Τα power rankings της Ευρωλίγκα

Από το hoopfellas 26/12/2011 (16:46)   Το hoopfellas σας παραδίδει ζεστά ζεστά τα πρώτα power rankings της σεζόν στην Ευρωλίγκα, μετά και από την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης. Πέρα από τα ρ...
Τα power rankings της Ευρωλίγκα

Από το hoopfellas
26/12/2011 (16:46)  

Το hoopfellas σας παραδίδει ζεστά ζεστά τα πρώτα power rankings της σεζόν στην Ευρωλίγκα, μετά και από την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης. Πέρα από τα ρεκόρ, φιλτράραμε στο σάπιο το μυαλό μας ,την εικόνα και τη γεύση που μας άφησε η παρουσία κάθε μιας από τις 16 ομάδες που προκρίθηκαν και ιδού τα αποτελέσματα (στην παρένθεση αναγράφεται το ρεκόρ και οι μέσοι όροι σε επίθεση και άμυνα αντίστοιχα).  

1. ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ (10-0, 87-72.9): Δεν μας άφησε κανένα περιθώριο. Δεν είναι μόνο το αήττητο, αλλά και το ότι δε λύγισε σε κρίσιμα σημεία, δείχνοντας προσωπικότητα και χαρακτήρα. Έχει το καλύτερο inside game στην Ευρώπη με το δίδυμο Κρίστιτς - Κάουν, είναι πολύ δυνατή στο αμυντικό ριμπάουντ  στοιχεία που την βοηθούν στο να επιβάλει το ρυθμό της.

Η επίθεσή της έχει τους δύο Σέρβους ως σταθερές και δουλεύει σαν καλοκουρδισμένη μηχανή με πληθώρα διαφορετικών σωματότυπων, όλων πολύ αθλητικών σε όλες τις θέσεις  και τον Τεόντοσιτς στο πηδάλιο να βάζει φαντασία (καμία φορά και επιστημονική φαντασία...).

Παίκτης - κλειδί
 ο Σβεντ που δίνει το κάτι παραπάνω, πρωτοπαλίκαρο ο Κριάπα που αποτελεί το συνδετικό ιστό του ρόστερ, σε μία πολύ ισορροπημένη επίθεση(σωστή κατανομή προσπαθειών, συντριπτικά 1η στις ασσίστ) και στην 3η καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης. Άριστα στο προπονητικό τιμ, το οποίο χωρίς να παρουσιάσει κάτι καινοτόμο κρατάει σωστά τις ισορροπίες και η ΤΣΣΚΑ προελαύνει μέχρι στιγμής.  

2. ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ (9-1, 79.3-59.9): Παραμένει το Νο1 φαβορί για τον τίτλο, με την έννοια ότι εάν αύριο το πρωί έπαιζε έναν τελικό με την ΤΣΣΚΑ ή οποιονδήποτε άλλον, νομίζουμε θα έβγαινε αυτή ζωντανή, έχοντας τα δύο βασικά συστατικά. Πρώτον τον Ναβάρο και δεύτερον και πιο σημαντικό την -μακράν- πιο αποτελεσματική άμυνα στη διοργάνωση. Αυτά τώρα όμως, τα Χριστούγεννα.. Ξέρετε να κρίνεται κάποιος τίτλος αύριο;

Οι Καταλανοί σε καμία περίπτωση δεν είναι άτρωτοι, ίσα ίσα πρέπει να βελτιώσουν αρκετά πράγματα για να φτάσουν μέχρι τέλους. Η προσθήκη των Χουέρτας - Έιντσον έχει αναβαθμίσει πολύ το backcourt τους και το δημιουργικό κομμάτι στην επίθεση της Μπάρτσα, η οποία έχει άριστη κυκλοφορία της μπάλας (συν ότι είναι 2η σε λιγότερα λάθη) σκοράρει πολύ μέσα από το ζωγραφιστό και παράλληλα είναι 2η στις ασσίστ. Εκτέλεσαν πολύ λίγες προσωπικές (όχι για να μη λέτε), έκαναν και πήραν λίγα σχετικά φάουλ.

Τον τελευταίο καιρό δε παίζει καλά ειδικά στο 2ο μισό των αγώνων. Θα είναι ενδιαφέρον να τη δούμε με πιο δυνατούς αντιπάλους τώρα αν και με τέτοια άμυνα έχουν πλεονέκτημα. Κορυφαίος μέχρι τώρα ο Λόρμπερκ, κλειδιά στο αμυντικό κομμάτι οι Σάδα, Έιντσον, Ν' ντονγκ. Της δώσαμε το Νο2, όχι για την μία ήττα στη Τοσκάνη, αλλά γιατί αυτό που μας βγάζει μέχρι τώρα δεν εμπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη, με ανησυχητικά μεγάλα κενά διαστήματα.

3. ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ (8-2, 87.9-77.3):
Αναμφίβολα η team to watch εδώ και πολύ καιρό. Έκανε καλή δουλειά σε τομείς όπως το αμυντικό ριμπάουντ και οι ασσίστ (3η και στα δύο) ενώ σκόραρε περισσότερο από όλους (εκτός της Κάχα) από τα 6.75. Καλοπροπονημένη ομάδα με σπουδαία αθλητική ικανότητα και κυρίως σωστά δουλεμένη, γι' αυτό και προσπέρασε χωρίς απώλειες του κραδασμούς που δημιούργησε η φυγή του Ρούντι. Ο τρόπος που έτρεχε το γήπεδο και εκτελούσε το τρανζίσιον ήταν εντυπωσιακός.

Έχει δημιουργήσει κώδικες επικοινωνίας και χαρακτήρα σε μικρό διάστημα, παίρνοντας την πρωτιά σε πολύ δύσκολο όμιλο. Ο Κάρολ έχει σπείρει τον τρόμο, δικαιολογώντας την πολύ κουβέντα που κάναμε γι' αυτόν σε αυτό το μπλογκ πριν καν υπογράψει στη Ρεάλ. Κλειδί η πολύ καλή χρονιά του Ροντρίγκεζ, που ανεβάζει την ομάδα ένα επίπεδο όταν αναλαμβάνει το κουμάντο. Τον Μίροτιτς κοιτάξτε τον γιατί δε θα είναι εδώ για καιρό (έχουμε και ΝΒΑ ΤV θα μου πείτε..).

Παράδειγμα ο Ρέγιες, η διάθεση και η ετοιμότητα που δείχνει κάθε στιγμή. ΜVP μακράν ο κόουτς Λάσο. Ξεπέρασε τις προσδοκίες και έκλεισε στόματα. Το τελευταίο του στοίχημα είναι η ενσωμάτωση του Σίνγκλερ και η επαναφορά του Βελίσκοβιτς. Με αυτούς κέρδισε προχτές στη Πόλη. Βασική υποψήφια για να φτάσει πάλι εκεί στο τέλος, τουλάχιστον με την μέχρι τώρα εικόνα της.  

4. ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (7-3, 83.4-73.9): Χωρίς να έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα απόδοσης ο Παναθηναϊκός παραμένει στην πρώτη γραμμή των φαβορί. Ο Ομπράντοβιτς τη γουστάρει αυτή τη κατάσταση, "αουτσάιντερ και έτσι". Στην ουσία μπορεί να εξελιχθεί σε μια στημένη κατάσταση υπέρ του, όπως πέρυσι. Αναλόγως πως θα το χειριστεί. Η ενσωμάτωση των δύο νέων Αμερικανών (Σμιθ - Λόγκαν) είναι σε καλό δρόμο, με τον Ζοτς να τους έχει στη πρίζα.

Οι "πράσινοι" έχουν δουλέψει πολύ στο ριμπάουντ φέτος (όχι το δυνατό τους σημείο παραδοσιακά) χωρίς να έχουν τον ψηλό "ειδικό του είδους", αλλά με ομαδική δουλειά (2ος στα επιθετικά - 3ος στο σύνολο) με τα γκαρντ του να κάνουν θραύση σε αυτό το κομμάτι. Παράλληλα είναι η 1η ομάδα στα κλεψίματα στη διοργάνωση στοιχεία που συνεπάγονται παραπάνω κατοχές. Ο παίκτης που έχει ξεχωρίσει είναι ο Ρομέιν Σάτο ο οποίος στη 2η χρονιά του παίζει με μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση, όντας 2ος σκόρερ και 1ος ριμπάουντερ του Παναθηναϊκού.

Το πρόβλημα βρίσκεται στη χαμηλή πτήση των σέντερ, ειδικά στην επίθεση, γεγονός που έχει διαταράξει την ισορροπία σε αυτόν τον τομέα. Εξαιρείται ο Βουγιούκας. Ο Ομπράντοβιτς θα φορτώσει πολύ παιχνίδι πάνω του στα ματς απαιτήσεων που ακολουθούν γιατί απλά είναι ο πιο έτοιμος. Με τον Τσαρτσαρή πίσω και τον Διαμαντίδη να φορά πάλι τη μάσκα του Ζορό (χρειάζεται περισσότερο σκορ απ' αυτόν για να λειτουργήσει αυτή η ομάδα) οι "πράσινοι" δεν έχουν να φοβηθούν κανέναν. Το θέμα είναι, μπορούν να ακουμπήσουν τα περσινά στάνταρντ απόδοσης;  

5. ΣΙΕΝΑ (8-2, 77.9-69.6): Δεν έπαιξε μεγάλο μπάσκετ αλλά αυτό που κατάφερε (για μία ακόμα φορά) είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε ρεκόρ. Ο τρόπος που αντιμετώπισε το τριπλό χτύπημα με τους Μακάλεμπ - Καουκένας - Λαβρίνοβιτς δείχνει ότι ο Μινούτσι με τον Πιανιτζιάνι διατηρούν στη Τοσκάνη το καλύτερο πρόγραμμα μπάσκετ στην Ευρώπη. Την πιο καλοδουλεμένη ομάδα συνώνυμο της συνοχής. Αυτή που καλύπτει κάθε κενό, που μεταμορφώνει και εντάσσει νέους παίκτες άμεσα στο σύστημά της. Για να μη παρεξηγηθούμε. Η Μοντεπάσκι παίζει στο 50% αυτή τη στιγμή.

Στηρίζεται στη πολύ δυνατή της άμυνα (3η) και στην ικανότητα της να έχει τους πιο έτοιμους παίκτες-πάγκου αυτή τη στιγμή. Για τον Αραντόρι -και το ρεσιτάλ που δίνει- σας είχαμε μιλήσει πριν αρχίσει η σεζόν. Κλειδί ο Ρες, "πετάει" ο Ρακόσεβιτς που έχει σπείρει ενθουσιασμό, τεράστια ποιότητα από τον Ζήση πάλι μετά τον τραυματισμό του Μακάλεμπ.

Η Σιένα πρέπει να πάει για ψηλό στο "5", ώστε να ενεργοποιήσει το επιθετικό όπλο Άντερσεν. Ήδη ο Πιανιτζιάνι ξεκινά τον Μικελόρι στο κέντρο και στο "4" τον Αυστραλό, σε ένα σχήμα που έχει αποδώσει σημαντικά, τουλάχιστον μέχρι να μπουν οι Στόουνρουκ - Ρες. Τα τελευταία χρόνια ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα στη Γηραιά Ήπειρο στα κλεψίματα και αυτή που εξανάγκαζε τον αντίπαλο στα περισσότερα λάθη, πράγμα που δεν ισχύει φέτος. Είναι ''σβηστή'' ακόμα. Έχει τα φόντα με την επιστροφή του Μακάλεμπ (σε λίγες μέρες) και μια μεταγραφή στη φρόντκορτ να αποτελέσει το μεγαλύτερο underdog για τον τίτλο.

6. ΜΑΚΑΜΠΙ (7-3, 79-73.2): Μπερδεμένη είναι η Μακάμπι φέτος. Δε θυμίζει σε τίποτα τη περσινή "πολεμική μηχανή" των Πέρκινς - Πάργκο - Έιντσον. Η ιδέα να στηριχτεί η ομάδα πάνω στον Φάρμαρ κόστισε καθώς μετά τη φυγή του σταρ των Νετς, η Μακάμπι αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα, έχασε από τη Ρεάλ τη 1η θέση και μπαίνει στο τοπ-16 με νέο πόιντ γκαρντ, παίζοντας ζαριά. Είναι ζωντανή όμως. Λόγω Μπλατ θα πούμε εμείς.

Η ομάδα του ήταν 1η στα αμυντικά ριμπάουντ και έχει πετύχει τα περισσότερα 2ποντα από κάθε άλλη, σήμα κατατεθέν της φετινής Μακάμπι η οποία χτυπάει τον αντίπαλο στη καρδιά της ρακέτας (με ψηλούς και γκαρντ) μέχρι να την "ξεριζώσει". Είναι όμως αισθητά πιο αργή από άλλα χρόνια απενεργοποιώντας το παραδοσιακά πιο δυνατό της όπλο προσπαθώντας να χτυπήσει στο 5-5.

Ο Παπαλουκάς παίζει πολύ λίγο και στο Τελ Αβίβ περιμένουν την αλλαγή που θα φέρει ο Μάλετ με το σκορ και το καλό του μακρινό σουτ που λείπει από το παιχνίδι της ομάδας. Ανεβασμένος και ο Λάνγκφορντ. Δυνατός διεκδικητής οι Ισραηλινοί που ακόμα δεν έχουν πείσει.  

7. ΟΥΝΙΞ ΚΑΖΑΝ (7-3, 70.2-65.6): Έκανε εξαιρετική πορεία ξεπερνώντας τις προσδοκίες που υπήρχαν στην αρχή της σεζόν. Βελτίωσε πολύ την αποτελεσματικότητα της παιχνίδι με το παιχνίδι, με αποκορύφωμα το διπλό στο Παλαέστρα (όπου εκμεταλλεύτηκε, άριστα βέβαια, καταστάσεις). Από τη στιγμή που ο Πασούτιν κατάλαβε ότι πρέπει να περνάει τη περισσότερη ώρα στο παρκέ με τον Σαμοϊλένκο στο "1" (ο οποίος λειτουργούσε ως φρένο για τους πολλούς Αμερικανούς σκόρερ δίπλα του) η Ούνιξ λειτούργησε καλύτερα.

Στηρίχτηκε πολύ στη προσωπική φάση (και λιγότερο σε συνεργασίες) όπου οι Αμερικανοί με κορυφαίους τους Ντόμερκαντ (από τα καλύτερα performance στη διοργάνωση) και Λίντεϊ ήταν εξαιρετικοί. Άρμα μάχης της η εκπληκτική της άμυνα. Περισσότερο έξυπνη, παρά δυνατή και πιεστική. Ο Βερεμεένκο ξεχώρισε σαν παρουσία μέσα στο καλάθι αλλά εμείς θα σταθούμε στον Μάικ Ουίλκινσον, ο οποίος έκανε πράγματα μέσα στο παρκέ που δεν αποτυπώνονται στη στατιστική. Ειδικά ο τρόπος που σκρινάρει είναι σεμιναριακού επιπέδου.

Ήταν η χειρότερη ομάδα στο επιθετικό ριμπάουντ και μία από τις κορυφαίες στο αμυντικό, ενώ έκανε και αρκετά λάθη. Overachiever ο Πασούτιν. Με μία ομάδα 30αρηδων, που υστερεί σημαντικά σε αθλητικά προσόντα και έχει μια περίεργη "μίξη" με αρκετούς επιθετικογενείς Αμερικανούς στο ρόστερ κατάφερε να παρουσιάσει εντυπωσιακό αποτέλεσμα (με την πιο "κρύα" έδρα ίσως στην Ευρωλίγκα). Την περιμένουμε με ενδιαφέρον στη 2η φάση…

8. ΑΝΑΝΤΟΛΟΥ ΕΦΕΣ (5-5, 72.1-75.1): Περιμέναμε περισσότερα πράγματα από αυτήν μετά το ξεκίνημα στο Βελιγράδι. Δείχνει ασύνδετη και σε μεγάλα κομμάτια του ματς χωρίς προσανατολισμό στο παιχνίδι της, εξ ου και τα πολλά ups & downs μέσα σε ένα 40λεπτο. Ο Σαρίτσα έχει προσανατολιστεί -σωστά- σε μια ομάδα που θα βασίζεται στην άμυνά της και θα πιέζει πολύ τον αντίπαλο.

Δε τα έχει πάει καθόλου άσχημα αν λάβουμε υπόψη ότι εκτός των δύο ματς που χάθηκε το τόπι (σε Μαδρίτη και κυρίως Τελ Αβίβ) η Εφές δεχόταν κατά μέσο όρο 70 πόντους. Είναι φανερό ότι έχει αμυντική διάθεση ,είναι 3η στα κλεψίματα και 6η στα φάουλ. Θεωρούμε ότι την έπληξε πολύ σοβαρά ο τραυματισμός του Κίνσεϊ, ο οποίος αποτελεί τον συνδετικό ιστό μεταξύ μπακορτ και φροντλάιν, ίσως ο σημαντικότερος παίκτης αυτής της ομάδας όπως είναι δομημένη. Φάνηκε άλλωστε και στη preseason.

Με αυτόν πίσω υγιή οι Τούρκοι γίνονται άλλη ομάδα. Οι απαιτήσεις είναι μεγάλες όπως και η επένδυση, και το προπονητικό τιμ της Αναντολού πρέπει άμεσα να βελτιώσει πολλά πράγματα άμεσα.

9. ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ (6-4, 78.5 -75.8): Λίγα πράγματα από τον Σπάχια, ο οποίος ελπίζει σε βελτίωση. Μη σας παραπλανά η 1η θέση. Το ίδιο εύκολα οι Τούρκοι θα μπορούσαν να βρίσκονται εκτός τοπ-16. Η Φενέρ δείχνει μπερδεμένη. Έχει πολύ ταλέντο, πληρότητα, νιάτα αλλά το μείγμα δεν έχει κολλήσει. Τεράστια η απώλεια του Σεφολόζα, βλέποντας το κενό που αφήνει λες "να μην είχε έρθει καθόλου". Αμυνόταν παντού, έπαιζε παντού, κινητό μις ματς.

Προτελευταία στις ασσίστ στη διοργάνωση. Το ξαναγράφουμε. Ο Σπάχια πρέπει να πάει με τον Τζέρελς στον "άσσο" (ή τον Πρέλντζιτς προς το τέλος των ματς) καθώς με τον Ούκιτς ο κινητήρας κολλάει. Έχει 6-7 παίκτες που σκοράρουν διψήφια νούμερα κάθε βράδυ (2η σε κερδισμένα φάουλ, 1η σε προσωπικές), θέλει τον κατάλληλο πόιντ γκαρντ για να τους βάλει στο ματς και να τους κρατήσει ζεστούς και αυτός σίγουρα δεν είναι ο Κροάτης. Αντίθετα σπουδαίος ο Μπογκντάνοβιτς, 1ος σκόρερ μιας μοιρασμένης επίθεσης. Η Φενέρ δεν έχει τη σπίθα, ο κόσμος δεν πάει στο γήπεδο και εάν δεν αλλάξει κάτι δραστικά θα πάει άκλαυτη η χρονιά.  

10. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (6-4, 78.2 -75.7): Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσε να γίνει στο λιμάνι θα είναι να παραμυθιαστούν από τη κατάκτηση της 2ης θέσης. Ας μη γελιόμαστε. Ο Ολυμπιακός κατάφερε και βγήκε από έναν δύσκολο όμιλο, διατηρώντας την(καμία σχέση με το παρελθόν) έδρα του ακέραιη και γι' αυτό αξίζει credit αλλά χωρίς τον Σπανούλη η ομάδα του Ίβκοβιτς θα ήταν εκτός τοπ-16 εδώ και καιρό. Δεν έχει τη συνοχή της Σιένα για να μπορεί να καλύπτει απουσίες όπως αυτή του ηγέτης της που προέκυψε τώρα.

Το θέμα είναι να μπορέσουν οι "ερυθρόλευκοι" να επενδύσουν σε αυτή τη 2η θέση. Με έναν καλό ψηλό κυρίως. Η ομάδα του Πειραιά κέρδισε τα περισσότερα φάουλ από οποιαδήποτε άλλη στη διοργάνωση εκμεταλλευόμενη την δύναμη και τη ταχύτητα του Σπανούλη και του Χάινς απέναντι στους περισσότερους αντιπάλους τους. Ήταν επίσης πολύ δυνατή στο επιθετικό ριμπάουντ (με τους γρήγορους ψηλούς) και μόλις 20η στα αμυντικά, ενώ ελέω απειρίας έκανε πολλά λάθη.

Το συνεχές ροτέισον με τα νεαρά γκαρντ δεν αποδίδει. Μία ο Κατσίβελης, μία ο Μάντζαρης, μία ο Σλούκας μία ο Λούκας. Μιλάμε για παιδιά που χρειάζονται σταθερά λεπτά και ρόλο. Γι' αυτό ο Ολυμπιακός δεν είναι έτοιμος να παίξει χωρίς τον Σπανούλη τώρα. Συμμετείχε σε ένα πολύ ανταγωνιστικό όμιλο με δυνατές ομάδες αλλά χωρίς καμία fisrt class. Το τοπ-16 έχει τελείως διαφορετική ιδιοσυγκρασία, έχει ΤΣΣΚΑ, έχει Ρεάλ - Μπαρτσελόνα. Ο Ολυμπιακός πρέπει να μπει έτοιμος και να "μεγαλώσει" απ' όλες τις απόψεις μέσα από αυτή τη φάση είτε περάσει στους "8" είτε όχι.

11. ΚΑΝΤΟΥ (5-5, 72.4-74.4): Η πιο value/money ομάδα του θεσμού. Άμυνα που τσάκιζε κόκαλα (με πολλά φάουλ), χαμηλός ρυθμός και ένα Paladesio να γεμίζει ασφυκτικά με τους Εagles να δίνουν ρέστα. Πήγε τα περισσότερα παιχνίδια στο ρυθμό της. Πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας, λίγα λάθη, αρκετά σουτ από το τρίποντο. Αυτά ήταν τα όπλα της στην επίθεση για να καλύψει την απουσία των μεγάλων σκόρερ, ως κλασσική blue collar team.

Ηγέτης ο Μπαζίλε, εξαιρετικός ο Σερμαντίνι. Η πιο αδύνατη ομάδα από τις 16 στο ριμπάουντ, κληρονομιά από το στυλ του σημερινού ιταλικού μπάσκετ των μικρών κυβικών στη φροντκόρτ. Πολλά εύσημα στον Τρινκιέρι, φοβερή δουλειά. Αν δείτε το μπάτζετ που είχε στα χέρια του θα καταλάβετε. Ψάχνεται για ενίσχυση, απαραίτητη εάν θέλει να προσπαθήσει για κάτι από εδώ και πέρα. Όχι όμως στους ψηλούς όπως ακούγεται. Εμείς θα πούμε ότι η Καντού θέλει γκαρντ..  

