Trace N Chase (top)

Όχι στην αύξηση ξένων, ναι στη συμμετοχή των Ελλήνων αλλά με προοπτική!

Ο Νίκος Μπουρλάκης γράφει για το θέμα των ημερών στο μπάσκετ, το πιάνει απ’ όλες τις απόψεις κι απορεί για τη σιωπή της συντριπτικής πλειοψηφίας των Media που απλώς καταγράφουν και δεν παίρνουν θέση
Όχι στην αύξηση ξένων, ναι στη συμμετοχή των Ελλήνων αλλά με προοπτική!

Θα τολμήσουμε να πούμε- και δε θα είναι ψέματα- ότι είμαστε οι πρώτοι κι αν όχι οι μόνοι, σίγουρα από τους λίγους που ασχοληθήκαμε με το θέμα που έχει προκύψει σχετικά με την πιθανή αύξηση του αριθμού των ξένων από 6 σε 6+1. Ακόμα και όσοι λένε «πάλι έξι θα παίζουν οπότε δεν προκύπτει αύξηση», θα πρέπει να σκεφτούν τι ακριβώς θέλουμε. Διότι αυτή τη στιγμή με την κατάσταση που επικρατεί στο σύνολο του μπάσκετ στην Ελλάδα θα έπρεπε ν’ αναζητούμε πλάνο ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ των γηγενών παικτών και να συζητάμε για μείωση των ξένων.

Αυτή είναι η βάση από την οποία πρέπει να ξεκινήσουμε. Θα μας πείτε ότι οι ΚΑΕ είναι Ανώνυμες Εταιρείες που δε στοχεύουν απαραίτητα στην παραγωγή. Σύμφωνοι. Αν είναι έτσι, όμως, να μην ξαναπιάσουν την Εθνική ομάδα και «το καλό του μπάσκετ» στο στόμα τους. Από τη στιγμή που χρησιμοποιούν αυτά τα επιχειρήματα- οι δύο «αιώνιοι»- ας μας πουν τι θέλουν να κάνουν κιόλας.

Το θέμα δεν είναι απλό ούτε κι επιφανειακό. Υπάρχει «λειψανδρία» σε γηγενείς παίκτες κι αυτό είναι σημαντικό γεγονός. Οπότε το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να ανακαλύψουμε ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ «ΛΕΙΨΑΝΔΡΙΑ»;
-Εδώ και χρόνια είμαστε ΟΙ ΜΟΝΟΙ που φωνάζουμε για αναπτυξιακό πλάνο. Και το πρώτο ερώτημα που απευθύνω είναι το εξής: Με αύξηση του αριθμού των Ακαδημιών Μπάσκετ, γιατί δεν υπάρχει κι αύξηση στην παραγωγή;

Η απάντησή μου είναι γνωστή: Διότι πολύ απλά η συντριπτική πλειοψηφία των Ακαδημιών λειτουργεί εισπρακτικά και όχι παραγωγικά. Σου λένε πόσα παιδιά έχουν αλλά όχι πόσα παιδιά αναδεικνύουν ή προωθούν.
Σου λένε πόσα παιδιά έχουν αλλά δε σου λένε ποιο είναι το πλάνο τους.

-Πως γίνεται να υπάρχει «λειψανδρία» όταν με μια βόλτα στο YouTube ανακαλύπτεις 14χρονα και 15χρονα με μάνατζερ (!) που μάλιστα έχουν προωθήσει τα highlights τους από αγώνες Παμπαίδων. Και την ίδια στιγμή εταιρείες μάνατζερ με WELCOME στα social media καλωσορίζουν ανήλικα…

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο Βασίλης Σπανούλης, ο Θοδωρής Παπαλουκάς και τόσοι άλλοι δε διαφημίστηκαν τόσο στα 15 τους αλλά έγιναν οι καλύτεροι παίκτες στην Ευρώπη.
Ο Κώστας Τσαρτσαρής με το που τελείωσε το Λύκειο ακολούθησε το όνειρό του στην… Ισλανδία! Γιατί ήθελε να παίξει. Και σταδιοδρόμησε στην Basket League την εποχή που έπαιζαν ξένοι εκατό κλάσεις παραπάνω από τους σημερινούς όπου το 50% είναι… καραβιές.

Την ίδια στιγμή που δεν υπάρχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ πλάνο ανάπτυξης (άλλωστε η ΕΟΚ εξακολουθεί να έχει διοίκηση Πρωτοδικείου που δε μπορεί να πάρει αποφάσεις, αλλά… θριαμβεύει επικοινωνιακά, μην το ξεχνάμε…) συμβαίνουν τα εξής:

Πρώτον γίνεται συζήτηση για το +1 στους ξένους αντί για μείωση. Η δε δήλωση του Γιώργου Πανταζόπουλου θα ήταν προτιμότερο να μην είχε γίνει καθόλου.
Δεύτερον δε γίνεται συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο θα καταφέρουμε να εξελίξουμε τους Έλληνες παίκτες.
Τρίτον, το υποχρεωτικό +6 minimum οδηγεί πολλούς από τους Έλληνες παίκτες που βρίσκονται στο δεύτερο επίπεδο να απαιτούν συμβόλαια που προκαλούν εγκεφαλικά στους παράγοντες.

Κι αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Το είχαμε γράψει και την προηγούμενη φορά: Βεβαίως να αυξηθούν οι θέσεις των Ελλήνων αλλά αυτό να είναι συνάρτηση της αύξησης του χρόνου συμμετοχής, της ποιοτικής τους αναβάθμισης και της ατομικής τους εξέλιξης.

Εκείνο το οποίο θα πρέπει ΠΡΩΤΟΣ ο ΠΣΑΚ να αποφύγει είναι να «επιβληθούν» οι Έλληνες παίκτες μόνο και μόνο επειδή είναι… Έλληνες! Αυτό δεν υπάρχει… Ούτε τους ίδιους βοηθά, ούτε τις ομάδες, ούτε το ελληνικό μπάσκετ.
Κι επίσης ΠΡΩΤΟΣ ο ΠΣΑΚ θα πρέπει να ζητήσει συνεργασία με όλους τους φορείς ώστε να διαμορφωθεί ένα πλάνο δράσης κι ανάπτυξης. Το έχουμε ξαναγράψει ότι το διπλό δελτίο δεν είναι καθόλου κακή ιδέα. Εφαρμόζεται παντού.

Η επιμόρφωση και η ενημέρωση των γονιών ώστε να αποφεύγονται «παγίδες» και να γνωρίζουν που πάνε τα παιδιά τους, επίσης είναι σημαντικό ζήτημα.
Η αλλαγή νοοτροπίας θα πρέπει να ξεκινήσει από τους ίδιους τους παίκτες διότι (ακόμα κι αν το έχουμε ξεχάσει στην Ελλάδα) είναι οι πρωταγωνιστές, τα κεντρικά πρόσωπα.

Είναι προφανές ότι αν κάποιος είναι καλός, δεν θα τον σταματήσει κανείς. Ούτε τον Διαμαντίδη σταμάτησαν, ούτε τον Σπανούλη… Όμως τα συμβόλαιά τους ΤΑ ΚΕΡΔΙΣΑΝ δεν τα επέβαλλαν.
Φυσικά δεν είναι οι παίκτες εκείνοι που ευθύνονται μέσα σε μια νοσηρή κατάσταση όπως έχει γίνει το μπάσκετ στην Ελλάδα. Όμως είναι εκείνοι που σίγουρα ΜΠΟΡΟΥΝ να πετύχουν μια σειρά από μικρές νίκες και να ξαναφτάσουν ψηλά.

Το πρώτο που πρέπει να κάνουν είναι να πείσουν τους πάντες ότι κερδίζουν τη θέση τους επειδή δουλεύουν και την αξίζουν και όχι επειδή ΠΡΕΠΕΙ να έχει Έλληνες κάθε ομάδα.
Στην Ισπανία επιτρέπονται δύο ξένοι ενώ είναι ελεύθεροι οι Ευρωπαίοι. Αυτό δεν εμπόδισε την Ισπανία να έχει πολύ καλή Εθνική ομάδα.
Ποια είναι η διαφορά; Ότι στην Ισπανία δουλεύουν σε βάθος και με πλάνο. Ότι παράγουν… Και δεν ασχολούνται με άλλα ζητήματα.

Για το τέλος θα μου επιτρέψετε κάτι: Απορώ με το σύνολο των Media διότι με εξαίρεση δυο- τρεις «τρελούς» οι υπόλοιποι είτε απέχουν είτε καταγράφουν γεγονότα. Προσπαθώ να το ερμηνεύσω αλλά δε μπορώ. Το ότι αδιαφορούν ή κάνουν δημόσιες σχέσεις είναι η εύκολη προσέγγιση. Το ότι θεωρούν πως «δεν πουλάει» το θέμα είναι επικίνδυνο.
Το ότι κουβαλούν καριέρα ετών και αποφεύγουν να πάρουν θέση για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, δεν είναι τιμητικό.

Πολλές φορές μονολογώ πόσο λείπει ο Φίλιππας Συρίγος.

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο