Από το 1987, τις μέρες που όλη η Ελλάδα ήταν στους δρόμους για να πανηγυρίσει τη μεγαλύτερη επιτυχία σε εθνικό επίπεδο, διάφοροι συντάκτες ποδοσφαίρου ζητούσαν να τους επιτραπεί να γράψουν (οι αστείοι) για το αν έγινε ντόπινγκ κοντρόλ στους διεθνείς μας (κάτι θα θυμάται σχετικά ο Μάνος Μανουσέλης, που παραλίγο τότε να χιμήξει σε έναν από αυτούς).

Έχουν περάσει τόσα χρόνια, οι επιτυχίες έρχονται η μία πίσω από την άλλη, η ίδια καραμέλα πάει από στόμα σε στόμα. Με ντόπινγκ παίρνουμε όλα τα ευρωπαϊκά, με ντόπινγκ οι διαιτητές σφυρίζουν τελικούς, με ντόπινγκ οι προπονητές μας κάνουν πλάκα στους Ευρωπαίους ομολόγους τους.

Δεν ξέρω την ουσία που παίρνουν, αλλά ξέρω ένα πράγμα: η φαντασία τους είναι ανάλογη με τις επιτυχίες τους. Στο μηδέν. Και οι μεν ποδοσφαιρικοί απλά θα βλέπουν μια ζωή από τον καναπέ τις ομάδες μας να σαρώνουν, οι δε (κατά δήλωσή τους) μπασκετικοί που πρόθυμα υιοθετούν αυτές τις σαχλαμάρες, θα αποβληθούν σύντομα από τον χώρο (αν δεν είναι ήδη απόβλητα).