12. ΜΠΙΛΜΠΑΟ (5-5, 77.6-75.5): Άλλη μια επιτυχία για τον Φώτη Κατσικάρη με τη Μπιλμπάο σε μια πόλη που ζει μεγάλες στιγμές τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Οι Βάσκοι έχουν καλύτερο σύνολο από αυτό που έδειξαν έως τώρα. Η απειρία της ομάδας ήταν εμφανής (2η στα λάθη) αλλά είναι σίγουρο ότι έχει φοβερά περιθώρια βελτίωσης. Το έδειξε στις τελευταίες δύο αγωνιστικές πιστοποιώντας τον χαρακτηρισμό της ομάδας που παίζει καλύτερα με τη πλάτη στο τοίχο. Σύνολο δουλεμένο που πάλευε στην ουσία με τον εαυτό του κάθε αγωνιστική, με πολύ καλές συνεργασίες και ισορροπημένη επίθεση. Ήταν πρώτη σε ποσοστό στα σουτ 2 πόντων. Στηρίχτηκε πολύ στη σταθερή αξία που λέγεται Μπάνιτς (και επίσημα ένας από τους πιο αποτελεσματικούς πάουερ φόργουορντ στην Ευρώπη) και στην ικανότητα του Τζάκσον στη προσωπική φάση. Έχει πολύ δουλειά μπροστά της καθώς ακόμα φτιάχνει χαρακτήρα σε τέτοιο επίπεδο. Διαθέτει τη ποιότητα να κάνει ζημιές στη συνέχεια, το απέδειξε κερδίζοντας  δύο ματς στο φινάλε της πρώτης φάσης με πολύ ψηλό βαθμό δυσκολίας. Διόλου άσχημα για πρωτάρα. Μπράβο Φώτη.

13. ΓΑΛΑΤΑΣΑΡΑΪ (4-6, 69.4-73.6): Καλή δουλειά από τον Μαχμούτι. Πρόκειται για σκληρή ομάδα, που πρόσεχε ιδιαίτερα την άμυνά της επιδιώκοντας σετ παιχνίδι στην επίθεση, όπου κυριάρχησαν τα ελαφρά σχήματα με τον Σούμπερτ στο "4" και δύο πόιντ γκαρντ. Παρουσίασε τον 20χρονο Φουρκάν Αλντεμίρ στο "5" ο οποίος έκλεψε τις εντυπώσεις και ενίσχυσε την παράδοση που έχει δημιουργήσει το Τουρκικό μπάσκετ στην παραγωγή καλών ψηλών τα τελευταία χρόνια.

Φοβερή ατμόσφαιρα στο Αμντί Ιμπεκτσί, από τα highlights της φετινής διοργάνωσης η μαζική προέλευση των οπαδών της. Από τις ομάδες του τοπ-16 είναι αυτή με το μικρότερο ranking. Αναιμική επίθεση. Δυνατή στο επιθετικό ριμπάουντ (4η). Έπαιξε ομαδικά και συγκροτημένα (στοιχείο που έλειψε από τις άλλες δύο τουρκικές ομάδες) αλλά εάν θέλει να είναι ανταγωνιστική σε αυτή τη φάση θα πρέπει να ενισχυθεί.  

14. ΑΡΜΑΝΙ ΜΙΛΑΝΟ (4-6, 73.8-73.4): Αν αποκλειόταν θα γέλαγαν πολλοί, πάρα πολλοί.. Τώρα όμως γίνεται επικίνδυνη. Μπορεί να γίνει για την ακρίβεια, αν δουλέψει σωστά και εκμεταλλευτεί τη ταμπέλα του αουτσάιντερ μετά από τις εμφανίσεις - μπριάμ της 1ης φάσης. Έπαιξε σαφώς καλύτερα μετά τη φυγή του Γκαλινάρι. Ήταν η ομάδα με τα λιγότερα (!) λάθη στην Ευρωλίγκα, με τη μπάλα στα χέρια των Κουκ - Νίκολας στο κοντρόλ τέμπο του Σκαριόλο. 3η στα κερδισμένα φάουλ (ελέω Γκαλινάρι).

Ψυχολογικά πολύ εύθραυστη. Σε μία ομάδα χωρίς αυτοματισμούς η τριάδα της Α1 (Μπουρούσης - Φώτσης - Νίκολας) δεν έχει εγκλιματιστεί. Αντίθετα πολύ καλός ο Χαίρστον, η καλύτερη μεταγραφή του καλοκαιριού γιατί του… χειμώνα είναι αυτή του Αλεσάντρο Τζεντίλε.

