτική που εφάρμοσε στα προηγούμενα ματς. Αλλαγές στα σκριν από το 1ο λεπτό, απέναντι στην ομάδα που διαβάζει τα μις ματς πιο γρήγορα από κάθε άλλη στην Ευρώπη γνωρίζοντας-κατ’ εμέ- ότι θα έχει νωρίς προβλήματα με τα φάουλ. Από δύο οι Χέντριξ, Σχορτσανίτης, Λάνγκφορντ νωρίς στο παιχνίδι, γεγονός που δεν τον ανησύχησε, αντίθετα τον βρήκε με εναλλακτικές. Αυτή ήταν η αμυντική πεντάδα με τους πολύ καλούς Μπερστάιν - Τζέιμς, η οποία όμως σε βάθος χρόνου κόλλησε επιθετικά.        

Ο Μπλατ έχασε την ευκαιρία τη μεγάλη ευκαιρία του στη 3η περίοδο όταν με δύο καλά σουτ του Οχαγιόν ισοφάρισε. Είχε το μομέντουμ να ξεφύγει και να παγώσει το γήπεδο. Οι παίκτες του κατέβαλαν εκπληκτική προσπάθεια στη 4η περίοδο. Με τον Πνίνι μπαλαντέρ, στο "4" ή στο "3" (με τον πολύ μαχητικό Σμιθ στο "2" σε σχήμα που τον διευκόλυνε να παίξει τις αλλαγές στην άμυνα) και μερικά εκπληκτικά σουτ του μοναδικού στο κομμάτι "δύσκολα σουτ υπό αμυντική και ψυχολογική πίεση" Μπλου έπαιξε τη ζαριά του.

Φιλτράροντας τη χθεσινή απόδοση της Μακάμπι συμπεραίνουμε ότι για πρώτη φορά έπαιξε καλύτερα το παιχνίδι των συνεργασιών από τον Παναθηναϊκό στη σειρά (22! ασίστ έναντι 15). Της κόστισαν σημαντικά τα φάουλ όμως, αποτέλεσμα της τακτικής που επέλεξαν στην άμυνα. Ο καθένας γνώριζε ότι η έδρα σε τέτοια ματς παίρνει το κατιτίς της. Επίσης θα προσθέσουμε ότι οι Ισραηλινοί δεν προστάτεψαν το ίδιο καλά το καλάθι τους σε αυτό το ματς. Όμως αυτό που κατέθεσαν στο παρκέ και η προσπάθεια της 4ης περιόδου κάνει υπερήφανο κάθε οπαδό τους.

Δε νομίζω ότι μπορείς να χάσεις πιο αντρικά... Ίσως η ευκαιρία του τελευταίου σουτ να τους στοιχειώνει καιρό, αλλά με βάση το performance του κλαμπ όλη τη χρονιά, οι Ισραηλινοί φεύγουν "ψηλωμένοι" από αυτά τα πλέι-oφς. Για εμένα overachievers, άσχετα εάν ακούμπησαν την πρόκριση και τελικά έμειναν έξω…

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο