Trace N Chase (top)

Mπρατσιάκος στο basketblog: «Ο προπονητής είναι πολίτης του κόσμου και το μπάσκετ παγκόσμιο»

O Έλληνας τεχνικός μίλησε αποκλειστικά στο basketblog.gr για τις περιπέτειές του στο Κατάρ, για την ελληνική σχολή προπονητών, αλλά και τα λάθη υπομονής και εμπιστοσύνης σε αυτούς εν Ελλάδι.
Mπρατσιάκος στο basketblog: «Ο προπονητής είναι πολίτης του κόσμου και το μπάσκετ παγκόσμιο»

Ο Βασίλης Μπρατσιάκος είναι ένας από τους αρκετούς τα τελευταία χρόνια Έλληνες προπονητές που έχουν αναζητήσει μια καλύτερη ευκαιρία στο εξωτερικό.

Μετά από μια άκρως επιτυχημένη καριέρα 30 ολόκληρων ετών στην Ελλάδα -κατά την οποία πέρασε από τον πάγκο 12 διαφορετικές ομάδες, με τις περισσότερες να είναι στην ιδιαίτερη πατρίδα του Εύβοια- αποφάσισε στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του να μεταβεί στο πάντα ζεστό Κατάρ και την Al Sadd.

Στο φετινό πρωτάθλημα, που ολοκληρώθηκε πριν από κάποιους μήνες, ο coach Μπρατσιάκος οδήγησε το σύλλογό του στην 5η θέση της κανονικής διάρκειας -πετυχαίνοντας 7 νίκες σε 11 παιχνίδια- αλλά και μέχρι τα ημιτελικά της λίγκας, όπου και αποκλείστηκε εν τέλει από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Al Gharafa με 77-89.

O Έλληνας τεχνικός μίλησε αποκλειστικά στο basketblog.gr για τις περιπέτειές του στο Κατάρ, για την ελληνική σχολή προπονητών, αλλά και τα λάθη υπομονής και εμπιστοσύνης σε αυτούς εν Ελλάδι.

 

-Αρχικά θα ήταν καλό να μας ενημερώσετε για την εμπειρία στο Κατάρ. Ήταν για εσάς η πρώτη εμπειρία μακριά από την Ελλάδα σε μια χώρα που τώρα αρχίζει σταδιακά να γνωρίζει το μπάσκετ.

Κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη, διότι ο προπονητής είναι ένας πολίτης του κόσμου. Θα πρέπει να είσαι πάντα έτοιμος να αποδεχτείς τις προκλήσεις αλλά και να μεταδώσεις γνώσεις. Προφανώς η αποδοχή από τους παίκτες σου όπως και τους συνεργάτες σου αλλά και τους παράγοντες μιας ομάδας, αποτελεί το προσωπικό σου βραβείο. Είναι η στιγμή που ο προπονητής αισθάνεται MVP και παίρνει κίνητρο για να συνεχίσει τη δουλειά του με την ίδια ενέργεια.

 

-Τι προσφέρει σε έναν προπονητή το να δουλεύει στο εξωτερικό σε ό,τι αφορά όχι μόνο στην εμπειρία αλλά και στην επαγγελματική κατάρτιση;

Κατ’ αρχήν ανοίγεις τους ορίζοντές σου. Αυτό σε κάνει πλούσιο σε γνώσεις και κουλτούρα. Ανακατεύεσαι με την καθημερινότητα μιας άλλης χώρας, βλέπεις πως ζει ο κόσμος και πρέπει να μάθεις τις συνήθειές τους αλλά και να προσαρμοστείς σε αυτές. Οφείλω να πω ότι το «πρέπει» δεν έχει το νόημα του υποχρεωτικού αλλά του σεβασμού. Πρέπει να σέβεσαι το μέρος που βρίσκεσαι. Άρα η εμπειρία είναι μεγάλη. Η επαγγελματική κατάρτιση δε σταματά ποτέ απλά στο εξωτερικό είσαι συνήθως… μόνος άρα ξοδεύεις περισσότερο χρόνο στο μπάσκετ. Η γνώση δε σταματά ποτέ. Η επιμόρφωση είναι στο αίμα κάθε προπονητή.

 

-Η ελληνική σχολή τι προσφέρει στο μπάσκετ;

Υψηλό επίπεδο, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Δε θέλω να πω ότι οι ξένοι προπονητές είναι χαμηλότερου επιπέδου. Αλλά σίγουρα οι Έλληνες είναι σε υψηλό επίπεδο. Η έκρηξη του μπάσκετ, που έγινε εθνικό μας σπορ, μας υποχρέωσε να γίνουμε καλύτεροι. Να είμαστε «σφουγγάρια» και να απορροφούμε γνώσεις. Η έλευση ξένων προπονητών πολύ υψηλού επιπέδου, μας έκανε ακόμα καλύτερους. Και σίγουρα πιο υπεύθυνους στη δουλειά μας. Μάθαμε να βάζουμε αρχές στο παιχνίδι μας και να προσπαθούμε να τις συνδυάσουμε με το ένστικτο και το ταλέντο του παίκτη. Ο ορισμός «Έλληνας προπονητής» σημαίνει πολλά καθώς το μπάσκετ στη χώρα μας βρίσκεται στο… αίμα των Ελλήνων. Έχει αναλογιστεί κανείς αυτή η μικρή χώρα τι έχει κατακτήσει στο μπάσκετ; Είναι τρομερά δυσανάλογο όχι μόνο με τον πληθυσμό μας αλλά και με τις υποδομές. Επίσης δείτε πόσους Έλληνες προπονητές εμπιστεύονται σε υψηλό επίπεδο ομάδες του εξωτερικού. Αυτό είναι διαφήμιση για όλους μας.

 

-Εσείς πως θα αξιολογούσατε την παρουσία σας στο Κατάρ;

Ως άνθρωπος έγινα «πλουσιότερος» σε γνώσεις κι εμπειρίες. Θέλησα να δικαιώσω την πεποίθηση των μπασκετανθρώπων της χώρας για το ελληνικό μπάσκετ. Πιστεύω ότι προσέφερα πολλά και είμαι πάντα έτοιμος να προσφέρω περισσότερα. Το μπάσκετ δε σταματάει ποτέ. Πάντα εξελίσσεται και πρέπει κι εσύ να εξελίσσεσαι μαζί του. Αλλιώς θα χάσεις το τρένο.

 

-Συμφωνείτε με τη μείωση των ξένων παικτών στην Basket League προκειμένου να εξελιχθούν οι Έλληνες;

Θα απαντήσω τελείως διαφορετικά. Συμφωνώ με το ότι πρέπει να δουλέψουμε σκληρά ώστε να παρουσιάσουμε Έλληνες παίκτες. Να ρίξουμε πολύ περισσότερο βάρος στην παραγωγή. Και να βάλουμε αρχές στον τρόπο με τον οποίο θα την κάνουμε. Εκτιμώ ότι να παράγεις πολλούς καλούς παίκτες τότε δεν έχει καμία σχέση ο αριθμός των ξένων. Δε θ’ απασχολεί κανέναν. Όταν λέω «καλούς παίκτες» είναι ξεκάθαρο ότι όλοι δε θα φτάσουν στο επίπεδο του Γκάλη, του Αντετοκούνμπο, του Γιαννάκη, του Διαμαντίδη, του Παπαλουκά, του Σπανούλη, του Χριστοδούλου, του Φασούλα και πόσων ακόμα. Όμως θα ξέρουν τα βασικά, θα έχουν τα εφόδια τόσο αγωνιστικά και σωματικά αλλά και πνευματικά για να κάνουν μια καλή καριέρα. Και να τρυπήσουν το ταβάνι τους.

 

-Η δική σας η φιλοσοφία ποια είναι;

Ότι οι παίκτες κάνουν τον προπονητή και ο προπονητής τους παίκτες αλλά η διοίκηση διαμορφώνει τις συνθήκες στην ομάδα. Θα πρέπει να υπάρχουν αγάπη, κατανόηση, δουλειά και πλάνο για να πετύχεις. Αλλιώς πάντα θα υπάρχει κάτι μισοτελειωμένο.

 

-Η μεγάλη σας στιγμή ήταν με την Κύμη. Φαντάζομαι ότι σας πικραίνει που δε βρίσκεται στην Basket League.

Με πικραίνει αλλά πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Αυτό που έκανε η Κύμη με την οικογένεια Θεοδώρου ήταν ένα θαύμα. Θα έπρεπε να συνδυαστούν πολλά ώστε να υπάρχει συνέχεια. Είμαι ευγνώμων και πάντα θα έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Από την άλλη περισσότερο με πικραίνει το ότι μια τόσο μεγάλη περιοχή όπως η Εύβοια και μια μεγάλη πόλη όπως η Χαλκίδα δε συμμετέχουν στις μεγάλες κατηγορίες. Όχι μόνο του μπάσκετ αλλά και στο σύνολο του ελληνικού αθλητισμού. Θα ήθελα πολύ να αλλάξει αυτό. Γι΄αυτό και δουλεύουμε πολύ στην ΧΒΑ σε ό,τι αφορά στην παραγωγή.

 

-Πως φαντάζεστε την επόμενη πρόκληση της καριέρας σας;

Πολύ απλά: Στον πάγκο μιας ομάδας που θα μου κάνει την τιμή να εμπιστευτεί εμένα, το πλάνο μου και τη δουλειά μου. Κι εγώ θα δίνω πάντα τον καλύτερο εαυτό μου. Πρόκληση θα είναι πάντα η… επόμενη προπόνηση ώστε να είμαστε καλύτεροι.

 

-Ελλάδα ή εξωτερικό;

Το μπάσκετ είναι παγκόσμιο. Η φιλοσοφία και η γλώσσα του μπάσκετ είναι κοινή. Όπου με εμπιστευτούν αλλά και κρίνω ταυτόχρονα ότι μπορούμε να βάλουμε πλάνο δράσης και υπάρχει κοινή αντίληψη, τότε δεν έχει σημασία η χώρα. Έστω κι αν πάντα το να βρίσκεσαι στην πατρίδα σου είναι πιο ελκυστικό.

 

-Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει υπομονή και πίστη σε ένα πλάνο;

Γιατί θα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να μην είμαστε οπαδοί της νίκης. Θα αλλάξεις όταν αισθανθείς την αξία της ήττας και πάρεις κίνητρο μέσα απ’ αυτή για να βελτιωθείς. Αλλά και όταν αντιληφθείς τη σημασία της νίκης, ότι δηλαδή ήρθε μέσα από το πλάνο σου και τον τρόπο σου. Το «νίκη σώνει και καλά, πάση θυσία» στην Ελλάδα αποτελεί φρένο για την παραγωγή και το πλάνο. Τα πάντα θ’ αλλάξουν με την παραγωγή. Αυτό πρέπει να καταλάβουμε. Το ότι σου αρκεί να νικάς ακόμα κι αν έχεις καταστρατηγήσει τις αρχές σου και χωρίς να νοιάζεσαι για την επόμενη μέρα είναι ανατριχιαστικό! Και σίγουρα δεν ευνοεί ούτε τη δουλειά του προπονητή ούτε αυτόν που βάζει χρήματα. Ο καιροσκοπισμός δεν είναι χρήσιμος. Πουθενά. Πόσο άσχημο είναι να φεύγεις από κάπου και ν’ αφήνεις… καμένη γη; Πρέπει πάντα να υπάρχει κάτι από τη δουλειά σου που θα μένει εκεί ως κληρονομιά. Δε μπορεί ο προπονητής σε όλες τις κατηγορίες, τις περισσότερες φορές να είναι με τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης σε κάθε αγώνα. Δε μπορεί να κρίνεται από το αποτέλεσμα ακόμα και σε ομάδες που δεν έχουν δυνατότητα να πάρουν τίτλους. Είναι «τρελό» αυτό.

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας
Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και ειδήσεις απο όλο τον μπασκετικό κόσμο