Πολύ καλή προσθήκη, είχαμε γράψει πόσο χρειαζόταν ένα γκαρντ ακόμα ο Σκαριόλο. Το Μιλάνο έχει ποιότητα, σπουδαίο ρόστερ αλλά είναι πολύ πίσω σε συνεργασίες και συνοχή. Αυτή τη στιγμή μια πραγματικά καλή ομάδα μπορεί να του κάνει πλάκα. Δεν πρέπει να τους υποτιμήσεις. Ο Σκαριόλο είναι μεγάλη...Σκαριόλα.

15. ΟΥΝΙΚΑΧΑ ΜΑΛΑΓΑ (4-6, 79.1-80.8): Δε μας αρέσει η φετινή Μάλαγα, το έχουμε ξαναπεί. Είναι μια πολύ ανορθόδοξα χτισμένη ομάδα, ατσούμπαλα. Δεν τρέχει  όπως παλιά, δε σου βγάζει "κάτι" μέσα στο γήπεδο. Παρ' όλα αυτά, προς τιμήν τους, κατάφεραν να προκριθούν στο τοπ-16 στηριζόμενοι στη φροντλάιν τους κυρίως και τη μαχητικότητά τους πους του έδωσε την 1η θέση στο τομέα των ριμπάουντ (επιθετικών και συνολικών), κατόρθωμα σημαντικό καθώς πρόκειται για μια πολύ σπουδαία παράμετρο. Φρίλαντ και Βάλτερς ξεχώρισαν και είναι αυτοί που οδηγούν ψηλά την ομάδα και στην ACB. Κλειδί της πρόκρισης η νίκη στο Ζάγκρεμπ που δεν κατάφεραν να πάρουν οι άλλοι δύο. Ακόμα και τώρα θα πούμε, ότι η Μπάμπεργκ ήταν σαφώς καλύτερη ομάδα.

16. ΖΑΛΓΚΙΡΙΣ ΚΑΟΥΝΑΣ(4-6, 76.3-81.2): Τουρλουμπούκι.Με δύο καλά παιχνίδια κατάφερε και πέρασε στο τοπ-16, ενώ η Μπάμπεργκ που έκανε 3 άσχημες εμφανίσεις σε όλη τη 1η φάση έμεινε έξω, κυριολεκτικά από το πουθενά. Κοντράρει στα ίσα το Μιλάνο για τη χειρότερη value/money performance μέχρι τώρα. Έχει αρκετά καλό ρόστερ, γεμάτο, παίκτες με προσωπικότητα και έναν από τους καλύτερους πλάγιους παίκτες αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, τον Σόνι Ουίμς. Με τέτοια διοίκηση όμως… Το μεγάλο της όπλο είναι ότι μπαίνει με μηδενικό -έτσι όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα- άγχος στο τοπ-16. Κάτω από τις ίδιες συνθήκες μπήκε και πέρυσι με τη Λιέτουβος στο τοπ-16 ο Τριφούνοβιτς και παρ' ολίγον να τινάξει την μπάνκα στον αέρα.  

Ο ΜVP: Το performance του Βασίλη Σπανούλη δεν αφήνει περιθώρια. Ήταν τέτοια η παρέμβασή του στη συνολική εικόνα του ΟΣΦΠ και το γεγονός ότι στη 4η περίοδο καθόριζε τον νικητή με την παρουσία του, που του δίνει τον-προσωρινό-τίτλο.

ΕΥΦΗΜΟΣ ΜΝΕΙΑ: Μπο -never miss- Μακάλεμπ. Αν δεν είχε τον τραυματισμό θα μπορούσε να είναι αυτός ο ΜVP, έστω και εάν η Μοντεπάσκι μπορεί και χωρίς το πυρηνικό της όπλο. Τα ποσοστά του είναι πραγματικά ασύλληπτα. Eν δυνάμει διεκδικητής του τελικού επάθλου.  

Ο ΚΟΟΥΤΣ: O Πάμπλο Λάσο. Λίγοι τον πίστευαν μετά το στραπάτσο με τον Μεσίνα αλλά ο τρόπος που αγωνίζεται η φετινή Ρεάλ είναι δικό του δημιούργημα. Δημιούργημα ενός πολύ σοβαρού ανθρώπου, που δουλεύει πολύ και μιλά λίγο.  

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο