Trace N Chase (top)

Ο Νίκος Παύλου έζησε στο μπάσκετ που αγαπήσαμε

Ο Νίκος Μπουρλάκης αποχαιρετά τον Νίκο Παύλου και θυμάται την χαρακτηριστική του ατάκα πριν από κάθε αγώνα: «Καλοί αυτοί, καλοί κι εμείς»
Ο Νίκος Παύλου έζησε στο μπάσκετ που αγαπήσαμε

Η είδηση του χαμού του Νίκου Παύλου μας γέμισε θλίψη ακόμα κι αν ήταν αναμενόμενη. Ο Νικόλας πάλευε χρόνια με την κακιά αρρώστια και το τελευταίο διάστημα η κατάστασή του χαρακτηριζόταν μη αναστρέψιμη. Περιμέναμε απλώς την κακή είδηση. Με μια ελπίδα ότι θα «πεταγόταν» από μια γωνιά, πάλι όρθιος, ευθυτενής, με το υπέροχο χιούμορ του να μας πει ότι την σκαπουλάρισε.

Ήταν δύσκολο, άλλωστε, να φανταστείς έναν Παύλου ανήμπορο και αδύναμο. Παλικάρι από τα λίγα… Με το σώμα του σε άριστη κατάσταση πάντα. Με την εμφάνισή του προσεγμένη. Με μια φωνή δυνατή, γεμάτη ζωντάνια. Και πάντα με αισιοδοξία μέσα του, που δεν έπαιρνε τίποτα τοις μετρητοίς.

Μποέμ τύπος μιας άλλης εποχής, αρχοντικός στη συμπεριφορά του. Ο Νίκος Παύλου έζησε στο μπάσκετ που αγαπήσαμε, το υπηρέτησε αρχικά ως παίκτης και μετά ως προπονητής, έχοντας μάλιστα ένα βιογραφικό αξιοζήλευτο. Νομίζω ότι ελάχιστοι έχουν καταγράψει ανόδους κι επιτυχίες όπως αυτές που είχε ο Παύλου…

Θα μπορούσα να θυμηθώ πολλά περιστατικά και πολλές από τις τρομερές ατάκες του. Ο Νικόλας είχε απίστευτο χιούμορ και μάλιστα μπορούσε να σε κάνει να γελάσεις χωρίς ο ίδιος να ρίξει ούτε «μισό χαμόγελο». Παράλληλα τον διέκρινε η ευθύτητα του λόγου και το γεγονός ότι πάντα έλεγε αυτά που πίστευε και όχι αυτά που θα άρεσαν.
Θα θυμηθώ που όταν ήταν προπονητής στο Ηράκλειο, όπου είχε μια ζηλευτή πορεία, πριν από κάθε αγώνα μου έλεγε την ατάκα: «Τι να κάνουμε, θα το παλέψουμε. Καλοί αυτοί, αλλά καλοί κι εμείς»!

Μετέδιδε στους παίκτες του μια αγωνιστικότητα κι ένα πάθος που σπάνια το έβλεπες αλλού. Και ταυτόχρονα είχε μια μοναδική ικανότητα να παίρνει το 100% απ’ όλους καθώς τους επέτρεπε να διοχετεύουν το ταλέντο τους. Έτσι του άρεσε να παίζει: Να βλέπει τον παίκτη να βγάζει το ταλέντο του και να μην τον «περιορίζει» ούτε κατά ελάχιστο απ’ αυτό.

Ο Νίκος Παύλου μας θυμίζει μια εποχή που αγαπήσαμε το μπάσκετ και όχι τη νίκη. Μια όμορφη εποχή όπου το μπάσκετ ήταν ενωμένο και όλοι μαζί, ακόμα και οι αντίπαλοι στο γήπεδο, μια μεγάλη παρέα. Κι αυτό συνδυαστικά με τα στοιχεία που διέκριναν το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του, κάνει τη θλίψη μας ακόμα μεγαλύτερη.

Διότι μαζί με τον Νικόλα μας αποχαιρετά ακόμα ένα κομμάτι εκείνης της εποχής. Που φοβάμαι ότι θα πρέπει κάποια στιγμή, όσοι το ζήσαμε, να γράψουμε ένα βιβλίο για να το σώσουμε και να το μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές.
Είναι άλλο να το έχεις ζήσει κι άλλο να στο λένε, βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία.

Tags:

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο