Μόνη διέξοδος είναι η παραγωγή

Τα φανταχτερά περιτυλίγματα δεν μπορούν να υπάρξουν πλέον. Η παραγωγή είναι μονόδρομος αρκεί να σταματήσουν οι περισσότερες υποδομές να είναι καθαρά… εισπρακτικές. Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης
Μόνη διέξοδος είναι η παραγωγή

Η σοφία και η τεχνογνωσία επί ενός αντικειμένου συνίστανται στο να προσαρμοζόμαστε στις κρατούσες συνθήκες και να βρίσκουμε λύσεις. Πιθανότατα αν δεν το κάνουμε τώρα και χαθεί οριστικά κι αμετάκλητα το… τρένο της εξέλιξης και της προόδου, θα πάει στράφι η περιβόητη «τεχνογνωσία του μπάσκετ από τον Ελληνα» και θα ξεχαστεί ως μια δήλωση αυταρέσκειας κατά καιρούς.

Απλά είναι τα πράγματα: Όταν δεν έχεις τα χρήματα να αγοράσεις τον σταρ (όπως συνέβαινε κατά την δεκαετία του ’90) οφείλεις να κάνεις παραγωγή. Είναι μονόδρομος… Είτε μέσα από τη συγκροτημένη δουλειά στην υποδομή να βγάλεις τους παίκτες που θα στελεχώσουν την ομάδα, είτε μέσα από στοχευμένες κινήσεις (εφόσον μιλάμε για Basket League) να βρεις τους ξένους που θα αποδειχθούν value for money… Όχι να καταφτάνουν καραβιές γυρολόγων που μετά το πολύ- πολύ να παίξουν σε ένα πολύ κατώτερο πρωτάθλημα

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η τεχνογνωσία. Στο να οργανώσεις τις υποδομές σου με τέτοιο τρόπο που θα διαμορφώσουν την κατάλληλη ταυτότητα, αγωνιστικά αλλά και από πλευράς νοοτροπίας, στους παίκτες. Που θα λειτουργήσουν εκπαιδευτικά και όχι εισπρακτικά, δηλαδή να συντηρηθεί η αντρική ομάδα από τα λεφτά των ακαδημιών. Αυτό σημαίνει ότι θα βρεις τους κατάλληλους ανθρώπους για να υποστηρίξουν το συγκεκριμένο project. Ανθρώπους που θα έχουν την τεχνογνωσία επάνω στις μικρές ηλικίες, ψυχολόγους, γυμναστές, διατροφολόγους, ένα ολόκληρο επιτελείο. Επιστημονικό… Δεν είναι η φάση «αμολάω έναν προπονητή, παίκτη της αντρικής και έχω ακαδημίες».

Κάπως έτσι γίνεται επένδυση, αλλά και υπάρχει ανταποδοτικότητα στα χρήματα που δίνουν οι γονείς, οι οποίοι ασφαλώς και θα αναγνωρίσουν ότι η δουλειά είναι σοβαρή. Κι αυτή η κατάσταση φαντάζει περισσότερο πιθανή να φέρει νέους «πελάτες». Ταυτόχρονα είναι σοβαρή διαδικασία εξέλιξης, διαμόρφωσης χαρακτήρα και νοοτροπίας καθώς θα υπάρχουν «σχετικοί» στο project. Και όχι τυχαίοι, που μπορεί να ξέρουν μπάσκετ, να είναι καλοί προπονητές, αλλά όχι απαραίτητα για τις μικρές ηλικίες.

Μπορεί να με πείτε κινδυνολόγο ή υπερβολικό ή κάτι ακόμα πιο βαρύ, αλλά επιτρέψτε μου να προβλέψω… βαρυχειμωνιά στο ελληνικό μπάσκετ αν δεν προχωρήσουμε ΑΜΕΣΑ στην λογική της παραγωγής.
Παράλληλα, με δεδομένο ότι μόλις το…8% των παικτών- 21 στο σύνολο- που αγωνίστηκαν στην Basket League ήταν μέχρι 20 ετών (!) κι αν αθροίσουμε τον μέσο όρο χρόνου τους(και των 21 δηλαδή) βγαίνουν 90 λεπτά (…) θα πρέπει να επανεξετάσουμε τη λογική του αριθμού Ελλήνων- ξένων.

Δεν είμαι εναντίον των ξένων. Το αντίθετο. Είμαι, όμως, εναντίον της «καραβιάς» που σκάει κάθε χρόνο κυρίως για να γλιτώσουν οι ομάδες το πρόστιμο που επιβάλλεται όταν ολοκληρώσουν τη σεζόν με λιγότερους ξένους απ’ αυτούς που την άρχισαν.

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο