Τη φιέστα και το πανηγύρι σαν λαός τα έχουμε στο αίμα μας. Το ξέρουμε και το έχουμε πλέον εμπεδώσει με κάθε τρόπο. Άλλωστε, έχουν χυθεί… ποτάμια μελάνης για τις μεγάλες στιγμές που μας προσφέρουν οι απανταχού Έλληνες «πανηγυρτζήδες»! Από χθες το βράδυ, όμως, ζούμε, για ακόμα μια φορά, το απόλυτο θέατρο του παραλόγου, με αφορμή την κατάκτηση του πρωταθλήματος μπάσκετ από τον Παναθηναϊκό, έναντι του «αιωνίου» αντιπάλου του. Και προχωράω στο «παρασύνθημα».

Είσαι οπαδός, φίλος, φίλαθλος, όπως θες πες το, του Ολυμπιακού. Γεμίζεις το γήπεδο με κάθε σοβαρό ξένο αντίπαλο και φυσικά στο μοναδικό εναπομείναν ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, αφού «όλοι οι άλλοι είναι μίλια φωτός πίσω». Πανηγυρίζεις σαν τρελός την πρόκριση στο Final 4, στην ομολογουμένως πιο δύσκολη Euroleague της ιστορίας. Πας στην Πόλη, ξαναρίχνεις στο καναβάτσο τη ζάμπλουτη «πελάτισσα» ΤΣΣΚΑ Μόσχας, δεύτερη φορά πέφτεις πάνω σε διοργανωτή στον τελικό και χάνεις, όλα μέλι γάλα! Διθύραμβοι όλη την χρονιά, «άχαστο το ελληνικό μοντέλο», «δεν χρειάζονται λεφτά για να κάνεις ομάδα χρειάζεται ψυχή κι οι Έλληνες την έχουν», σκοτώνει ο «Coach Bullet», αφού διαχειρίζεται το μισό budget από τα μεγαθήρια της Ευρώπης και τα καταφέρνει, «μόνο περηφάνια μετά την ήττα στον τελικό» (κι έτσι πρέπει φυσικά) και πάει λέγοντας… Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ. Μιλάω για το πανηγύρι δίχως τέλος. Στην άλλη όψη του νομίσματος; Άδειο το ΣΕΦ σε όλα τα υπόλοιπα ματς της Basket League, αφού μόλις 2-3.000 πιστοί ήταν συνεχώς εκεί, άδειο το ΣΕΦ μετά το Final 4 στα ματς με τον Άρη, που η ομάδα είχε ομολογουμένως κάνει την υπέρβαση, δε γέμισε το γήπεδο στα πρώτα δύο παιχνίδια των τελικών με τον ΠΑΟ και στο 5ο της σειράς ήρθε το sold out για το γνωστό… πανηγύρι! Έλα, όμως, που στράβωσε η δουλειά και τώρα πρέπει να φύγει ο Σφαιρόπουλος, γέρασε ο Σπανούλης, δεν είχε η ομάδα 2ο τεσσάρι, οι ξένοι δεν κάνουν κλπ.

Από την άλλη, είσαι οπαδός, φίλος, φίλαθλος, όπως θες πες το, του Παναθηναϊκού και ουσιαστικά κάνεις τα ίδια με εκείνους του Ολυμπιακού όλη τη χρονιά, σε ότι αφορά την επιλεκτική και ισχνή παρουσία σου στην κερκίδα, σε Basket League και Euroleague. Σε «σκουπίζει», η μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης, Φενέρ και εξαπολύεις πυρά κατά πάντων. Παίχτες, προπονητή, ακόμα και πρόεδρο τους παίρνει και τους σηκώνει: «Καλά τους κάνει και τους γυρίζει με πούλμαν», «οι ξένοι δεν έχουν καταλάβει ότι εδώ είναι ο εξάστερος και κάνουν και μαγκιές γυρίζοντας με το αεροπλάνο», ο Καλάθης έπρεπε να λέγεται… στεφάνης, οι Αμερικάνοι είναι μπεκρήδες, ο Πασκουάλ είναι πουθενάς, ο πρόεδρος «μικραίνει την ομάδα με το πούλμαν» κλπ. Διπλάρα και μάλιστα άνετη στο ΣΕΦ χθες και πάμε τώρα το άλλο άκρο: Ο πρόεδρος δε μασάει ήξερε τι έκανε, ο Πασκουάλ έδεσε κόμπο στον Σφαιρόπουλο, οι Αμερικάνοι δεν καταλαβαίνουν από έδρες, ο Καλάθης είχε ήδη αποθεωθεί στον 4ο τελικό και χθες ήταν και πάλι Θεός και 20.000 κόσμος αποθεώνει τους μέχρι πριν έναν μήνα «τελειωμένους»!

Κι έρχομαι τώρα εγώ και αναρωτιέμαι. Είμαστε με τα καλά μας; Δύο από τις καλύτερες μπασκετικές ομάδες της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια αξίζουν αυτή την αντιμετώπιση από τους ίδιους τους οπαδούς τους; Και να το πούμε κι αλλιώς… Εσύ που δεν στηρίζεις σταθερά καμιά από τις δύο ομάδες, παρά μόνο επιλεκτικά στα μεγάλα ματς και στα πανηγυράκια, θα έχεις και το θράσος να «φωνάζεις» μέσα από το πληκτρολόγιό σου όλο το καλοκαίρι, πρόεδρε πάρε αυτόν και διώξε εκείνον και φέρε τον άλλον; Ποιος εσύ; Εσύ που διακόπτεις το ματς στο ΣΕΦ γιατί… επειδή, και δεν αφήνεις τους υπόλοιπους να χειροκροτήσουν και ν’ ανταμείψουν αυτή την ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων; Ή εσύ που επειδή έχει κόντρα ο κάθε Μπαλτάκος με τον κάθε Γιαννακόπουλο, το «σκέφτεσαι» να πας ακόμα και σε ντέρμπι απέναντι στον «αιώνιο» αντίπαλο;

Ο «μπαμπάς» σας, τα «εξοχικά» και όλα αυτά τα όμορφα που καθ’ υπερβολή βιώνουμε μια ζωή σ’ αυτή την χώρα, συμβαίνουν παντού στη γη. Ο χαβαλές άλλωστε, μετά από μια ήττα ή μια νίκη είναι όλο το… ζουμί στον αθλητισμό. Συμβαίνουν, όμως, κυρίως από ανθρώπους που αγαπούν το άθλημα που παρακολουθούν και φυσικά από φιλάθλους που λατρεύουν την ομάδα τους χωρίς να της κάνουν κακό βρισκόμενοι δίπλα της χάσει – κερδίσει! Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είμαστε χρόνια πίσω σε οπαδική (και όχι μόνο) κουλτούρα, γι’ αυτό το ζητούμενο για τον Έλληνα οπαδό όσες κούπες και να πάρει σε όσα ομαδικά αθλήματα ήταν, είναι και παραμένει ένα: Μάθε να αγαπάς την ομάδα σου αγόρι μου…

 

ΥΓ. 1: Υπάρχουν νίκες και ήττες οι οποίες είναι διδακτικές. Το χθεσινό ματς προσφέρεται σε αμφότερους τους «αιωνίους» για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Αν το χρησιμοποιήσουν σωστά, τότε του χρόνου θα είναι και πάλι στην ελίτ του Ευρωπαϊκού μπάσκετ κάνοντας τόσο τους «πανηγυρτζήδες» όσο και τους υπολοίπους ξανά υπερήφανους.

ΥΓ. 2: Η κόντρα Αγγελόπουλων – Γιαννακόπουλου μας έχει κουράσει και έχει αρχίσει να γίνεται γραφική. Ας τους πει κάποιος ότι αδικούν τους εαυτούς τους, καθώς οι άνθρωποι βάζουν τα λεφτά τους σε ένα προϊόν το οποίο δεν τους επιστρέφει πίσω ούτε το ελάχιστο και χάνεται όλη η ουσία όταν αναλώνονται σε συνεχείς κοκορομαχίες.

ΥΓ. 3: Αν ποτέ υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση τα επεισόδια κόβονται μαχαίρι αύριο το πρωί. Μέχρι τότε καλά κρασιά…

Βasketaki